Biały żar
Krótki opis
"Biały żar" koncentruje się na Arthurze „Codym” Jarretcie, szefie gangu, którego przywiązanie do matki graniczy z patologią. Gdy napad na wypłatę w fabryce chemicznej kończy się niepowodzeniem, Cody i jego banda są ścigani przez władze, które już zidentyfikowały go jako człowieka stojącego za wcześniejszym rabunkiem. Aby ich zmylić, przyznaje się do lżejszego przestępstwa i odsiaduje krótki wyrok, mając nadzieję, że alibi się utrzyma. To, co następuje w obrębie tych murów, poważnie komplikuje plan, a wydarzenia po jego uwolnieniu pchają go ku krwawej konfrontacji.
Raoul Walsh wyreżyserował ten film, piętnasty z dwudziestu pięciu filmów, które wyreżyserował, a zarazem ten, który następuje po „Ściganym” (1947) i poprzedza „Colorado” (1949). James Cagney wciela się w Cody’ego, Virginia Mayo w jego żonę Vernę, Edmond O’Brien w Vica Pardo, Margaret Wycherly w Ma Jarrett, a Steve Cochran w Big Eda Somersa, stojąc na czele obsady liczącej 61 aktorów z wymienionymi w napisach. Scenariusz napisali Ivan Goff i Ben Roberts.
Warner Bros. Pictures wyprodukowało obraz za około milion dolarów, a na całym świecie zarobił on około trzykrotnie tę kwotę. Na IMDb ma 8,1/10 z około 38 tys. głosów, na TMDB 7,7/10 z 566 głosów. Ocena krytyków, wynosząca 8,8 z 83 recenzji, stawia profesjonalną ocenę powyżej obu wyników publiczności.
Co pozostało za kulisami
- W 2003 roku film został wpisany do Krajowego Rejestru Filmów.
- Zdjęcia realizowano w maju i czerwcu 1949 roku w tunelu kolejowym pod Santa Susana, w rafinerii Shell w Torrance, a także w innych rejonach Kalifornii.
- Scenariusz filmu był inspirowany prawdziwą historią „krwawej matki” Barker, która w latach Wielkiego Kryzysu przewodziła całą bandą swoich synów.
- Postać Artura Jarreta, znanego jako Cody, została wzorowana na zabójcy Francisie Crawleyu (1912-1932), którego poczynania zakończyły się strzelaniną z policją i aresztowaniem 7 maja 1931 roku. Przed egzekucją poprosił jedynie, aby przekazać pozdrowienia mamie.
- Pomysł, aby Cody był psychopatycznym, należał do Jamesa Cagney'a (1899-1986). Pracując nad wizerunkiem, Cagney wspominał swojego ojca, który w stanie upojenia alkoholowego wpadał w szał, a także pacjentów szpitala psychiatrycznego, który kiedyś odwiedzał.
- Zdziwienie współwięźniów Jamesa Cagney'a w więziennej stołówce podczas gry wygląda zupełnie naturalnie, ponieważ takie właśnie było. Reżyser Raoul Walsh (1887-1980) nie powiedział pozostałym członkom ekipy filmowej, co się wydarzy, więc Cagney ich zaskoczył. W rzeczywistości, Walsh sam nie wiedział, czego spodziewać się po Cagneyu. Ten po prostu poprosił, aby posadzono obok niego dwóch najsilniejszych aktorów drugoplanowych, grających więźniów, i aby kręcono wszystko, co nastąpi, nie wyłączając kamery.
- W tamtych czasach na planach filmowych nie używano jeszcze petard do symulacji trafień kul w przeszkodę. W tym celu korzystano z usług snajperów, którzy strzelali kulami o niskiej prędkości lotu, aby rozbijać szyby okienne lub pokazywać, że kula uderzyła bardzo blisko danej postaci. Podczas sceny w fabryce sam Cagney kilka razy o mały włos nie został trafiony.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
