Biały żar

Name: Biały żar
Genre: Przestępczość, Dramat, Triller
Released: 1949-09-02
Duration: 1 h 54 min
Rating: 8.1
Cast: James Cagney, Virginia Mayo, Edmond O'Brien, Margaret Wycherly, Steve Cochran

White Heat (1949)

Chronometraż: 1:54 (114 min)

—
brak ocen

7.6/10
546

7.6/10
2823

8.1/10
38000

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 39

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Biały żar — White Heat (1949) Official Trailer - James Cagney Movie

2:23

Zdjęcie 39

Data premiery

1949-09-02

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Warner Bros. Pictures

Genre

Przestępczość, Dramat, Triller

Budżet

$1 300 000

Opłaty

$3 483 000

Witryna internetowa

Reżyser

Raoul Walsh

Aktorzy

James Cagney, Virginia Mayo, Edmond O'Brien, Margaret Wycherly, Steve Cochran, John Archer, Wally Cassell, Fred Clark, Paul Guilfoyle, Ford Rainey
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Louis F. Edelman

Operator

Sidney Hickox

Kompozytor

Max Steiner

Artysta

Casting

Instalacja

Owen Marks
Cały zespół (22)

Krótki opis

Psychopatyczny przestępca z kompleksem matki dokonuje śmiałej ucieczki z więzienia, a następnie prowadzi swoją dawną bandę do napadu na wypłatę w zakładzie chemicznym. Po napadzie wydarzenia nabierają szalonego obrotu.

Co pozostało za kulisami

W 2003 roku film został wpisany do Krajowego Rejestru Filmów.
Zdjęcia realizowano w maju i czerwcu 1949 roku w tunelu kolejowym pod Santa Susana, w rafinerii Shell w Torrance, a także w innych rejonach Kalifornii.
Scenariusz filmu był inspirowany prawdziwą historią „krwawej matki” Barker, która w latach Wielkiego Kryzysu przewodziła całą bandą swoich synów.
Postać Artura Jarreta, znanego jako Cody, została wzorowana na zabójcy Francisie Crawleyu (1912-1932), którego poczynania zakończyły się strzelaniną z policją i aresztowaniem 7 maja 1931 roku. Przed egzekucją poprosił jedynie, aby przekazać pozdrowienia mamie.
Pomysł, aby Cody był psychopatycznym, należał do Jamesa Cagney'a (1899-1986). Pracując nad wizerunkiem, Cagney wspominał swojego ojca, który w stanie upojenia alkoholowego wpadał w szał, a także pacjentów szpitala psychiatrycznego, który kiedyś odwiedzał.
Zdziwienie współwięźniów Jamesa Cagney'a w więziennej stołówce podczas gry wygląda zupełnie naturalnie, ponieważ takie właśnie było. Reżyser Raoul Walsh (1887-1980) nie powiedział pozostałym członkom ekipy filmowej, co się wydarzy, więc Cagney ich zaskoczył. W rzeczywistości, Walsh sam nie wiedział, czego spodziewać się po Cagneyu. Ten po prostu poprosił, aby posadzono obok niego dwóch najsilniejszych aktorów drugoplanowych, grających więźniów, i aby kręcono wszystko, co nastąpi, nie wyłączając kamery.
W tamtych czasach na planach filmowych nie używano jeszcze petard do symulacji trafień kul w przeszkodę. W tym celu korzystano z usług snajperów, którzy strzelali kulami o niskiej prędkości lotu, aby rozbijać szyby okienne lub pokazywać, że kula uderzyła bardzo blisko danej postaci. Podczas sceny w fabryce sam Cagney kilka razy o mały włos nie został trafiony.