Serpico
Krótki opis
Oparty na prawdziwych wydarzeniach z życia nowojorskiego policjanta film „Serpico” opowiada historię Franka Serpico – idealisty, który odmawia udziału w powszechnym korumpowaniu funkcjonariuszy i łapówkarstwie tolerowanym przez znaczną część departamentu. Gotowość do pracy w charakterze tajniaka w świecie handlu narkotykami przynosi mu szacunek, jednak jego uczciwość sprawia, że staje się wyrzutkiem w oczach kolegów i przełożonych. Gdy decyduje się zgłosić to, czego był świadkiem, instytucja, zamiast zmierzyć się z problemem, jednoczy się przeciwko niemu. Film ukazuje narastającą izolację bohatera w obliczu coraz silniejszej presji ze strony otoczenia.
Reżyserem obrazu jest Sidney Lumet; jest to siódmy z dwudziestu sześciu pełnometrażowych filmów w jego dorobku, zrealizowany pomiędzy „Taśmami prawdy” a „Agresją”. Scenariusz napisali Waldo Salt i Norman Wexler, a producentami byli Martin Bregman i Dino De Laurentiis. W rolę głównego bohatera wcielił się Al Pacino, a w gronie sześćdziesięciu sześciu odtwórców ról znaleźli się m.in. John Randolph, Jack Kehoe, Biff McGuire, Barbara Eda-Young oraz Cornelia Sharpe.
Film, który wszedł na ekrany w grudniu 1973 roku, kosztował około 3 milionów dolarów i przyniósł blisko 30 milionów dolarów zysku w światowym box office. W serwisie IMDb uzyskał ocenę 7,7 na podstawie około 146 000 głosów, natomiast użytkownicy TMDB przyznali mu 7,5 przy znacznie mniejszej liczbie głosujących, wynoszącej około 2 275. Ocena krytyków wynosząca 8,4 na podstawie pięćdziesięciu pięciu recenzji plasuje film powyżej obu ocen widzów.
Co pozostało za kulisami
- Film kręcono w 104 różnych miejscach, położonych niemal we wszystkich dzielnicach Nowego Jorku.
- Al Pacino tak głęboko wczuł się w rolę Franka Serpico, że raz, wracając ze zdjęć, ukarał jakiegoś kierowcę za przekroczenie prędkości.
- Frank Serpico wstąpił do policji Nowego Jorku 11 września 1959 roku w wieku 23 lat.
- Według reżysera Sidneya Lumeta, podczas kręcenia filmu aktor grający główną rolę, Al Pacino, cały czas pozostawał w roli, nawet poza kamerą – raz rozweselając i ciesząc się, a raz zrzucając irytację na wszystkich dookoła, gdy tego wymagał harmonogram zdjęciowy.
- Prawdziwy Frank Serpico spędził dużo czasu z Alem Pacino, pomagając aktorowi przygotować się do roli i wczuć się w nią, a następnie wyraził chęć pozostania na planie filmowym podczas samych zdjęć. Producent Martin Bregman musiał zarządzić, aby opuścił plan i nie rozpraszał aktorów swoją obecnością.
- Zanim rozpoczęły się zdjęcia, Sydney Lumet i producenci obejrzeli kandydatów do 107 ról (z dialogami) do filmu. Zdecydowano, że aktorów dobiera się głównie spośród nieznanych widzom. Według Lumeta, zawsze lepiej jest, gdy widzowie oglądają film, nie kojarząc aktorów z poprzednimi rolami. Nawet Al Pacino, który już zagrał u Francisa Forda Coppoli w „Ojcu chrzestnym” (1972), był aktorem młodym, a przez to stosunkowo mało znanym.
- Aktorom na planie zdjęciowym pozwalano na improwizację. Al Pacino, w szczególności, bardzo dużo improwizował podczas kręcenia sceny ostatniego spotkania Serpico z byłym kapitanem.
- Film miał reżyserować John G. Avildsen, ale wycofał się z projektu krótko przed rozpoczęciem zdjęć z powodu rozbieżności z producentem Martinem Bregmanem. Ostatecznie reżyserem filmu został Sydney Lumet.
- Zdjęcia kręcono w odwrotnej kolejności chronologicznej. Najpierw Al Pacino nakręcił sceny, w których miał długie włosy i brodę; następnie, w każdym z epizodów, stopniowo je skracano. Zrobiono to po to, aby widzowie mieli wrażenie, że włosy i broda bohatera grana przez Ala Pacino odrastają naturalnie.
- Film miał wejść na ekrany kin w Boże Narodzenie 1973 roku. Sydney Lumet miał zaledwie 4,5 miesiąca na zdjęcia, montaż i wszystko inne (jego zdaniem, „szalenie mało czasu”). Dlatego właśnie montaż odbywał się równolegle z kręceniem zdjęć. Czas tak naglił, że nakręcony materiał odwożono do montażystki Dede Allen zaraz po zakończeniu kręcenia danej sceny, a ona miała tylko dwa dni na montaż, po czym materiał musiał być przekazywany dźwiękowcom.
- Pierwszego dnia zdjęć Sydney Lumet wolał kręcić drobiazgi, aby dać zaangażowanym aktorom i ekipie filmowej możliwość „rozpoznania” się nawzajem, przy czym wszyscy rozumieli, że taki zrelaksowany tryb wkrótce się skończy i wszystko będzie przebiegać znacznie szybciej. Często zdarzało się, że kręcił tylko jedno ujęcie, po czym od razu przechodził do kręcenia innej sceny. Sam reżyser twierdził, że taka metoda pozwala mu zidentyfikować słabe ogniwa w zespole. Pierwszego dnia zdjęć tego filmu pracował w trzech oddalonych od siebie lokacjach. Al Pacino na początku był tym bardzo zdziwiony, szczególnie po spokojnej i metodycznej pracy przy „Ojcu chrzestnym”, ale wkrótce on i reszta aktorów zrozumieli, że takie tempo pracy pomaga wszystkim uczestnikom procesu filmowego cały czas być w formie.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
