No i co, doktorku?
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$4 000 000
Opłaty
$66 000 000
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Casting
Nessa Hyams
Instalacja
Verna Fields
Cały zespół (64)
Cały zespół (64)
Krótki opis
Przypadkowe pomylenie czterech identycznych toreb podróżnych w kratę prowadzi do serii coraz bardziej szalonych i zwariowanych sytuacji.
Co pozostało za kulisami
- Był to pierwszy amerykański film, w którego napisach końcowych wymieniono kaskaderów i aktorów drugoplanowych. Pierwszym takim brytyjskim filmem był «Moonraker» (1979) Lewisa Gilberta (1920-2018) o Jamesie Bondzie.
- Wypadek drogowy, który powoduje bohaterka Barbry Streisand podczas przechodzenia przez ulicę w drodze do hotelu, dodano do filmu w ostatniej chwili. Twórcy filmu nie mieli samochodów kaskaderskich, więc Peter Bogdanovich zlecił jednemu z członków ekipy wypożyczenie dwóch samochodów, ale koniecznie z ubezpieczeniem od wypadków. Następnie zorganizował zderzenie samochodów na kamerę i zwrócił wypożyczone pojazdy.
- Scenę finałowej pogoni – parodię sceny z niedawnego thrillera Petera Yatesa «Bullitt» (1968) – również kręcono w San Francisco. Kosztowała ona 1 milion dolarów (ćwierć całego budżetu filmu) i zajęła 19 dni, plus praca 32 kaskaderów, a scena trwa 11 minut. Na nagranie sceny z ogromną szklaną taflą okienną poświęcono od 4 do 5 dni. Kręcono ją w dzielnicy Richmond.
- Reżyser Peter Bogdanovich nie otrzymał zgody od władz miasta na szybki zjazd samochodami po schodach w parku Alta Plaza, ale scenę i tak nakręcił, a uszkodzenia są widoczne do dziś. Z tego powodu władze San Francisco teraz zawsze wymagają od filmowców szczegółowego planu zdjęciowego.
- Kiedy Howard Bannister znajduje się w barze na dachu, którego budowa jeszcze nie została ukończona, zdjęcia nie były kręcone na planie zdjęciowym, ale na prawdziwym dachu hotelu Hilton, gdzie w tamtym czasie trwały prace remontowe. Stamtąd naprawdę rozciągał się taki widok na San Francisco. Specjalnie dla zdjęć wniesiono tam fortepian, a Barbra Streisand śpiewała na żywo (nalegał na to reżyser, który nie chciał używać nagrania).
- Podczas kręcenia ujęcia Barbry Streisand na rowerze w długim planie zastępował ją kaskader. Podczas jednego z ostrych zakrętów upadł i złamał nogę.
- W ostatniej scenie filmu Barbra Streisand mówi Ryanowi O’Nealowi: „Miłość to nigdy nie musieć przepraszać” (Love means never having to say you're sorry). To cytat z filmu z 1970 roku «Historia miłosna», w którym Ryan O’Neal grał główną rolę męską.
- Po zakończeniu pogoni samochodowej wielu bohaterów filmu jest pokazanych pływających w zatoce San Francisco, a dwóch głównych bohaterów pływa w samochodzie Volkswagen Beetle. Jest to parodia reklamy samochodów tej marki, która twierdziła, że mogą się utrzymać na wodzie.
- W ostatniej scenie filmu Barbra Streisand mówi Ryanowi O'Nealowi: „Miłość to nigdy nie musieć przepraszać” (Love means never having to say you're sorry). To cytat z filmu z 1970 roku „Historia miłosna”, w którym Ryan O'Neal zagrał główną rolę męską.
Podobne filmy
8.2/10
8.2/10
8.1/10
8/10
7.9/10
7.9/10
7.8/10
7.8/10
7.7/10
7.6/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
