Czerwone trzewiki
Kraj
Budżet
$500 000
Opłaty
$10 900 000
Reżyser
Aktorzy
Adolf Wohlbrück, Marius Goring, Moira Shearer, Robert Helpmann, Léonide Massine, Albert Bassermann, Ludmilla Tchérina, Esmond Knight, Jean Short, Gordon Littmann
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Brian Easdale
Artysta
Hein Heckroth, Elven Webb
Casting
Instalacja
Krótki opis
Pod żelazną ręką impresaria Borisa Lermontova (Anton Walbrook) jego protegowana Vicky (Moira Shearer) może rozwijać swój niezaprzeczalny talent, jednak za cenę bezgranicznego oddania pracy oraz całkowitego posłuszeństwa wobec samego promotora. Niebawem, dzięki morderczej dyscyplinie Lermontova, Vicky staje się jedną z najlepszych primabalerin. Zakochuje się też w autorze przedstawienia "Czerwone pantofelki", Juliana Crastera (Marius Goring), wystawianego w teatrze, a pokazującego pełnię jej talentu.
Co pozostało za kulisami
- Scenę baletową kręcono przez 6 tygodni, z udziałem ponad 120 obrazów Heina Heckrota (1901-1970).
- Pierwszego dnia zdjęć Moira Shearer (1926-2006) poparzyła się na słońcu i na plecach pojawiła się duża pęcherz. Następnie, podczas kręcenia, uszkodziła szyję, wyskakując z okna, a pozornie niewielkie zadrapanie uległo zakażeniu. Okresowo Shearer była zawieszana na linach bezpieczeństwa na okres do 8 godzin, a przez cały czas na nią skierowane były dmuchawy.
- Poszukiwania aktorki do roli Wiktorii Pagej okazały się dla reżyserów i scenarzystów Michaela Powella (1905-1990) i Erica Pressburgera (1902-1988) zadaniem niełatwym. W idealnym przypadku potrzebowali baletnicy, która posiadałaby umiejętności aktorskie i od której nie można by było oderwać wzroku. J. Arthur Rank (1888-1972) bardzo chciał zaistnieć na amerykańskim rynku, dlatego marzył o obsadzeniu w tej roli kogoś z amerykańskich aktorek – na przykład Lauren Bacall (1924-2014) lub Angelę Lansbury, które próbował „pożyczyć” od wytwórni filmowych, odpowiednio Warner Bros. i Metro-Goldwyn-Mayer, z którymi aktorki te miały podpisane kontrakty. Ale byli zachwyceni, gdy odkryli Moirę Shearer, którą w słynnym teatrze Sadlers Wells przewyższała tylko Margot Fonteyn (1919-1991). Prawda, Shearer początkowo odmówiła. Zmieniła zdanie dopiero po roku, a do tego czasu musieli kręcić sceny z aktorkami typu Ann E. Todd (1931-2020) i Hazel Court (1926-2008).
- Film znacznie przekroczył budżet, a kierownictwo firmy, która go finansowała i miała wypuścić na ekrany, niewiele wierzyło w jego komercyjny sukces. Podejmowano próby zaniechania premiery filmu lub pokazywania go tylko na późnych seansach wyłącznie w Londynie. Ta firma (The Rank Group) nawet nie była gotowa zrobić kopii filmu na amerykański rynek kinowy. Z czasem jednak film zaczął zyskiwać na popularności i firma zrozumiała, że ostatecznie może stać się hitem. Kiedy została zrobiona kopia na rynek amerykański, film był wyświetlany w kinie nie na Broadwayu przez 110 tygodni. To wystarczyło, aby przekonać firmę Universal Pictures do nabycia praw do dystrybucji filmu w Stanach Zjednoczonych, co nastąpiło w 1951 roku.
- Poszukiwania aktorki do roli Wiktorii Pagej okazały się dla reżyserów i scenarzystów Michaela Powella (1905-1990) i Erica Pressburgera (1902-1988) zadaniem niełatwym. W idealnym przypadku potrzebowali baletnicy, która posiadałaby umiejętności aktorskie i od której nie można by było oderwać wzroku. J. Arthur Rank (1888-1972) bardzo chciał zaistnieć na amerykańskim rynku, dlatego marzył o obsadzeniu w tej roli kogoś z amerykańskich aktorek – na przykład Lauren Bacall (1924-2014) lub Angelę Lansbury, które próbował „pożyczyć” od wytwórni filmowych, odpowiednio Warner Bros. i Metro-Goldwyn-Mayer, z którymi aktorki te miały podpisane kontrakty. Jednak byli zachwyceni, gdy odkryli Moirę Shearer, którą w słynnym teatrze Sadlers Wells przewyższała tylko Margot Fonteyn (1919-1991). Prawda, Shearer początkowo odmówiła. Zmieniła zdanie dopiero po roku, a do tego czasu musieli kręcić sceny z aktorkami typu Ann E. Todd (1931-2020) i Hazel Court (1926-2008).
- Poszukiwania aktorki do roli Wiktorii Pagej okazały się dla reżyserów i scenarzystów Michaela Powella (1905-1990) i Erica Pressburgera (1902-1988) zadaniem niełatwym. W idealnym przypadku potrzebowali baletnicy, która posiadałaby umiejętności aktorskie i od której nie można by było oderwać wzroku. J. Arthur Rank (1888-1972) bardzo chciał zaistnieć na amerykańskim rynku, dlatego marzył o obsadzeniu w tej roli kogoś z amerykańskich aktorek – na przykład Lauren Bacall (1924-2014) lub Angelę Lansbury, które próbował „pożyczyć” od wytwórni filmowych, odpowiednio Warner Bros. i Metro-Goldwyn-Mayer, z którymi aktorki te miały podpisane kontrakty. Ale byli zachwyceni, gdy odkryli Moirę Shearer, którą w słynnym teatrze Sadlers Wells przewyższała tylko Margot Fonteyn (1919-1991). Prawda, Shearer początkowo odmówiła. Zmieniła zdanie dopiero po roku, a do tego czasu musieli kręcić sceny z aktorkami typu Ann E. Todd (1931-2020) i Hazel Court (1926-2008).
Podobne filmy
8.1/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
