Edward Platt (Edward Platt)

Edward Platt (Edward Platt) - znany z pracy przy tego typu projektach: «North by Northwest» (1959), «Północ, północny zachód» (1959), «Rebel Without a Cause» (1955), «Buntownik bez Powodu» (1955), «Cape Fear» (1962),

Na zawsze i z sympatią zapamiętany jako przeciwnik Dona Adamsa w popularnym szpiegowskim serialu Mela Brooksa i Bucka Henry’ego „Get Smart” (1965), aktor charakterystyczny Ed Platt (znany również jako Edward C. Platt) działał w branży przez dwie dekady, zanim otrzymał tę rzadką rolę komediową. Urodził się na Staten Island w Nowym Jorku w Walentynki 1916 roku i dzięki matce odziedziczył zamiłowanie do muzyki. Część dzieciństwa spędził w Kentucky oraz w północnej części stanu Nowy Jork, gdzie uczęszczał do Northwood, prywatnej szkoły w Lake Placid, i był członkiem drużyny skoków narciarskich. Na Uniwersytecie Princeton studiował języki romańskie, ale rok później zrezygnował, by uczyć się w Konserwatorium Muzycznym w Cincinnati, gdy zaczął myśleć o karierze operowej. Później został przyjęty do Juilliard.

Zamiast opery, Ed został jednak najpierw wokalistą w zespole Paula Whitemana i Orkiestry. Następnie śpiewał jako basista w Mozart Opera Company w Nowym Jorku. W 1942 roku, w ramach Gilbert and Sullivan Opera Company, wystąpił w operetkach „Mikado”, „Gondolierzy” i „Piraci z Penzance”.

II wojna światowa przerwała początki jego kariery. Ed służył w armii jako radiotelegrafista, a w latach powojennych ponownie związał się z radiem, gdzie jego głęboki, dźwięczny głos okazał się idealny. Ponownie zaczęły napływać propozycje ról w komediach muzycznych. W 1947 roku zadebiutował na Broadwayu w musicalu „Allegro”. Gwiazdor José Ferrer zainteresował się Edem, gdy obaj występowali w sztuce „The Shrike” na Broadwayu w 1952 roku.

Około 1953 roku Edward przeprowadził się do Teksasu, aby być blisko brata, i zaczął prowadzić lokalne wiadomości oraz program dla dzieci z okazji urodzin zatytułowany „Uncle Eddie's Kiddie Party”. Ferrer zapamiętał Platta i zaprosił go do Hollywood, gdzie sam grał w filmowej wersji „The Shrike” (1955). Ed odtworzył w niej swoją sceniczną rolę. Otrzymał również pozytywne recenzje za rolę wyrozumiałego kuratora młodzieżowego Jamesa Deana w klasycznym filmie „Buntownik bez powodu” (1955).

Przyniosło to lawinę ofert ról drugoplanowych w filmach i telewizji, w których łysiejący aktor świetnie wykorzystywał swój ciemny, bogaty głos, surową intensywność i pragmatyczną aurę, wcielając się w szereg postaci profesjonalistów i podejrzanych typów w kryminałach, operach mydlanych i filmach wojennych – od dyrektorów i prokuratorów po gangsterów i morderców.

Po latach grania ról poważnych, w tym występach w dziennej operze mydlanej „General Hospital” (1963), Ed mógł w końcu skupić się na komedii jako „Szef” niezdarnego agenta sekretnego granego przez Dona Adamsa w „Get Smart” (1965) – serialu, który nieuchronnie zyskał status kultowego. Po kilku sporadycznych występach gościnnych w późniejszym okresie, próbował swoich sił w produkcji.

Platt, dwukrotnie żonaty i ojciec czwórki dzieci, zmarł 19 marca 1974 roku. Wówczas przyczyną śmierci był masywny zawał serca. Lata później jego syn wyjawił, że ojciec, cierpiący na ostrą depresję i znajdujący się pod silną presją finansową, popełnił samobójstwo w swoim mieszkaniu w Santa Monica w Kalifornii.

- Mini biografia IMDb autorstwa: Gary Brumburgh / gr-home@pacbell.ne

Najważniejsze dzieła Edward Platt (Edward Platt)

Cała filmografia Edward Platt (Edward Platt)