Białe słońce pustyni
Reżyser
Vladimir Motyl
Scenariusz
Kompozytor
Aktorzy
Anatolij Kuznecow
Sukhov
Pavel Luspekayev
Vereshchagin
Spartak Mishulin
Said
Kachi Kawsadze
Abdulla
Raisa Kurkina
Nastasya
Nikolai Godovikov
Petrukha
Tatyana Fedotova
Gulchatai
Musa Dudayev
Rakhimov
Krótki opis
Film opowiada o przygodach żołnierza Armii Czerwonej, Suchowa, powracającego z wojny. Droga wiedzie przez pustynię. Jego niezwykłe przygody obejmują uwolnienie kobiet z haremu Abdulli oraz walkę z nim i jego towarzyszami. Świetne kino przesycone niezwykłą bajkowością, wspaniałymi zdjęciami i doskonałą muzyką; całość okraszona dodatkowo swoistym humorem.
Co pozostało za kulisami
- Początkowo do roli towarzysza Suchowa zaproszono aktora Georgija Jumatowa. Miał on wtedy poważne problemy z alkoholem. Reżyser postawił mu warunek: jeśli wpadniesz w stan upojenia, zrezygnuję z twojej obecności w filmie. Jednak na krótko przed rozpoczęciem zdjęć Jumatow dał się ponieść: upił się i wszczął bójkę. Twarz aktora była posiniaczona, mimo że prosił napastników, aby nie zostawiali siniaków, ponieważ makijaż nie będzie w stanie ich ukryć. Jednak oni bili właśnie w twarz. O głównej roli po tym nie mogło być mowy. Wtedy zaproszono do współpracy Anatolija Kuzniecowa, którego pilnie wezwano z Moskwy.
- W pełnej wersji filmu w finale żony wybiegają, rzucają się do martwego Abdullaha i płaczą. Ten epizod został wycięty przez cenzurę.
- W finale filmu, po walce z bandą Abdullaha, kiedy Fiodor Suchow siedzi przy ognisku i żegna się z Rachimowem, pod lewym okiem Fiodora wyraźnie widać siniaka. Ani wcześniej, ani w następnej scenie, kiedy Suchow żegna się z kobietami, siniaka na jego twarzy nie ma.
- Zdjęcia do filmu trwały od 24 lipca 1968 roku do września 1969 roku. Pierwsze nakręcone sceny to sen Suchowa, w którym odpiera sierp, a następnie pije herbatę z żoną i resztą haremu. Fragmenty te zostały nakręcone na terenie produkcyjnym studia „Lenfilm” w wiosce Mistolowo w obwodzie leningradzkim.
- Tytuł roboczy brzmiał: „Ratuj harem!”. Zdjęcia kręcono w obwodzie leningradzkim, w Karakumach i pod Machaczką nad brzegiem Morza Kaspijskiego.
- Po tym, jak Wereszczagin wyrzuca z okna podporucznika z oddziału Abdullaha, ten, otrzepując się i siadając na koniu, wypowiada słynną frazę: «No przynajmniej granaty ma nie tego systemu». Tej frazy nie było w scenariuszu, narodziła się spontanicznie.
- Krew na twarzy Wereszczagina w scenie na barce jest prawdziwa. Aktor Paweł Luspekajew pojawił się na planie z raną kłutą na twarzy, której doznał podczas bójki z miejscowymi w pobliskiej piwiarni.
- Według scenariusza Wereszczagin miał na imię Aleksander, ale Paweł Luspekajew włożył w swoją postać tyle duszy, że zmieniono nawet imię bohatera.
- Aktor Kachi Kavsadze przez cały czas trwania zdjęć tak nie nauczył się jeździć konno. Na wszystkich ujęciach albo siedzi nieruchomo, a koń jest mocno trzymany za wędzidło, albo jest niesiony na ramionach przez asystenta.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
