Wielki sen

Name: Wielki sen
Genre: Przestępczość, Tajemnica, Romans, Triller, Dramat
Released: 1946-08-22
Duration: 1 h 54 min
Rating: 7.9
Cast: Humphrey Bogart, Lauren Bacall, John Ridgely, Martha Vickers, Louis Jean Heydt

The Big Sleep (1946)

Chronometraż: 1:54 (114 min)

—
brak ocen

7.6/10
1169

7.3/10
6413

7.9/10
95000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 6

Zdjęcie 65

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Wielki sen — The Big Sleep (1946) Original Trailer [FHD]

1:55

Zdjęcie 65

Data premiery

1946-08-22

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Warner Bros. Pictures, Warner Bros.

Genre

Przestępczość, Tajemnica, Romans, Triller, Dramat

Budżet

$250 000

Opłaty

$10 682 000

Witryna internetowa

Reżyser

Howard Hawks

Aktorzy

Humphrey Bogart, Lauren Bacall, John Ridgely, Martha Vickers, Louis Jean Heydt, Charles Waldron, Regis Toomey, Sonia Darrin, Elisha Cook Jr., Bob Steele
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Howard Hawks, Jack L. Warner

Operator

Sidney Hickox

Kompozytor

Max Steiner

Artysta

Casting

Instalacja

Christian Nyby
Cały zespół (18)

Krótki opis

Prywatny detektyw Philip Marlowe (Humphrey Bogart) zostaje wynajęty przez bogatego dżentelmena do ochrony jego pięknej córki. Nieopatrznie sam staje się ofiarą starannie ukartowanej intrygi, której rozwiązania strzeże mroczna zasłona milczenia i zbrodni... Znakomita adaptacja debiutanckiej powieści Raymonda Chandlera.

Co pozostało za kulisami

Postać Philipa Marlowe’a w wykonaniu Bogarta była wzorem dla głównego bohatera filmu „Łowca androidów”, którego zagrał Harrison Ford.
Pod koniec lat 90. XX wieku w Archiwum Filmu i Telewizji Uniwersytetu Kalifornijskiego odkryto wersję przedpremierową filmu z 1945 roku. Hugh M. Hefner zorganizował zbiórkę funduszy na renowację. W 1997 roku wersja przedpremierowa była wyświetlana w kinach studyjnych wraz z filmem dokumentalnym, w którym dokonywano porównania oryginalnego filmu Hawke’a i przerobionej „wersji gwiazdorskiej”. Chociaż całkowity czas trwania wersji przedpremierowej jest o dwie minuty dłuższy, zawiera ona około 20 minut wyciętego materiału.
William Faulkner przyjechał na plan filmowy w Hollywood, aby popracować nad tym filmem, ale nie spodobało mu się tam, i zapytał reżysera Howarda Hawksa (1896-1977), czy nie mógłby pracować „z domu”. Ten zgodził się, zakładając, że Faulkner będzie pracował w swoim hollywoodzkim mieszkaniu, i dopiero z czasem dowiedział się, że Faulkner wrócił do domu w stanie Missisipi.
Widząc Humphreya Bogarta w kryminalnym melodramacie Johna Hustona (1906-1987) „Sokół maltański” (1941), Leigh Brackett napisała swój pierwszy detektyw, który zrobił tak duże wrażenie na Hawksie, że nakazał swojej sekretarce skontaktować się „z tym – jak on to mówił – Brackettem”, aby „pomógł” przy scenariuszu „Głębokiego snu”.
W momencie, gdy praca nad filmem miała zostać już zakończona, Hawks nakręcił mniej niż połowę scenariusza. Niektóre opóźnienia były spowodowane problemami rodzinnymi Humphreya Bogarta, ale głównie opóźnienia wynikały z ciągłego przepisywania scenariusza. Kiedy studio ogłosiło wakacje świąteczne, Hawks i scenarzysta Jules Furthman (1888-1966) skróтили scenariusz, aby jak najszybciej dokończyć projekt, wycinając całe sceny. Zdjęcia ostatecznie ukończono z 34-dniowym opóźnieniem i z przekroczeniem budżetu o zaledwie 15 000 dolarów (dzięki temu, że sprzęt pomocniczych planów zdjęciowych był, w miarę możliwości, najtańszy).
Howard Hawks i scenarzyści rozważyli wiele zakończeń filmu. W jednym z nich Carmen próbowała upozorować samobójstwo, ale okazało się, że broń była załadowana amunicją bojową, a nie ślepą. W innym Carmen miała wszystko wyznać i wpaść w zasadzkę przestępców. Ostatecznie wybrali taką wersję: Marlowe rzuca monetą, aby zdecydować, co zrobić, i na tej podstawie pozwala Carmen opuścić dom, po czym wpada ona w pułapkę. Kiedy cenzorzy zaczęli protestować przeciwko pokazowi na ekranie, jak uważali, nadmiernej przemocy, Hawks zapytał, jakie zakończenie filmu zaproponowaliby sami. Wpadli na pomysł, że Marlowe wygoni przywódcę przestępców z domu, a na zewnątrz zastrzeli go jego własni bandyci. Pomysł tak spodobał się Hawksowi, że natychmiast zaproponował autorom objęcie stanowisk scenarzystów.
Pracując nad scenariuszem, William Faulkner i Leigh Brackett nie mogli zrozumieć z powieści, kto zabija jedną z postaci. Zadzwonili do Chandlera, ten się wściekł, powiedział, że w powieści wszystko jest napisane, i położył słuchawkę. Faulkner i Brackett wzruszyli ramionami i wrócili do pracy. Po pewnym czasie zadzwonił do nich Chandler, powiedział, że przeczytał powieść jeszcze raz i również nie zrozumiał, kto zabił, po czym kazał im rozwiązać ten problem samodzielnie.
Pod koniec lat 90. w Archiwum Filmu i Telewizji Uniwersytetu Kalifornijskiego odkryto wersję przedpremierową filmu z 1945 roku. Hugh M. Hefner zorganizował zbiórkę pieniędzy na renowację. W 1997 roku wersja przedpremierowa była wyświetlana w kinach artystycznych wraz z filmem dokumentalnym, w którym porównywano oryginalny film Hawke’a i przerobioną „wersję gwiazdową”. Chociaż całkowity czas trwania wersji przedpremierowej jest o dwie minuty dłuższy, zawiera ona około 20 minut wyciętych materiałów.
Po obejrzeniu Humphreya Bogarta w kryminalnym melodramacie Johna Hustona (1906-1987) „Sokół maltański” (1941), Leigh Brackett napisała swoją pierwszą powieść detektywistyczną, która zrobiła na Hawke’u tak duże wrażenie, że rozkazał swojej sekretarce skontaktować się „z tą – jak ona – Brackett”, aby „pomogła” w scenariuszu „Głębokiego snu”.