Peter Bogdanovich (Peter Bogdanovich)

Peter Bogdanovich ComSE (30 lipca 1939 – 6 stycznia 2022) był amerykańskim reżyserem, scenarzystą, aktorem, producentem, krytykiem i historykiem kina. Karierę rozpoczął jako krytyk filmowy w magazynach „Film Culture” i „Esquire”, zanim stał się znaczącym twórcą w ramach nurtu Nowego Hollywood. Otrzymał liczne wyróżnienia, w tym nagrodę BAFTA i Grammy, a także dwie nominacje do Oscara i dwie do Złotych Globów.

Bogdanovich pracował jako dziennikarz filmowy, aż do momentu zatrudnienia przy filmie Rogera Cormana „Dzicy aniołowie” (1966). Jego oficjalnym pełnometrażowym debiutem był film „Cele” (1968), jednak prawdziwy przełom w karierze przyniósł dramat „Ostatni seans” (1971), za który otrzymał nominacje do Oscara w kategoriach najlepszy reżyser i najlepszy scenariusz adaptowany, a także uznane filmy „Co słychać, doktorko?” (1972) oraz „Papierowy księżyc” (1973). Wśród jego pozostałych dzieł znajdują się m.in. „Święty Jack” (1979), „Wszyscy się śmiali” (1981), „Maska” (1985), „Hałas za ścianą” (1992), „Kocia muzyka” (2001) oraz „Ona jest taka zabawna” (2014).

Jako aktor znany był z ról w serialu HBO „Rodzina Soprano” oraz w ostatnim filmie Orsona Wellesa „Druga strona wiatru” (2018), którego ukończeniu również pomógł. Otrzymał nagrodę Grammy w kategorii najlepszy film muzyczny za reżyserię dokumentu o Tomie Pettym pt. „Runnin' Down a Dream” (2007).

Bogdanovich reżyserował filmy dokumentalne, takie jak „Directed by John Ford” (1971) i „The Great Buster: A Celebration” (2018). Opublikował również liczne książki, w tym pogłębione wywiady z przyjaciółmi: Howardem Hawksem, Alfredem Hitchcockiem i Orsonem Wellesem. Twórczość Bogdanovicha była wskazywana jako istotna inspiracja przez wielu czołowych filmowców.

Powyższy opis pochodzi z artykułu w Wikipedii „Peter Bogdanovich”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.