Ingrid Bergman (Ingrid Bergman)

Ingrid Bergman (29 sierpnia 1915 – 29 sierpnia 1982) była szwedzką aktorką, która wystąpiła w wielu europejskich i amerykańskich filmach, produkcjach telewizyjnych oraz sztukach teatralnych. Dzięki karierze trwającej pięć dekad jest często uznawana za jedną z najbardziej wpływowych postaci w historii kina.

Według St. James Encyclopedia of Popular Culture, po przyjeździe do USA Bergman szybko stała się „ideałem amerykańskiej kobiecości” i pretendentką do miana najwybitniejszej aktorki prowadzącej w Hollywood. David O. Selznick nazwał ją kiedyś „najbardziej sumienną aktorką”, z jaką kiedykolwiek współpracował. W 1999 roku American Film Institute uznało Bergman za czwartą największą legendę kobiecego ekranu w czasach klasycznego kina hollywoodzkiego.

Zdobyła liczne wyróżnienia, w tym trzy Oscary, dwie nagrody Primetime Emmy, nagrodę Tony, cztery Złote Globy, nagrodę BAFTA oraz Puchar Volpiego. Jest jedną z zaledwie czterech aktorek, które otrzymały co najmniej trzy Oscary w kategoriach aktorskich (tylko Katharine Hepburn zdobyła cztery).

Urodzona w Sztokholmie z ojca Szweda i matki Niemki, Bergman rozpoczęła karierę aktorską w filmach szwedzkich i niemieckich. Amerykańska publiczność poznała ją w anglojęzycznym remake’u filmu Intermezzo (1939). Znana z naturalnej, promiennej urody, wystąpiła w filmie Casablanca (1942) w roli Ilsy Lund – swojej najsłynniejszej kreacji – u boku Humphreya Bogarta. Do znaczących ról Bergman w latach 40. należą dramaty: Dla kogo bije dzwon (1943), Gazowe światło (1944), Dzwony kościoła św. Marii (1945) oraz Joanna d'Arc (1948); wszystkie te produkcje przyniosły jej nominacje do Oscara dla najlepszej aktorki, a statuetkę zdobyła za film Gazowe światło. Zagrała w trzech filmach Alfreda Hitchcocka: Zaklety (1945) z Gregorym Peckiem, Notorious (1946) u boku Cary’ego Granta oraz Pod koziorożcem (1949) wraz z Josephem Cottenem.

W 1950 roku wystąpiła w filmie Roberto Rosselliniego Stromboli, który miał premierę po ujawnieniu jej romansu z reżyserem; fakt ten, a także jej ciąża przed zawarciem małżeństwa, wywołały w USA skandal, który skłonił ją do pozostania w Europie przez kilka lat. W tym czasie zagrała w filmach Rosselliniego Europa '51 oraz Podróż do Włoch (1954), które obecnie cieszą się uznaniem krytyków; za ten pierwszy film otrzymała Puchar Volpiego dla najlepszej aktorki. Do pracy dla studia w Hollywood powróciła z sukcesem w filmie Anastasia (1956), za który zdobyła drugiego Oscara dla najlepszej aktorki. Wkrótce potem wystąpiła u boku Granta w romansie Indiscreet (1958). W 1969 roku zagrała w uznanym i bardzo popularnym filmie Kwiat kaktusa. W późniejszych latach Bergman zdobyła swojego trzeciego Oscara, tym razem w kategorii najlepszej aktorki drugoplanowej, za rolę w Morderstwie w Orient Expressie (1974). W 1978 roku wystąpiła w szwedzkim filmie Jesienna sonata Ingmara Bergmana (z którym nie była spokrewniona), otrzymując szóstą nominację do Oscara w kategorii najlepszej aktorki. Bergman władała pięcioma językami – szwedzkim, angielskim, niemieckim, włoskim i francuskim – i w każdym z nich występowała.

W swojej ostatniej roli wcieliła się w postać zmarłej premier Izraela Goldy Meir w miniserialu telewizyjnym Kobieta imieniem Golda (1982), za który pośmiertnie otrzymała drugą nagrodę Emmy dla najlepszej aktorki. W 1974 roku Bergman dowiedziała się, że cierpi na raka piersi, jednak kontynuowała pracę aż do śmierci, która nastąpiła w dniu jej sześćdziesiątych siódmych urodzin.