Komedianci

Les Enfants du Paradis (1945)
Chronometraż: 3:10 (190 min)

brak ocen
8.1/10
463
Oceń film:
Data premiery
Kraj
Genre
Budżet
$0
Opłaty
$1 457
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Arletty, Jean-Louis Barrault, Pierre Brasseur, Marcel Herrand, María Casares, Louis Salou, Pierre Renoir, Jane Marken, Gaston Modot, Fabien Loris
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Raymond Borderie, Fred Orain
Operator
Roger Hubert
Kompozytor
Maurice Thiriet
Artysta
Alexandre Trauner, Léon Barsacq, Raymond Gabutti
Casting
Instalacja
Henri Rust, Madeleine Bonin
Cały zespół (20)

Krótki opis

Arcydzieło klasycznego francuskiego kina. Paryż, I połowa XIX wieku. Bulwar du Temple słynął w czasach Ludwika Filipa ze swych teatrów, gdzie co wieczór rozgrywały się na scenie dramaty namiętności, niejednokrotnie z krwawym zakończeniem. Im to właśnie bulwar zawdzięczał nazwę Ulica Złoczyńców. Na tej ulicy dwaj przyjaciele Frederick i Lemaitre, ujrzeli pewnego dnia piękną dziewczynę Garance ze swoim kochankiem.

Co pozostało za kulisami

  • Bohaterowie filmu to prawdziwe postacie historyczne. Mim Baptiste Debureau, a po prostu Baptiste, na scenie paryskiego teatru „Fonambule” w 1819 roku przedefiniował wizerunek Pierrota, tworząc postać odrzuconego, nieszczęśliwego zakochanego. Frédéric Lemaître (1800-1876) – aktor i reformator francuskiego teatru. Pierre Lasner (1803–1836) – znany poeta i morderca.
  • Film spotkał się z krytyką ze strony Francuzów za brak tematyki wojennej.
  • W filmie wystąpili członkowie Francuskiego Ruchu Oporu (zdjęcia odbywały się podczas niemieckiej okupacji). Jeden z aktorów po wyzwoleniu Paryża został skazany na śmierć za współpracę z nazistami.
  • Scenografem został Aleksander Trauner, który już wcześniej współpracował z Carné, a kompozytorem – Józef Kosma. Ze względu na swoje „nieprzychylne Niemcom” pochodzenie byli zmuszeni pracować pod innymi nazwiskami.
  • Aktorka grająca Garance, Arletty, podczas kręcenia filmu zakochała się w niemieckim oficerze, co wywołało oskarżenia pod jej adresem, a nawet areszt. Później skomentowała to tak: „Mam francuskie serce, ale moje pośladki są międzynarodowe” („My heart is French but my arse is international!”).
  • Rząd niemiecki podczas wojny nie dopuszczał na ekran filmów dłuższych niż 90 minut. Wtedy producent André Paulve zaproponował zrobienie dwóch części, które wyświetlane byłyby po sobie tego samego dnia.

Podobne filmy

Podobał Ci się film?

Aby zostawić komentarz, zaloguj się lub zarejestruj. Darmowa rejestracja!

© ACMODASI, 2010-2026

Wszelkie prawa zastrzeżone.
Materiały (znaki towarowe, filmy, obrazy i teksty) znajdujące się na tej stronie należą do ich odpowiednich właścicieli. Zabrania się wykorzystywania jakichkolwiek materiałów znajdujących się na tej stronie bez uprzedniego porozumienia z ich właścicielem.
Podczas kopiowania materiałów tekstowych i graficznych (filmy, obrazy, teksty, zrzuty ekranu stron) z tej witryny, do takiego materiału musi być dołączony aktywny link do witryny www.acmodasi.pl.
Administracja serwisu nie ponosi odpowiedzialności za jakiekolwiek informacje zamieszczone na tej stronie przez osoby trzecie.