Wszyscy ludzie prezydenta
Krótki opis
Bob Woodward i Carl Bernstein, dwaj reporterzy „The Washington Post”, zostają przydzieleni do sprawy włamania do kwatery głównej Partii Demokratycznej w Waszyngtonie. To, co zaczyna się jako rutynowy materiał o kradzieży, przeradza się w szeroko zakrojone śledztwo, gdy obaj mężczyźni tropią świadków i naciskają na źródła, by te zechciały przemówić. Im głębiej kopią, tym wyraźniej ślady prowadzą w stronę administracji Nixona, której próby zatuszowania udziału w sprawie ostatecznie zmuszają prezydenta do ustąpienia z urzędu.
Reżyserem filmu jest Alan J. Pakula, który pracował nad scenariuszem autorstwa Williama Goldmana przy produkcji Waltera Coblenza. Był to trzeci pełnometrażowy obraz Pakuli, po „Klute” i „Syndykacie zbrodni”, w serii filmów, które stworzył w latach 70. i później. W rolę Bernsteina wcielił się Dustin Hoffman, a Woodwarda zagrał Robert Redford. W obsadzie znaleźli się także Jason Robards jako redaktor Ben Bradlee, Martin Balsam jako Howard Simons, Jack Warden jako Harry Rosenfeld oraz Hal Holbrook jako informator znany jako Deep Throat. W napisach wymieniono 105 aktorów i 56 członków ekipy.
Film, którego budżet wyniósł około 9 milionów USD, zarobił na całym świecie mniej więcej 71 milionów USD, co stanowiło wysoki zwrot z inwestycji. Na IMDb uzyskał ocenę 7,9/10 na podstawie około 137 000 głosów, natomiast na TMDB oceniono go na 7,7/10 przy około 2 158 głosach. Ocena krytyków filmowych wynosząca 9,2/10 na podstawie 75 recenzji stawia go wyżej niż obie noty przyznane przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Film oparty jest na książce dokumentalnej o tym samym tytule, napisanej przez dziennikarzy Boba Woodwarda i Carla Bernsteina, którzy w 1973 roku prowadzili śledztwo w sprawie afery Watergate dla gazety The Washington Post.
- Frank Wills (1948-2000), ochroniarz, który jako pierwszy podniósł alarm w związku z włamaniem do pomieszczeń Krajowego Komitetu Demokratycznego w kompleksie „Watergate” w Waszyngtonie 17 czerwca 1972 roku, został zwolniony z pracy kilka dni później bez podania przyczyny. Przez trzy lata pozostawał bezrobotny, aż zagrał samego siebie w tym filmie (nagranie zajęło jeden dzień). Po tym Wills już więcej nie pracował, zmarł w 2000 roku w wieku 52 lat.
- W jednej ze scen bohater Roberta Redforda przez sześć minut nieprzerwanie rozmawia przez telefon. Scena została nakręcona jednym długim ujęciem. Pod koniec aktor zapomniał i nazwał rozmówcę niewłaściwym imieniem, jednak sam tego nie zauważył. Stale pozostawał w roli, więc podczas ostatecznego montażu postanowiono użyć właśnie tego dublu.
- Obaj aktorzy grający główne role nauczyli się na pamięć replik swoich partnerów, co pozwoliło im przerywać sobie wzajemnie w połowie zdania, nie wychodząc z roli. Pozostali aktorzy mieli z tego powodu trudności, jednak stworzyło to niezapomniany klimat realizmu.
- Hal Holbrook (1925-2021) był pierwszym i jedynym aktorem, którego twórcy filmu wyobrażali sobie w roli informatora znanego jako „Głębokie Gardło”. Holbrook początkowo odmówił zagrania tej roli, uważając ją za mało znaczącą, i przekonać go udało się dopiero Robertowi Redfordowi. Osobiście przyjechał do Holbrooka do domu i przekonał go, że widzowie zapamiętają jego bohatera bardziej niż kogokolwiek innego.
- Robert Redford uważał, że jeśli zostanie obsadzony w roli Boba Woodwarda, cała uwaga w filmie skupi się na jego bohaterze, chyba że jego partnerem będzie gwiazda o równie wielkim uznaniu. Dlatego zwrócił się do Dustina Hoffmana z propozycją zagrania Carla Bernsteina (propozycję złożył Hoffmanowi podczas meczu koszykówki).
- Kiedy bohater Roberta Redforda odebrał telefon od Kennetha Dalberga (1917-2011) z informacją o porwaniu jego żony, nie było to wymysłem twórców filmu. 27 lipca 1972 roku, kilka dni przed telefonem Woodwarda do Dalberga, Virginia Piper, żona znanego biznesmena i przyjaciela Dalberga, została porwana z jej domu w Minnesocie. Po kilku dniach jej mąż zapłacił oklep w wysokości 1 miliona dolarów i kobietę uwolniono.
- Dźwięki pracujących maszyn do pisania na początku filmu zostały stworzone przez nałożenie na dźwięki maszyny do pisania dźwięków strzałów i uderzeń batem. Scena symbolizowała główny przekaz filmu: słowo jest bronią. Stąd też finałowa scena, w której teleks drukuje nagłówki z dźwiękiem artyleryjskiej kanonady (użyto dźwięku salwy 21 dział).
- Każdy szczegół i drobiazg w scenariuszu został starannie sprawdzony i zweryfikowany.
- Autorowi scenariusza Williamowi Goldmanowi (1931-2018) przyszło nieco zmienić repliki redaktora Harry'ego Rosenfelda. Uważał, że w przeciwnym razie widzowie uznaliby to za niewiarygodne i że posiadanie takiego poczucia humoru jak Goldman jest po prostu niemożliwe.
- Imiona obojga głównych bohaterów zostały napisane w następujący sposób: imię Redforda znajdowało się powyżej imienia Hoffmana na plakatach i w zwiastunach, a imię Hoffmana pojawiało się przed imieniem Redforda w samym filmie.
- Przygotowując się do zdjęć, Robert Redford i Dustin Hoffman przez kilka tygodni codziennie odwiedzali redakcję gazety The Washington Post, obserwując dziennikarzy i uczestnicząc w naradach. Pewnego razu w holu redakcji pojawili się uczniowie liceum na wycieczce i, zobaczywszy Redforda, zaczęli go filmować. W tym momencie przechodził obok Bob Woodward. Redford powiedział uczniom: „Oto idzie prawdziwy Bob Woodward, którego ja gram. Może lepiej go sfilmujecie?” – ale uczniowie nie zaczęli filmować Woodwarda. Hoffman później opowiadał, że w redakcji wzięto go kiedyś za swojego i polecono pobiegać po drobiazgi biurowe. Włosy miał wtedy długie, ubierał się skromnie i przyjęto go za kuriera.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
