Wszyscy ludzie prezydenta
Dziennikarze Washington Post kontra Richard Nixon
Kraj
Produkcja
Budżet
$8 500 000
Opłaty
$70 600 000
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Walter Coblenz
Operator
Kompozytor
David Shire
Artysta
George Jenkins, Robert I. Jillson
Casting
Alan Shayne
Instalacja
Robert L. Wolfe
Cały zespół (56)
Cały zespół (56)
Krótki opis
W 1972 r. pięciu ludzi zostaje aresztowanych za włamanie do głównej siedziby demokratów w Waszyngtonie, znajdującej się w budynku Watergate. Okazuje się, że osoby te były powiązane z krajowym komitetem działającym na rzecz ponownego wyboru Nixona na prezydenta. Bob Woodward, reporter Washington Post, zbiera materiały dotyczące włamania, nie wiedząc, że znajdzie w tej sprawie coś interesującego. Wkrótce dziennikarz Carl Bernstein nawiązuje współpracę z Bobem. Mężczyzna o pseudonimie Deep Throat podpowiada Bobowi, czym warto się zainteresować.
Co pozostało za kulisami
- Film oparty jest na książce dokumentalnej o tym samym tytule, napisanej przez dziennikarzy Boba Woodwarda i Carla Bernsteina, którzy w 1973 roku prowadzili śledztwo w sprawie afery Watergate dla gazety The Washington Post.
- Frank Wills (1948-2000), ochroniarz, który jako pierwszy podniósł alarm w związku z włamaniem do pomieszczeń Krajowego Komitetu Demokratycznego w kompleksie „Watergate” w Waszyngtonie 17 czerwca 1972 roku, został zwolniony z pracy kilka dni później bez podania przyczyny. Przez trzy lata pozostawał bezrobotny, aż zagrał samego siebie w tym filmie (nagranie zajęło jeden dzień). Po tym Wills już więcej nie pracował, zmarł w 2000 roku w wieku 52 lat.
- W jednej ze scen bohater Roberta Redforda przez sześć minut nieprzerwanie rozmawia przez telefon. Scena została nakręcona jednym długim ujęciem. Pod koniec aktor zapomniał i nazwał rozmówcę niewłaściwym imieniem, jednak sam tego nie zauważył. Stale pozostawał w roli, więc podczas ostatecznego montażu postanowiono użyć właśnie tego dublu.
- Obaj aktorzy grający główne role nauczyli się na pamięć replik swoich partnerów, co pozwoliło im przerywać sobie wzajemnie w połowie zdania, nie wychodząc z roli. Pozostali aktorzy mieli z tego powodu trudności, jednak stworzyło to niezapomniany klimat realizmu.
- Hal Holbrook (1925-2021) był pierwszym i jedynym aktorem, którego twórcy filmu wyobrażali sobie w roli informatora znanego jako „Głębokie Gardło”. Holbrook początkowo odmówił zagrania tej roli, uważając ją za mało znaczącą, i przekonać go udało się dopiero Robertowi Redfordowi. Osobiście przyjechał do Holbrooka do domu i przekonał go, że widzowie zapamiętają jego bohatera bardziej niż kogokolwiek innego.
- Robert Redford uważał, że jeśli zostanie obsadzony w roli Boba Woodwarda, cała uwaga w filmie skupi się na jego bohaterze, chyba że jego partnerem będzie gwiazda o równie wielkim uznaniu. Dlatego zwrócił się do Dustina Hoffmana z propozycją zagrania Carla Bernsteina (propozycję złożył Hoffmanowi podczas meczu koszykówki).
- Kiedy bohater Roberta Redforda odebrał telefon od Kennetha Dalberga (1917-2011) z informacją o porwaniu jego żony, nie było to wymysłem twórców filmu. 27 lipca 1972 roku, kilka dni przed telefonem Woodwarda do Dalberga, Virginia Piper, żona znanego biznesmena i przyjaciela Dalberga, została porwana z jej domu w Minnesocie. Po kilku dniach jej mąż zapłacił oklep w wysokości 1 miliona dolarów i kobietę uwolniono.
- Przygotowując się do zdjęć, Robert Redford i Dustin Hoffman przez kilka tygodni codziennie odwiedzali redakcję gazety The Washington Post, obserwując dziennikarzy i uczestnicząc w naradach. Pewnego dnia w holu redakcji pojawili się uczniowie liceum na wycieczce i, zobaczywszy Redforda, zaczęli go filmować. W tym momencie minął ich Bob Woodward. Redford powiedział uczniom: „Oto prawdziwy Bob Woodward, którego gram. Może lepiej sfilmujecie jego?” – ale uczniowie nie zaczęli filmować Woodwarda. Hoffman później opowiadał, że w redakcji wzięto go kiedyś za swojego i poproszono, żeby przyniósł jakiś drobny artykuł biurowy. Miał wtedy długie włosy, ubierał się skromnie i przyjęto go za kuriera.
- Dźwięki pracujących maszyn do pisania na początku filmu zostały stworzone przez nałożenie na dźwięki maszyny do pisania dźwięków strzałów i uderzeń batem. Scena symbolizowała główny przekaz filmu: słowo jest bronią. Stąd też finałowa scena, w której teleks drukuje nagłówki z dźwiękiem artyleryjskiej kanonady (użyto dźwięku salwy 21 dział).
- Każdy szczegół i drobiazg w scenariuszu został starannie sprawdzony i zweryfikowany.
- Autorowi scenariusza Williamowi Goldmanowi (1931-2018) przyszło nieco zmienić repliki redaktora Harry'ego Rosenfelda. Uważał, że w przeciwnym razie widzowie uznaliby to za niewiarygodne i że posiadanie takiego poczucia humoru jak Goldman jest po prostu niemożliwe.
- Imiona obojga głównych bohaterów zostały napisane w następujący sposób: imię Redforda znajdowało się powyżej imienia Hoffmana na plakatach i w zwiastunach, a imię Hoffmana pojawiało się przed imieniem Redforda w samym filmie.
- Przygotowując się do zdjęć, Robert Redford i Dustin Hoffman przez kilka tygodni codziennie odwiedzali redakcję gazety The Washington Post, obserwując dziennikarzy i uczestnicząc w naradach. Pewnego razu w holu redakcji pojawili się uczniowie szkół średnich na wycieczce i, zobaczywszy Redforda, zaczęli go filmować. W tym momencie przechodził obok Bob Woodward. Redford powiedział uczniom: „Oto idzie prawdziwy Bob Woodward, którego ja gram. Może lepiej go sfilmujecie?” – ale uczniowie nie zaczęli filmować Woodwarda. Hoffman później opowiadał, że w redakcji wzięto go kiedyś za swojego i poproszono, żeby przyniósł jakąś drobnostkę biurową. Wtedy miał długie włosy, ubierał się skromnie i wzięto go za kuriera.
- Przygotowując się do zdjęć, Robert Redford i Dustin Hoffman przez kilka tygodni codziennie odwiedzali redakcję gazety The Washington Post, obserwując dziennikarzy i uczestnicząc w naradach. Pewnego razu w holu redakcji pojawili się uczniowie liceum na wycieczce i, zobaczywszy Redforda, zaczęli go filmować. W tym momencie przechodził obok Bob Woodward. Redford powiedział uczniom: „Oto idzie prawdziwy Bob Woodward, którego ja gram. Może lepiej go sfilmujecie?” – ale uczniowie nie zaczęli filmować Woodwarda. Hoffman później opowiadał, że w redakcji wzięto go kiedyś za swojego i polecono pobiegać po drobiazgi biurowe. Włosy miał wtedy długie, ubierał się skromnie i przyjęto go za kuriera.
Podobne filmy
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
7.9/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
