Casablanca
Kraj
Produkcja
Budżet
$878 000
Opłaty
$10 462 500
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
John Beckman
Casting
Instalacja
Krótki opis
Trwa wojna. Rick prowadzi w Casablance nocny klub. Pewnego dnia zjawia się tam Ilsa, kobieta, w której niegdyś Rick był bardzo zakochany. Planowali wspólnie wyjechać do Paryża, lecz jego ukochana nie zjawiła się w umówionym miejscu. Mroczne tajemnice i klimat wojennej okupacji stanowi tło do opowieści o głębokim i uczuciu i trudnych wyborach życiowych.
Co pozostało za kulisami
- W 1940 roku dramaturg Murray Barnett wraz z Joan Ellison stworzył sztukę „Wszyscy przychodzą do Ricka”, która stała się podstawą filmu. Sztuka ta nigdy nie została wystawiona w teatrze.
- Sztuka trafiła do działu scenariuszowego studia Warner Bros. 8 grudnia 1941 roku, a 31 grudnia producent przyszłego filmu Hal B. Wallis nadał jej inny tytuł – „Casablanca”.
- Scenarzyści filmu Juliusz i Filip Epsteinowie – bracia bliźniacy, którzy nie pracowali razem do 1938 roku.
- Trzeci autor scenariusza, Howard Koch, był autorem głośnej radiowej inscenizacji „Wojna światów”, która wywołała panikę wśród milionów Amerykanów (uwierzyli, że na Ziemię napadli Marsjanie).
- Bracia Epstein ukończyli pracę nad scenariuszem na trzy dni przed rozpoczęciem zdjęć, które rozpoczął reżyser Michael Curtiz 25 maja 1942 roku. Howard Koch ukończył swoją wersję scenariusza dwa tygodnie po rozpoczęciu zdjęć.
- Podczas pracy nad scenariuszem Epsteinowie i Koch znajdowali się w różnych miejscach.
- Finału filmu nie potrafiono wymyślić do samego końca zdjęć.
- W latach 80. scenariusz filmu, dla żartu, rozesłano do różnych hollywoodzkich studiów i firm filmowych pod jego pierwszym tytułem. Wielu nie rozpoznało w nim „Casablanki” i uznało, że ten scenariusz nie jest wystarczająco dobry, aby nakręcić na jego podstawie przyzwoity film.
- Większość aktorów, którzy zagrali role nazistów, pochodzi z narodowości żydowskiej.
- Ani Bogart, ani Bergman nie byli pierwszym wyborem reżysera. Początkowo na główną rolę planowano aktora Ronalda Reagana, będącego wtedy u szczytu sławy w Hollywood – przyszłego prezydenta USA. Natomiast wiodącą rolę kobiecą miała zagrać aktorka Michelle Morgan, która zażądała honorarium w wysokości 55 tys. dolarów. Producent odmówił zapłaty tej kwoty, gdy okazało się, że Ingrid Bergman zgadza się na sumę o połowę mniejszą.
- W filmie „Czarny kot, biały kot” (reż. Emir Kusturica, 1998) bohater filmu, Grga, wielokrotnie ogląda końcowe ujęcia „Casablanki” wraz z frazą, którą powtarza i cytuje: „Myślę, że to będzie początek wielkiej przyjaźni”.
- Ironiczna formuła wypowiedziana przez kapitana Reno – „zwyczajni podejrzani” – została użyta jako tytuł kultowego filmu lat 90-tych.
- Paul Henreid, któremu przypadła rola Laszlo, nie dogadywał się z innymi aktorami. Ingrid Bergman uważała go za „primadonnę”, a sam Henreid lekceważąco wypowiadał się o umiejętnościach aktorskich Humphreya Bogarta.
- Według wspomnień Bergman, ze względu na jej wysoki wzrost, reżyser zmuszał niskiego Bogarta do stania na podestach lub siedzenia na poduszkach, gdy kręcili sceny we dwoje. Zaraz po zakończeniu zdjęć Bergman obcięła włosy na krótko do swojego następnego filmu, co uniemożliwiło ponowne nakręcenie niektórych scen.
- Kompozytor Max Steiner napisał muzykę do filmu, przeplatając motywy dwóch głównych melodii – romantycznego utworu „As Time Goes By” (z musicalu z 1931 roku) i patriotycznej „Marsylianki”.
- Słynna finałowa linijka Bogarta – „Myślę, że to będzie początek wspaniałej przyjaźni” – została napisana po zakończeniu zdjęć i wypowiedziana przez Bogarta około miesiąca po zakończeniu pracy nad filmem.
- W związku z desantem aliantów w Afryce pojawiły się plany dokręcenia dodatkowej sceny z udziałem Ricka i Reno, ale zrezygnowano z nich ze względu na zajętość aktorów w innych projektach. Ponadto, wpływowy producent David O. Selznick sprzeciwił się nowemu zakończeniu.
- Premiera filmu została zsynchronizowana z pojawieniem się miasta Casablanka na pierwszych stronach amerykańskich gazet: w listopadzie 1942 roku wojska alianckie zajęły Casablankę, a w styczniu 1943 roku odbyło się tam spotkanie Roosevelta i Churchilla. Biorąc pod uwagę tę okoliczność, w „Warner Bros.” postanowiono nie odkładać premiery filmu. Jednak amerykańscy żołnierze w Afryce Północnej go nie zobaczyli: władze nie chciały prowokować licznych zwolenników reżimu Vichy we francuskich koloniach.
- Od 1957 roku wiele kin zaczęło wyświetlać film w czasie letnich egzaminów, początkowo w Harvardzie, a potem w innych uniwersytetach. A dwadzieścia lat później obliczono, że „Casablanca” jest częściej wyświetlana w amerykańskiej telewizji niż jakikolwiek inny film. Aby jeszcze bardziej ułatwić proces zapoznawania się z filmem nowym pokoleniom widzów, Ted Turner w latach 80-tych sfinansował koloryzację „Casablanki”. Ten krok wywołał mieszane reakcje wśród miłośników kina: syn Bogarta, na przykład, porównał pokolorowanie filmu do dołączenia rąk do Wenus z Milo.
- Scenariusz dokończono zaledwie trzy dni przed rozpoczęciem zdjęć, a finału filmu nie potrafiono wymyślić do ostatniego dnia zdjęciowego. A kiedy Ingrid Bergman zapytała, w kogo jest zakochana jej bohaterka, reżyser Michael Curtiz zaproponował jej, aby grała tak, jakby wahała się w uczuciach między dwoma mężczyznami.
- W 1940 roku dramaturg Murray Barnett wraz z Joan Allison napisał sztukę „Wszyscy przychodzą do Ricka”, która stała się podstawą filmu. Sztuka ta nigdy nie została wystawiona w teatrze.
- Sztuka trafiła do działu scenariuszowego studia Warner Bros. 8 grudnia 1941 roku, a 31 grudnia producent przyszłego filmu, Hal B. Wallis, nadał jej nową nazwę – „Casablanca”.
- Scenarzystami filmu byli Juliusz i Filip Epstein – bracia bliźniacy, którzy nie pracowali razem do 1938 roku.
- Trzecim autorem scenariusza, Howard Koch, był autorem głośnej radiowej adaptacji „Wojny światów”, która wywołała panikę wśród milionów Amerykanów (uwierzyli oni, że Ziemię zaatakowali Marsjanie).
- W filmie „Czarna kotka, biały kot” (reż. Emir Kusturica, 1998) bohater filmu, Grga, kilkakrotnie ogląda końcowe ujęcia „Casablanki” z wypowiedzią, którą powtarza i cytuje: „Myślę, że to początek wielkiej przyjaźni”.
- Paul Henreid, któremu przypadła rola Laszlo, nie dogadywał się z innymi aktorami, Ingrid Bergman uważała go za „primadonnę”, a sam Henreid lekceważąco wypowiadał się o umiejętnościach aktorskich Humphreya Bogarta.
- Kompozytor Max Steiner napisał muzykę do filmu, przeplatając motywy dwóch głównych melodii – romantycznego tematu „As Time Goes By” (z musicalu z 1931 roku) i patriotycznej „Marsylianki”.
- Słynne ostatnie zdanie Bogarta – „Myślę, że to początek pięknej przyjaźni” – zostało napisane po zakończeniu zdjęć i wypowiedziane przez Bogarta około miesiąca po zakończeniu pracy nad filmem.
- Od 1957 roku wiele kin zaczęło wyświetlać film w czasie letnich egzaminów, początkowo w Harvardzie, a potem w innych uniwersytetach. A dwadzieścia lat później obliczono, że „Casablanca” była wyświetlana częściej w amerykańskiej telewizji niż jakikolwiek inny film. Aby jeszcze bardziej ułatwić proces zapoznawania się z filmem nowym pokoleniom widzów, Ted Turner w latach 80. sfinansował kolorowanie „Casablanki”. Ten krok wywołał ambiwalentną reakcję wśród miłośników kina: syn Bogarta, na przykład, porównał pokolorowanie filmu do dołączenia rąk do Wenus z Milo.
Podobne filmy
8.1/10
8/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
