Czerwone trzewiki
Krótki opis
Czerwone trzewiki opowiadają historię Victorii Page, ambitnej tancerki, która dołącza do zespołu despotycznego impresaria Borisa Lermontova i z czasem staje się jego primabaleriną. Kiedy nowy spektakl oparty na baśni Hansa Christiana Andersena o zaczarowanych butach odnosi ogromny sukces, Victoria zakochuje się w jego kompozytorze, Julianie Crasterze. Lermontov, wymagający od swoich artystów całkowitego oddania zespołowi, sprzeciwia się temu związkowi, przez co Victoria staje przed dramatycznym wyborem między pasją do tańca a miłością do Juliana.
Film został napisany, wyprodukowany i wyreżyserowany przez duety Michaela Powella i Emerica Pressburgera. Przed premierą tego dzieła w 1948 roku ich uznana współpraca zaowocowała takimi tytułami jak Życie i śmierć pułkownika Blimpa, Sprawa życia i śmierci oraz Czarny narcyz, a w przyszłości przyniosła The Tales of Hoffmann i Bitwę o ujście rzeki. W rolę Victorii wcieliła się Moira Shearer, Julianem został Marius Goring, a Lermontova zagrał Adolf Wohlbrück; w dwudziestoczteroosobowej obsadzie znaleźli się także Robert Helpmann, Léonide Massine oraz Albert Bassermann.
Brytyjska produkcja trwa 133 minuty i odniosła znaczący sukces komercyjny, zarabiając na całym świecie około 11 milionów USD. Film zebrał niezwykle pozytywne recenzje: na IMDb otrzymał ocenę 8,1/10 przy około 43 000 głosów, a na TMDB 8/10 przy około 773 głosach. Z kolei ocena krytyków na poziomie 9,4/10 na podstawie 65 recenzji świadczy o uznaniu specjalistów, które przewyższa nawet bardzo wysokie noty widzów.
Co pozostało za kulisami
- Scenę baletową kręcono przez 6 tygodni, z udziałem ponad 120 obrazów Heina Heckrota (1901-1970).
- Pierwszego dnia zdjęć Moira Shearer (1926-2006) poparzyła się na słońcu i na plecach pojawiła się duża pęcherz. Następnie, podczas kręcenia, uszkodziła szyję, wyskakując z okna, a pozornie niewielkie zadrapanie uległo zakażeniu. Okresowo Shearer była zawieszana na linach bezpieczeństwa na okres do 8 godzin, a przez cały czas na nią skierowane były dmuchawy.
- Poszukiwania aktorki do roli Wiktorii Pagej okazały się dla reżyserów i scenarzystów Michaela Powella (1905-1990) i Erica Pressburgera (1902-1988) zadaniem niełatwym. W idealnym przypadku potrzebowali baletnicy, która posiadałaby umiejętności aktorskie i od której nie można by było oderwać wzroku. J. Arthur Rank (1888-1972) bardzo chciał zaistnieć na amerykańskim rynku, dlatego marzył o obsadzeniu w tej roli kogoś z amerykańskich aktorek – na przykład Lauren Bacall (1924-2014) lub Angelę Lansbury, które próbował „pożyczyć” od wytwórni filmowych, odpowiednio Warner Bros. i Metro-Goldwyn-Mayer, z którymi aktorki te miały podpisane kontrakty. Ale byli zachwyceni, gdy odkryli Moirę Shearer, którą w słynnym teatrze Sadlers Wells przewyższała tylko Margot Fonteyn (1919-1991). Prawda, Shearer początkowo odmówiła. Zmieniła zdanie dopiero po roku, a do tego czasu musieli kręcić sceny z aktorkami typu Ann E. Todd (1931-2020) i Hazel Court (1926-2008).
- Film znacznie przekroczył budżet, a kierownictwo firmy, która go finansowała i miała wypuścić na ekrany, niewiele wierzyło w jego komercyjny sukces. Podejmowano próby zaniechania premiery filmu lub pokazywania go tylko na późnych seansach wyłącznie w Londynie. Ta firma (The Rank Group) nawet nie była gotowa zrobić kopii filmu na amerykański rynek kinowy. Z czasem jednak film zaczął zyskiwać na popularności i firma zrozumiała, że ostatecznie może stać się hitem. Kiedy została zrobiona kopia na rynek amerykański, film był wyświetlany w kinie nie na Broadwayu przez 110 tygodni. To wystarczyło, aby przekonać firmę Universal Pictures do nabycia praw do dystrybucji filmu w Stanach Zjednoczonych, co nastąpiło w 1951 roku.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
