Daniel Gélin (Daniel Gélin)

Daniel Gélin (Daniel Gélin) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Man Who Knew Too Much» (1956), «Człowiek, który wiedział za dużo» (1956), «Life Is a Long Quiet River» (1988), «La vie est un long fleuve tranquille» (1988), «The Sleeping Car Murders» (1965),

Daniel Yves Alfred Gélin (19 maja 1921 – 29 listopada 2002) był francuskim aktorem.

Gélin urodził się w Angers w departamencie Maine-et-Loire jako syn Yvonne (z domu Le Méner) i Alfreda Ernesta Josepha Gélina.

Gdy miał dziesięć lat, jego rodzina przeprowadziła się do Saint-Malo, gdzie Daniel uczęszczał do szkoły, aż do czasu wydalenia za „brak ogłady”. Ojciec znalazł mu wówczas pracę w sklepie sprzedającym konserwy z dorsza. To właśnie obserwowanie zdjęć do filmu Marca Allégreta pt. „Entrée des artistes” obudziło w nim pragnienie wyjazdu do Paryża, aby kształcić się na aktora. Uczył się w Cours Simon w Paryżu, a następnie dostał się do Konserwatorium Narodowego Sztuki Dramatycznej (Conservatoire national d'art dramatique). Tam poznał Louisa Jouveta i rozpoczął karierę teatralną. Po raz pierwszy pojawił się na ekranie w 1940 roku w filmie „Miquette”, a przez kilka lat występował jako statysta lub grał małe role w filmach francuskich. Wystąpił u boku Jeana Gabina i Marlene Dietrich w filmie „Martin Roumagnac” (1946).

Swoją pierwszą główną rolę otrzymał w filmie „Rendez-vous de juillet” (1949). Od tego czasu wystąpił w ponad 150 produkcjach, w tym w filmach Maxa Ophülsa „La Ronde” (1950) i „Le Plaisir” (1952), „Édouard et Caroline” (1951) Jacques'a Beckera, filmach Sachy Guitry’ego „Si Versailles m'était conté” (1954) i „Napoléon” (1955), „ potting „The Man Who Knew Too Much” (1956) Alfreda Hitchcocka, „Le Testament d'Orphée” (1960) Jeana Cocteau, „Le souffle au cœur” (1971) oraz „La Nuit de Varennes” (1982). W 1952 roku napisał i wyreżyserował jeden film pt. „The Long Teeth”.

W latach 50. Gélin był jedną z głównych gwiazd kina francuskiego, jednak jego kariera zaczęła słabnąć wraz z nadejściem Nowej Fali. Przez kilka lat pracował w teatrze, by później odnieść nowy sukces na ekranie jako aktor charakterystyczny. Od lat 70. aż do śmierci często występował w francuskich filmach i produkcjach telewizyjnych, wcielając się zazwyczaj w cyniczne postaci lub gderliwych starców.

W 1946 roku Gélin poślubił aktorkę Danièle Delorme, z którą miał syna, aktora, reżysera i producenta Xaviera Gélina. Rozwiedli się w 1954 roku. Będąc jeszcze w związku z Delorme, miał romans z 17-letnią modelką Marie Christine Schneider, z której urodziła się córka, Maria Schneider. Ze względu na status żonatego mężczyzny, Gélin nie mógł uznać Marii za swoją córkę. Odwiedzał dziecko kilka razy, ale ostatecznie zerwał relację z jej matką. Maria Schneider i Daniel Gélin odnowili kontakt, gdy miała szesnaście lat i odwiedziła go. Pozostali w kontakcie, choć ich relacja była nieregularna.

Od 1954 roku do rozwodu w 1968 roku Gélin był żonaty z modelką Sylvie Hirsch. Z tego małżeństwa urodziło się troje dzieci: Pascal (zmarł w wieku jednego roku), Fiona oraz Manuel, z których dwoje również zostało aktorami. W 1973 roku po raz kolejny wziął ślub, tym razem z Lydie Zaks, z którą miał córkę Laurę.

Gélin zmarł w Paryżu 29 listopada 2002 roku z powodu niewydolności nerek.

Najważniejsze dzieła Daniel Gélin (Daniel Gélin)

Cała filmografia Daniel Gélin (Daniel Gélin)