Człowiek, który wiedział za dużo
Krótki opis
Amerykański lekarz, Ben McKenna, wypoczywa w Maroku z żoną Jo, znaną piosenkarką, oraz ich małym synem Hankiem. Podczas podróży ich drogi przecinają się z Francuzem, Louisem Bernardem, oraz angielską parą, małżeństwem Draytonów. Gdy rodzina znajduje się na targu, do Bena podchodzi ciężko ranny Bernard, który przed śmiercią szepcze mu coś do ucha. Wkrótce Ben dowiaduje się, że jego syn został porwany, a ceną za bezpieczeństwo chłopca jest milczenie w sprawie słów Bernarda. Nie mogąc zaufać nikomu w swoim otoczeniu, Ben i Jo próbują odnaleźć Hanka, wplątując się przy tym w międzynarodowy spisek.
Reżyserem i producentem filmu był Alfred Hitchcock, który pracował nad scenariuszem napisanym przez Johna Michaela Hayesa i Angusa MacPhaila. Jest to trzydziesta druga z czterdziestu trzech zrealizowanych przez niego produkcji, poprzedzona filmem Kłopoty z Harrym i następująca przed Niewłaściwym człowiekiem. W rolach głównych jako małżeństwo McKenna wystąpili James Stewart i Doris Day, a w rolach drugoplanowych Brenda De Banzie, Bernard Miles, Ralph Truman oraz Daniel Gélin. Film, którego budżet wyniósł około miliona dolarów, zarobił w światowym box office około jedenastu milionów.
W serwisie TMDB obraz otrzymał ocenę 7,4/10 na podstawie około 1600 głosów.
Co pozostało za kulisami
- Doris Day bała się latać już od lat 40., kiedy podróżowała z Bobem Hope'em (1903-2003) i wpadała w różne tarapaty z powodu trudnych warunków pogodowych. Prawie odmówiła przyjęcia tej roli, ponieważ zdjęcia wymagały podróży do Londynu i Marrakeszu. Przekonał ją do niej mąż i menedżer, Martin Melcher (1915-1968).
- Podczas zdjęć Hitchcockowi za nic w świecie nie udawało się sfilmować sceny z umierającym Bernardem, w której na jego ciemnej twarzy pod wpływem dotyku palców McKeny pojawiają się jasne smugi, dzięki czemu Ben rozumie, że przed nim nie stoi Arab, lecz jego niedawny znajomy w charakteryzacji. Problem polegał na tym, że żaden produkt do charakteryzacji nie schodził ze skóry tak łatwo, pozostawiając „niezamalowane” obszary, a reżyser bardzo lubił tę efektownie wymyśloną scenę i za nic w świecie nie chciał z niej zrezygnować. Problem rozwiązano w bardzo oryginalny sposób: na grzbiety palców Jamesa Stewarta nałożono jasną farbę, która pozostawiła ślady na twarzy Daniela Geleena, grającego Bernarda.
- Doris Day cieszyła się w Wielkiej Brytanii tak wielką popularnością, że gdy przyjechała do Londynu na zdjęcia plenerowe i zatrzymała się w hotelu, wiadomość ta błyskawicznie rozniosła się po mieście, a przed hotelem zebrały się tłumy fanów. Kiedy fani ją zobaczyli, konieczne było wezwanie policji, aby przeprowadzić ją przez tłum. Ludzie pozostawali w okolicach hotelu, wykrzykując jej imię w nadziei na autograf lub po prostu możliwość zobaczenia aktorki. Skończyło się na tym, że po kilku dniach administracja hotelu poprosiła Day o opuszczenie obiektu.
- Podczas pracy nad tym filmem Doris Day zobaczyła, jak traktowane są zwierzęta, co zapoczątkowało jej zaangażowanie w walkę z okrucieństwem wobec nich. Aktorka była tak wstrząśnięta warunkami, w jakich przebywały zwierzęta, że kategorycznie odmawiała współpracy, dopóki nie zostały one nakarmione i nie doprowadzono ich do należytego stanu. Studio filmowe musiało nawet przygotować koryta dla zwierząt – kóz, owiec, wielbłądów itd., aby można było je karmić przed zdjęciami.
- Miłośnicy kina uważali ten film za jeden z tych, które zyskały sławę jako „pięć zaginionych filmów Hitchcocka”. Pozostałymi „zaginionymi” filmami reżysera uważane są „Sznur”, „Okno na podwórze”, „Kłopoty z Harrym” oraz „Zawrót głowy”. Ich projekcje w kinach zostały wznowione mniej więcej w 1984 roku. Ten film przetrwał w archiwach Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles i został zrestaurowany w 2018 roku z wykorzystaniem oryginalnego systemu filmowego VistaVision oraz oryginalnego systemu kierunkowego dźwięku kinowego Perspecta Sound.
- Oryginalna wersja filmu spodobała się Hitchcockowi, który postanowił stworzyć remake. Choć reżyser zmienił miejsce akcji — zamiast w Szwajcarii wydarzenia rozgrywają się w Maroku — oryginalna fabuła pozostała niezmieniona, realizacja stała się kosztowniejsza, a film wydłużył się o 45 minut.
- Alfred Hitchcock oraz kompozytor filmu Bernard Herrmann pojawiają się w epizodach. Hitchcock występuje jako jeden z widzów pokaz akrobatycznego na rynku w Marrakeszu.
- Scena w Albert Hall trwa 12 minut bez ani jednego słowa i składa się ze 124 ujęć.
- Marokańscy statyści z jakiegoś powodu uznali, że zapłata trafi tylko do tych z nich, których będzie widać na ekranie. Doprowadziło to do tego, że zaczęli się przepychać i pchać jak najbliżej kamery, dopóki nie wyjaśniono im, że ustalone wynagrodzenie otrzymają wszyscy bez wyjątku.
- Doris Day (1922-2019) w trakcie zdjęć coraz bardziej odnosiła wrażenie, że reżyser Alfred Hitchcock (1899-1980) poświęca ustawieniu kamer, oświetleniu i innym kwestiom czysto technicznym więcej uwagi niż jej grze aktorskiej. Aktorka pomyślała, że jej gra mu się nie podoba, a kiedy w końcu zdecydowała się omówić tę kwestię z samym Hitchcockiem, usłyszała w odpowiedzi, że gdyby jej gra go w czymś nie satysfakcjonowała, poświęcałby jej cały swój czas.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
