Skowyt
Krótki opis
Akcja filmu Skowyt skupia się na Karen White, dziennikarce telewizyjnej z Los Angeles, która przeżywa bliskie spotkanie z seryjnym mordercą imieniem Eddie Quist. Policja zastrzeliła Eddiego na miejscu zdarzenia, jednak przeżyte traumy sprawiają, że terapeuta Karen, dr George Waggner, wysyła ją wraz z mężem Billem do odizolowanego ośrodka na wsi zwanego Kolonią, aby kobieta mogła odpocząć i dojść do siebie. Na miejscu Karen zaczyna odnosić wrażenie, że mieszkańcy są niepokojący, a z lasów otaczających klinikę dobiega dziwny skowyt.
Reżyserem filmu jest Joe Dante. Jest to jego drugi pełnometrażowy obraz w karierze obejmującej szesnaście produkcji, sytuujący się między filmem Pirania a Strefą mroku. Scenariusz napisali Terence H. Winkless i John Sayles, a za produkcję odpowiadali Michael Finnell i Jack Conrad. W rolach głównych wystąpili: Dee Wallace jako Karen, Patrick Macnee jako Waggner, Dennis Dugan jako Chris, Christopher Stone jako Bill, Belinda Balaski jako Terry Fisher oraz Kevin McCarthy jako Fred Francis, tworząc część trzydziestoosobowej obsady.
Film, zrealizowany za około milion dolarów, zarobił na całym świecie mniej więcej 18 milionów USD, co stanowi wysoki zwrot z inwestycji. Na IMDb uzyskał ocenę 6,5/10 przy około 44 000 głosów, a na TMDB 6,6/10 przy nieco ponad 900 ocenach. Ocena krytyków wynosząca 6,5/10 na podstawie 127 recenzji jest zbliżona do wyników przyznanych przez widzów, co pokazuje, że obie grupy oceniły film w podobny sposób.
Co pozostało za kulisami
- Wiele postaci w filmie nazwano na cześć reżyserów filmów o wilkołakach (George Waggner, Roy William Neill, Terence Fisher i inni).
- Początkowo film miał reżyserować Jack Conrad.
- Dzięki pracy przy tym filmie Joe Dante i Michael Finnell otrzymali możliwość nakręcenia filmu „Gremliny” (1984).
- Zarówno ten film, jak i „Wilk 4” (1988) są oparte na tej samej powieści Gary’ego Brandnera. Ciekawe, że „Wilk 4” stanowi w rzeczywistości bardziej wierną adaptację książki niż ten film.
- Gary Brandner, który napisał powieść, na której oparty jest ten film, napisał scenariusz do filmu „Wilk 2: Stirba – Samica-Wilkołak” (1985) – jedyny wkład w serię filmów „Wilk”, w którym był scenarzystą.
- W epizodycznej roli na początku filmu wystąpił Roger Corman. Jego postać wchodzi do budki telefonicznej i zaczyna szukać drobnych w tacy. Ten niewielki żart odzwierciedla fakt, że Corman jest znany jako bardzo „oszczędny” reżyser.
- Dee Wallace czuła się bardzo niekomfortowo podczas sceny w sklepie z pornografią. Jej dyskomfort jest wyraźnie widoczny na twarzy.
- Konieczna była praca bliskoplanowa nad finalną transformacją, ponieważ projekt już przekroczył budżet, a ekipa filmowa została zmuszona do kręcenia tej sceny w gabinecie reżysera Joe Dante, ponieważ nie było już pieniędzy na zdjęcia w pawilonach z dekoracjami.
- Początkowo efektami specjalnymi zajmował się Rick Baker, ale później opuścił projekt, by pracować nad horrorem Johna Landisa «Wilkołak amerykański w Londynie» (1981), a jego miejsce w filmie «Wilk» zajął jego asystent Rob Bottin. Oba filmy trafiły do kin niemal jednocześnie, a jakość efektów specjalnych w obu produkcjach została zauważona przez krytyków filmowych.
- Według Joe Dante, Rob Bottin okazał się perfekcjonistą. Na przykład, cały pierwszy dzień zdjęć transformującego się Roberta Picardo aktor spędził na fotelu charakteryzatora, a resztę ekipy filmowej odesłano do domów, aby nie płacić im za nadgodziny. Oznaczało to, że Picardo musiał spędzić tę noc w charakteryzacji, aby następnego dnia rozpocząć zdjęcia od samego rana.
- Pomysł, aby Karen White wizualnie różniła się od innych wilkołaków, wysunęła sama aktorka, Dee Wallace-Stone. Powiedziała ekipie filmowej, że nie chce być brzydkim wilkołakiem, a wręcz przeciwnie, wilkołak w jej wykonaniu powinien być atrakcyjny i nieco kobiecy. To postawiło Roba Bottina przed trudnym zadaniem, a wilkołak w wykonaniu Wallace-Stone ostatecznie przypominał samicę rasy Wookiee (Wookiee – inteligentna rasa dwunożnych włochatych humanoidów z franczyzy «Gwiezdne Wojny»).
- Terry i Chris oglądają w telewizji film „Człowiek wilk” (1941), gdy dzwoni telefon.
- W scenie, w której Terry dzwoni do Christophera z biura doktora Waggnera, można zauważyć portret Lona Chaney Jr. Chaney Jr. grał główną rolę w oryginalnym filmie „Człowiek wilk” (The Wolf Man, 1941) i w czterech jego sequelach.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
