Al Pacino (Al Pacino)

Al Pacino (Al Pacino) - , Podziękowania, Scenarzysta, Reżyser, Producent znany z pracy przy tego typu projektach: «Scarface» (1983), «Człowiek z blizną» (1983), «The Godfather» (1972), «Ojciec chrzestny» (1972), «The Godfather Part II» (1974),

Alfredo James Pacino (ur. 25 kwietnia 1940) jest amerykańskim aktorem i filmowcem. W karierze trwającej ponad pięć dekad otrzymał wiele nagród i nominacji, w tym Oscara, dwie nagrody Tony oraz dwie nagrody Primetime Emmy. Jest jednym z niewielu artystów, którym udało się zdobyć tzw. Potrójną Koronę Aktorską. Został również uhonorowany nagrodą AFI Life Achievement Award, nagrodą im. Cecila B. DeMille’a oraz Narodowym Medalem Sztuki.

Jako aktor metody i były student HB Studio oraz Actors Studio, gdzie uczył się pod okiem Charliego Laughtona i Lee Strasberga, Pacino zadebiutował w kinie w wieku 29 lat w drugoplanowej roli w filmie „Ja, Natalie” (1969). Zyskał uznanie dzięki swojej pierwszej głównej roli jako narkoman w filmie „Panika w Needle Park” (1971). Szerokie uznanie i sławę przyniósł mu przełomowy występ w roli Michaela Corleone w „Ojcu chrzestnym” (1972) w reżyserii Francisa Forda Coppoli, za który otrzymał swoją pierwszą nominację do Oscara; powrócił do tej roli w kontynuacjach „Ojciec chrzestny II” (1974) i „Ojciec chrzestny III” (1990).

Jego kreacja Michaela Corleone jest uważana za jedną z najwybitniejszych w historii kina. Pacino otrzymał nominacje do Oscara w kategorii Najlepszy Aktor Pierwszoplanowy za filmy „Serpico” (1973), „Ojciec chrzestny II”, „W samo południe” (1975) oraz „...I sprawiedliwość dla wszystkich” (1979), a ostatecznie zdobył tę nagrodę za rolę niewidomego weterana wojennego w „Zapachu kobiety” (1992). Za występy w „Ojcu chrzestnym”, „Dicku Tracym” (1990), „Glengarry Glen Ross” (1992) oraz „Irlandczyku” (2019) otrzymał nominacje do Oscara w kategorii Najlepszy Aktor Drugoplanowy.

Do innych znaczących ról należą Tony Montana w „Człowieku z blizną” (1983), Carlito Brigante w „Drodze Carlito” (1993), Benjamin Ruggiero w „Donnie Brasco” (1997) oraz Lowell Bergman w „Informatorze” (1999). Zagrał również w thrillerach „Gorączka” (1995), „Adwokat diabła” (1997), „Bezsenność” (2002) oraz wystąpił w filmie „Pewnego razu... w Hollywood” (2019). W telewizji Pacino wystąpił w kilku produkcjach HBO, w tym w „Aniołach w Ameryce” (2003) oraz biograficznym filmie o Jacku Kevorkianie „You Don't Know Jack” (2010), zdobywając za każdy z nich nagrodę Primetime Emmy dla Najlepszego Aktora w miniserialu lub filmie telewizyjnym. Obecnie Pacino występuje w serialu internetowym Amazon Video „Hunters” (2020–obecnie).

Posiada również bogatą karierę teatralną. Jest dwukrotnym laureatem nagrody Tony (w 1969 i 1977 roku) za role w sztukach „Does a Tiger Wear a Necktie?” oraz „The Basic Training of Pavlo Hummel”. Pacino zadebiutował jako reżyser w filmie „W poszukiwaniu Richarda” (1996), w którym wyreżyserował i zagrał główną rolę w tym dokumencie o Ryszardzie III; wcześniej w 1977 roku grał tę postać na scenie. Wystąpił również jako Shylock w pełnometrażowej adaptacji filmowej z 2004 roku oraz w inscenizacji teatralnej „Kupca weneckiego” z 2010 roku. Pacino wyreżyserował i zagrał w „Chinese Coffee” (2000), „Wilde Salomé” (2011) oraz „Salomé” (2013). Od 1994 roku pełni funkcję współprezesa Actors Studio.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Najważniejsze dzieła Al Pacino (Al Pacino)

Cała filmografia Al Pacino (Al Pacino)