Dustin Hoffman (Dustin Hoffman)

Dustin Lee Hoffman (ur. 8 sierpnia 1937 r.) to amerykański aktor i filmowiec. Jest znany z wszechstronnych kreacji antybohaterów i postaci emocjonalnie wrażliwych. Aktor Robert De Niro opisał go jako „aktora o twarzy zwykłego człowieka, który uosabiał rozdzierającą serce ludzkość”. Hoffman od najmłodszych lat wiedział, że chce studiować sztukę, i zapisał się do Konserwatorium Muzycznego w Los Angeles; później zdecydował się na aktorstwo, w czym kształcił się w Pasadena Playhouse w Los Angeles. Jego pierwszym występem teatralnym była rola Ridzinskiego w sztuce „A Cook for Mr. General” z 1961 roku. W tamtym czasie pojawił się w kilku rolach gościnnych w serialach telewizyjnych, takich jak „Naked City” i „The Defenders”. Następnie wystąpił w off-broadwayowskiej sztuce „Eh?” z 1966 roku, za którą otrzymał nagrody Theatre World Award oraz Drama Desk Award.

Rolą przełomową była postać Benjamina Braddocka w uznanym przez krytyków i ikonicznym filmie Mike'a Nicholsa „Absolwent” (1967), za który otrzymał swoją pierwszą nominację do Oscara. Koleną rolą był „Ratso” Rizzo w filmie Johna Schlesingera „Północny kowboj” (1969), w którym zagrał u boku Jona Voighta; obaj otrzymali nominacje do Oscara, a film zdobył nagrodę Akademii dla najlepszego filmu. W latach 70. odniósł sukces, grając role, które ukształtowały jego warsztat aktorski, z łatwością przechodząc między gatunkami: od westernu „Mały wielki człowiek” (1970), przez dramat więzienny „Papillon” (1973), rolę kontrowersyjnego i przełomowego komika w filmie Boba Fosse'a „Lenny” (1975), przez „Maratończyka” (1976) u boku Laurence'a Oliviera, aż po postać Carla Bernsteina badającego skandal Watergate w filmie „Wszystkie prezydenckie raporty” (1976). W 1979 roku Hoffman wystąpił w dramacie rodzinnym „Kramer kontra Kramer” u boku Meryl Streep. Oboje otrzymali Oscary za swoje kreacje.

Po trzyletniej przerwie od kina Hoffman powrócił w komedii Sydney’ego Pollacka o show-biznesie „Tootsie” (1982), opowiadającej o zmagającym się z trudnościami aktorze, który podszywa się pod kobietę, aby zdobyć rolę. Powrócił do aktorstwa teatralnego w 1984 roku w roli Willy'ego Lomana w „Śmierci komiwojażera”, a rok później powtórzył tę rolę w filmie telewizyjnym, za co otrzymał nagrodę Primetime Emmy. W 1987 roku wystąpił u boku Warrena Beatty'ego w komedii Elaine May „Ishtar”. Swojego drugiego Oscara dla najlepszego aktora zdobył za rolę autystycznego savanta, Raya Babbitta, w filmie „Rain Man” (1988), w którym zagrał u boku Toma Cruise'a. W 1989 roku został nominowany do nagrody Tony oraz Drama Desk Award za rolę Shylocka w spektaklu „Kupiec wenecki”. W latach 90. pojawił się w takich filmach jak adaptacja komedii akcji Warrena Beatty'ego „Dick Tracy” (1990), „Hook” (1991) Stevena Spielberga w roli Kapitana Haka, thrillerze medycznym „Epidemia” (1995), dramacie kryminalnym „Sleepers” (1996) oraz satyrycznej czarnej komedii „Wag the Dog” (1997) u boku Roberta De Niro.