Claude Rains (Claude Rains)

Claude Rains (10 listopada 1889 – 30 maja 1967) był angielskim aktorem teatralnym i filmowym, którego kariera trwała 47 lat; w późniejszym czasie posiadał obywatelstwo amerykańskie. Zasłynął z wielu ról w hollywoodzkich produkcjach, wśród których znalazły się m.in. rola tytułowa w „Niewidzialnym człowieku” (1933), skorumpowany senator w „Pan Smith jedzie do Waszyngtonu” (1939) oraz – być może jego najsłynniejsza kreacja – kapitan Renault w „Casablance” (1942).

Rains urodził się jako William Claude Rains 10 listopada 1889 roku w Camberwell w Londynie. Według słów jego córki, dorastał z „bardzo silnym akcentem cockney i wadą wymowy”. Jego ojcem był brytyjski aktor teatralny Frederick Rains, a młody Rains zadebiutował na scenie w wieku 11 lat w sztuce „Nell of Old Drury”.

Jego talent aktorski został dostrzeżony przez sir Herberta Beerbohma Tree, założyciela Królewskiej Akademii Sztuk Dramatycznych (RADA). Tree opłacił lekcje dykcji, których Rains potrzebował, aby odnieść sukces jako aktor. Później Rains sam wykładał w tej instytucji, ucząc między innymi Johna Gielguda i Laurence'a Oliviera.

Podczas pierwszej wojny światowej Rains służył w pułku London Scottish wraz z kolegami po fachu: Basilem Rathbone'em, Ronaldem Colmanem i Herbertem Marshallem. Rains ucierpiał w ataku gazowym, w wyniku którego do końca życia był niemal ślepy na jedno oko. Wojna pomogła mu jednak w awansie społecznym i do jej końca przeszedł drogę od szeregowego do kapitana.

Karierę Rains rozpoczął w londyńskich teatrach, odnosząc sukces w roli tytułowej w sztuce Johna Drinkwatera „Ulysses S. Grant” (kontynuacji wielkiego hitu dramaturga pt. „Abraham Lincoln”). Pod koniec lat 20. wyjechał na Broadway, gdzie grał główne role w takich sztukach jak „Wóz jabłkowy” Shawa oraz w dramatyzacjach „Stałej nimfy” i powieści Pearl S. Buck „Ziemia”, gdzie wcielił się w postać chińskiego rolnika.

Rains zaczął grać w filmach stosunkowo późno, a jego pierwszy test ekranowy zakończył się niepowodzeniem. Jednak jego charakterystyczny głos zapewnił mu rolę tytułową w „Niewidzialnym człowieku” (1933) Jamesa Whale'a, gdy ktoś przypadkiem usłyszał nagranie z jego testu w sąsiednim pokoju. Rains przypisywał później reżyserowi Michaelowi Curtizowi naukę bardziej stonowanego stylu gry filmowej, czyli tego, „czego nie robić przed kamerą”.