Północ - północny zachód
Kraj
Produkcja
Budżet
$4 000 000
Opłaty
$13 278 052
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Robert F. Boyle
Casting
Instalacja
Krótki opis
Roger Thornhill jest pracownikiem agencji reklamowej. Pewnego dnia mężczyzna wychodząc z pracy zostaje porwany przez szpiegów obcego wywiadu, którzy biorą go za agenta CIA. Po przesłuchaniu próbują zabić mężczyznę. Thornhillowi udaje się przeżyć, ale musi uciekać przed ścigającymi go agentami.
Co pozostało za kulisami
- W roli Rogera Thornhilla wystąpił Cary Grant. Początkowo na rolę wybrano Jamesa Stewarta, ale Hitchcock zastąpił go Grantem po słabej grze w „Zawrocie głowy”.
- Studio MGM chciało, aby główne role zagrali Gregory Peck i Sid Chariss, ale Hitchcock nalegał na kandydatury Cary'ego Granta i Evy Marie Saint. Studio MGM proponowało również Hitchcockowi na główną rolę kobiecą Sophie Loren, w tej kwestii Grant popierał studio, ponieważ w tamtym czasie żywił uczucia do Loren. Warto zauważyć, że siedem lat później Sophie Loren zagrała w filmie „Arabska”, którego fabuła i struktura silnie przypominają „Północ – północny zachód”, gdzie jej partnerem był Gregory Peck (rola pierwotnie przeznaczona dla Granta).
- Cameo Hitchcocka – mężczyzna na samym początku filmu, próbujący wskoczyć do autobusu.
- Według plotek, rolę Rogera Thornhilla oferowano Williamowi Holdenowi.
- Cary Grant początkowo odmówił zagrania Thornhilla, ponieważ w momencie zdjęć miał pięćdziesiąt pięć lat i był znacznie starszy od swojej postaci.
- Hitchcockowi nie pozwolono kręcić finałowej sceny na prawdziwym Mount Rushmore, aby nie narażać na niebezpieczeństwo pomnika amerykańskiej kultury. W studiu odtworzono dokładną kopię tego pomnika.
- Zgodnie z fabułą, główni bohaterowie trafiają do Południowej Dakoty. Hitchcock postanowił nie wydawać pieniędzy na podróż tam, a aby odtworzyć zalesiony teren Południowej Dakoty, na określonym terenie studia przesadzono sto sosen.
- Tytuł filmu, najprawdopodobniej, nawiązuje do dramatu Szekspira „Hamlet”. W jednej ze scen Hamlet wypowiada frazę „Jestem szalony tylko z północy – północnego zachodu”, aby przekonać ludzi o swoim rozsądku (tak samo robi bohater filmu). Również na samym końcu postacie zamierzają lecieć na zachód samolotem „Northwest Airlines”.
- Na rolę Philipa Vandamma brano pod uwagę Patricka McGilliagana i Yula Brynnera.
- Scena na dworcu została nakręcona na Grand Central Terminal w Nowym Jorku. Wśród widzów obserwujących zdjęcia byli przyszli reżyserzy George A. Romero i Larry Cohen.
- Kiedy Roger czeka w pokoju Eve na swój kostium, idzie pod prysznic i nucę jakąś melodię. To piosenka z „Deszczowej piosenki” (1952), wydana, podobnie jak „Północ – północny zachód”, przez studio MGM.
- Pewnego razu Martin Landau, wtedy jeszcze początkujący aktor, zauważył, że Hitchcock ciągle daje wskazówki Cary'emu Grantowi, Jamesowi Masonowi i Evie Marie Saint. Kiedy zapytał Hitchcocka, dlaczego nie pomaga jemu, reżyser odpowiedział, że kiedy on nic nie mówi aktorom, to znaczy, że wykonują swoją pracę doskonale, jeśli od niego padają jakieś komentarze, to odpowiednio aktorzy zagrali coś źle.
- W dodatkach do DVD Eva Marie Saint wspominała, że Hitchcock, niezadowolony z dostarczonych dla niej kostiumów, osobiście poszedł do Bergdorf Goodman i wybrał dla aktorki ubrania.
- Wiele samochodów we wczesnych scenach filmu (nowojorska taksówka, radiowóz, samochód detektywów) – to Ford Sedany z 1958 roku.
- W 2007 roku Amerykański Instytut Filmowy umieścił film „Północ – północny zachód” na 55. miejscu w liście największych filmów wszech czasów.
- Edward Platt, który w filmie zagrał Victora Larrabiego, później pojawił się w telewizyjnej inscenizacji „Wykorzystaj swoje szare komórki” (1965), gdzie jego postać miała pomocnika o nazwisku Larrabi.
- Zgodnie z pierwotnym zamysłem w filmie miał być następujący epizod – bohater Cary'ego Granta ześlizguje się w dół nosa Lincolna i chowa się w jego nozdrzu. Nagle on kicha i w ten sposób zdradza się. Ta scena nie została nakręcona, ale wyjaśnia jedną z roboczych nazw filmu – „Człowiek w nosie Lincolna”.
- Dom Vandamma na górze Rushmore, który pokazany jest w finale – to makiet domu zbudowanego przez Franka Lloyda Wrighta (amerykański architekt i teoretyk architektury, założyciel architektury organicznej, zgodnie z zasadami której budynek powinien organicznie wpisywać się w otoczenie). Część domu została odtworzona dla sceny, w której Thornhill krąży wokół niego.
- Imię głównego bohatera filmu – Roger O. Thornhill. Zostało wybrane nieprzypadkowo. Thornhill College – miejsce, gdzie znajdowało się gniazdo agenturalne w popularnym wtedy thrillerze politycznym „Sny”. Litera O. w imieniu, która „nic nie znaczy” – odniesienie do producenta Davida O. Selznicka, u którego O. również nic nie znaczyło.
- Historię o agencie handlowym, którego pomylono z tajnym agentem, Alfredowi Hitchcockowi podał dziennikarz Otis L. Guernsey. Guernsey bardzo poruszyła prawdziwa historia, która wydarzyła się podczas II wojny światowej. Brytyjczycy dla żartu wymyślili mitycznego agenta i z błyskiem wprowadzili w błąd Niemców, którzy zużyli wiele sił na poszukiwania „szpiega”.
- Sceny, kiedy Eva Kendall i Roger Thornhill spotykają się w lesie po tym, jak ona postrzeliła go w kawiarni w pobliżu góry Rushmore, w filmie mogło i nie być. W studiu Metro-Goldwyn-Mayer od Hitchcocka wymagano, aby usunął tę długą scenę w finale. Ale Hitchcock zajął twardą pozycję, ponieważ uważał tę scenę za bardzo ważną – to pierwsze spotkanie Evy i Thornhilla od momentu, kiedy on dowiedział się, że ona jest kochanką Vandamma i współpracowniczką służb specjalnych. Pomógł obronić epizod fakt, że agenci Hitchcocka, którzy podpisali kontrakt z MGM, bez jego wiedzy włączyli punkt o pełnym prawie reżysera do kontroli artystycznej nad filmem. Hitchcock wspominał: „To dawało mi podstawy, aby uprzejmie, ale stanowczo stwierdzić: Przykro mi, ale ten epizod należy zostawić”.
- Ponieważ na rozkaz Sekretarza Generalnego ONZ Hammarskjölda zakazano kręcenia filmów fabularnych w budynku ONZ, Hitchcock musiał uciec się do szeregu forteli. Udało mu się nakręcić jeden epizod, gdy Thornhill wchodzi do budynku ONZ – ukrytą kamerą, schowaną w nadwoziu ciężarówki. Następnie Hitchcock uzyskał pozwolenie na wykonanie kilku kolorowych zdjęć wewnątrz budynku i towarzyszył fotografowi jako zwykły zwiedzający, dyskretnie szepcząc mu instrukcje, z jakiego miejsca robić zdjęcia. Później te fotografie wykorzystano do zbudowania w studiu pleneru. Miejsce zdarzenia, gdzie zabijają „prawdziwego” Townsenda, zostało odtworzone z dokładnością. Akcja rozgrywała się w salonie dla delegatów, ale aby nie naruszyć prestiżu ONZ i usprawiedliwić pojawienie się mężczyzny z nożem, w filmie nazywa się go „salą dla publiczności”. (Pozwolenia na kręcenie zdjęć wewnątrz budynku Zgromadzenia Ogólnego ONZ po raz pierwszy w 2004 roku uzyskał reżyser Sydney Pollack do swojego filmu „Tłumacz”. Na przeprowadzenie zdjęć zezwolił Sekretarz Generalny ONZ Kofi Annan).
- Jak przyznał sam Hitchcock, finałowe kadry filmu – z pociągiem odjeżdżającym w tunel – niosą ze sobą tradycyjną freudowską symbolikę. Ich pikanteria polega na tym, że w jednym z wagonów powinna rozgrywać się romantyczna scena z udziałem głównych bohaterów... Później reżyser stwierdził, że była to jedna z najodważniejszych scen, które kiedykolwiek nakręcił.
Podobne filmy
8.2/10
7.5/10
7.4/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
