Żądło
...wystarczy tylko trochę pewności siebie.
Kraj
Genre
Budżet
$5 500 000
Opłaty
$156 000 772
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Julia Phillips, Michael Phillips, Tony Bill, Richard D. Zanuck, David Brown, Sid Scheinberg
Operator
Kompozytor
Artysta
Henry Larrecq
Casting
William Batliner, Robert J. LaSanka
Instalacja
William Reynolds
Cały zespół (70)
Cały zespół (70)
Krótki opis
Ameryka w czasach Wielkiego Kryzysu. Doyle Lonnegan jest groźnym gangsterem, przed którym drży całe Illinois. Pewnego dnia wysyła jednego ze swoich ludzi, żeby w umówione miejsce dostarczył dziesięć tysięcy dolarów. Kuriera przez pomyłkę okradają dwaj sympatyczni oszuści - Johnny Hooker i Luther Coleman. Lonnegan, chcąc dać im nauczkę, wydaje na nich wyrok. Luther ginie, ale Johnny'emu udaje się uciec. Teraz postanawia on pomścić kolegę, a pomóc mu w tym ma stary kumpel, Henry Gondorff. Wspólnie przygotowują akcję, która ma doprowadzić Lonnegana do ruiny.
Co pozostało za kulisami
- Okres produkcyjny: 22 stycznia – kwiecień 1973.
- Główną podstawą literacką, która zainspirowała Davida S. Warda, była książka Davida W. More'a „Wielki oszust”, wydana w 1940 roku. W tej książce opisano legendarne oszustwa z pierwszej ćwierci XX wieku, których imiona ożyły w postaciach filmu, takich jak Henry Gondorff, J.J. Singleton, Twist i Eddie Niles.
- Ward pisał scenariusz od razu z myślą o Robercie Redfordzie. Ale aktor nie bardzo polubił rolę Johnny'ego Hookera i z niej zrezygnował. I nawet kiedy zmienił zdanie, wciąż nie był pewien, czy film się uda.
- Gdyby Redford nie zmienił zdania, Hookera zagrałby Jack Nicholson.
- Ward w skrócie opowiedział swoim producentom, o czym będzie film, ale odmówił ujawnienia zakończenia, dopóki nie dokończy scenariusza.
- Scenariusz Warda przypadkowo wpadł w ręce George'a Roya Hilla. Hill natychmiast go podchwycił i od razu zaprosił do projektu Paula Newmana.
- Podczas kręcenia Hill gorąco marzył o wyjściu poza mury planu zdjęciowego. Odradzał mu to doświadczony scenograf Henry Bumstead, który zapewniał reżysera, że będzie niezwykle trudno uzyskać pozwolenie na zablokowanie ruchu na ulicy. W rezultacie, na zdjęcia plenerowe w Los Angeles i Chicago poświęcono zaledwie kilka dni.
- Przez dwa lata burmistrz Chicago Richard J. Daley odmawiał wpuszczania filmowców do miasta, jeśli zamierzali mówić o Chicago coś negatywnego. Jednak zrobił wyjątek dla twórców „Oszustwa”, wpuszczając ich na trzy dni.
- Jak wspominała w swojej autobiografii kostiumografka filmu Edith Head, Redford i Newman o niebieskich oczach obaj żądali, aby ich bohaterowie byli ubrani w niebieskie koszule – aby podkreślić kolor oczu. Udało się dojść do kompromisu – aktorzy pojawiają się w filmie „na niebiesko” na zmianę.
- Doyle Lonnegan nie był w scenariuszu kulawy. Ale Robert Shaw przed zdjęciami skręcił kostkę; jego bohaterowi trzeba było wymyślić kulawiznę.
- Robert Shaw otrzymał rolę Lonnegana po tym, jak zrezygnowali z niej Richard Boone, Oliver Reed i Stephen Boyd. Jednak Reed zagrał Lonnegana w drugiej części filmu.
- Postać o imieniu Johnny Hooker zawdzięcza swoje imię legendzie bluesa Johna Lee Hookera.
- Nastrój muzyczny w filmie tworzy ragtime; wykorzystano kompozycje Scotta Joplin'a z lat 1900-1910. Tymczasem w latach 30., kiedy rozgrywa się akcja „Oszustwa”, ragtime praktycznie wyszedł z mody; jednak dzięki filmowi zainteresowanie tym gatunkiem muzycznym odżyło.
- Paul Newman, który zagrał oszusta kartowego Henry'ego Gondorffa, miał dublera – na wszystkich zbliżeniach ręce Gondorffa tasujące karty należą do technicznego konsultanta filmu Johna Scarna.
- Johnny Hooker spotyka Lonnegana w tej samej restauracji, w której po 12 latach Marty McFly spotka się ze swoim ojcem – w fantastycznej komedii Roberta Zemeckisa „Powrót do przyszłości” (1985).
- Robert Redford po raz pierwszy obejrzał film w całości dopiero w czerwcu 2004 roku.
- Przez dwa lata burmistrz Chicago, Richard J. Daley, odmawiał wpuszczania filmowców do miasta, jeśli zamierzali opowiedzieć o Chicago coś negatywnego. Mimo to, zrobił wyjątek dla twórców „Afery”, pozwalając im na trzy dni.
- Nastrój muzyczny w filmie tworzy ragtime; wykorzystano kompozycje Scotta Joplina z lat 1900-1910. Tymczasem w latach 30., kiedy rozgrywa się akcja „Afery”, ragtime praktycznie wyszedł z mody; jednak dzięki filmowi zainteresowanie tym gatunkiem muzycznym zostało odrodzone.
- Johnny Hooker spotyka Lonnegana w tej samej restauracji, w której 12 lat później Marty McFly spotka swojego ojca – w fantastycznej komedii Roberta Zemeckisa „Powrót do przyszłości” (1985).
Podobne filmy
9.1/10
9/10
8.9/10
8.1/10
8.1/10
8.1/10
8/10
8/10
8/10
8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
