Psychoza

Name: Psychoza
Genre: Horror (gatunek filmowy), Triller, Tajemnica
Released: 1960-06-22
Duration: 1 h 49 min
Rating: 6.6
Cast: Anthony Perkins, Janet Leigh, Vera Miles, John Gavin, Martin Balsam

Psycho (1960)

Chronometraż: 1:49 (109 min)

—
brak ocen

8.4/10
9543

0/10
17

7.2/10
16

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 43

Zdjęcie 220

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Psychoza — Psycho | Marion Meets Norman Bates At The Bates Motel | Extended Preview

9:59

Zdjęcie 220

Data premiery

1960-06-22

Kraj

Stany Zjednoczone

Produkcja

Shamley Productions

Genre

Horror (gatunek filmowy), Triller, Tajemnica

Budżet

$806 947

Opłaty

$50 000 000

Witryna internetowa

Reżyser

Alfred Hitchcock

Aktorzy

Anthony Perkins, Janet Leigh, Vera Miles, John Gavin, Martin Balsam, John McIntire, Simon Oakland, Frank Albertson, Patricia Hitchcock, Vaughn Taylor
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Alfred Hitchcock

Operator

John L. Russell

Kompozytor

Bernard Herrmann

Artysta

Casting

Instalacja

George Tomasini
Cały zespół (19)

Krótki opis

Marion Crane jest sekretarką spotykającą się po kryjomu z Samem, drobnym handlarzem. Nie mają pieniędzy, by mogli żyć razem. Więc przy nadarzającej się okazji Marion kradnie z pracy dużą kwotę pieniędzy i ucieka z miasta. Chce pojechać do Sama. Podczas jazdy nocą zaczyna mocno padać deszcz, więc uciekinierka skręca do małego moteliku - Motelu Batesa. Motel wygląda przytulnie, do momentu, gdy Marion poznaje alter ego jego właściciela...

Co pozostało za kulisami

Film jest oparty na powieści Roberta Blocha „Psychoza” (Psycho, 1959).
Rola Marion mogła przypaść Evie Marie Saint, Piper Laurie, Marcie Hyer, Hope Lange, Shirley Jones, Lanie Turner.
Alfred Hitchcock anonimowo zakupił prawa do powieści Roberta Blocha za 9 000 dolarów. Hitchcock postarał się również wykupić jak najwięcej egzemplarzy książki, aby jak najmniej osób znało zakończenie historii.
Film został nakręcony w czerni i bieli, ponieważ Hitchcock uważał, że byłby zbyt brutalny, gdyby został nakręcony w kolorze. Głównym powodem była jednak chęć reżysera, aby stworzyć film o jak najmniejszym budżecie (wydatki nie powinny przekroczyć 1 miliona dolarów). Ponadto, w tamtym czasie w kinach pojawiało się wiele czarno-białych filmów kategorii „B”, które zarabiały całkiem niezłe pieniądze, dlatego Hitchcock był ciekawy, jakie zyski wygeneruje niskobudżetowy czarno-biały film kategorii „A”.
Podczas kręcenia film był znany jako „Production 9401” lub „Wimpy”. Ostatnią nazwę projekt otrzymał od asystenta operatora Rexa Wimpiego.
Założono, że film rozpocznie się panoramicznym ujęciem, nakręconym z helikoptera, stopniowo przechodzącym w plan ogólny. Scena ta, gdyby została nakręcona, przypominałaby początek „Znaku Zła” (1958) Orsona Wellesa.
Podczas sceny w prysznicu użyto ponad 90 montażowych cięć. Scena była kręcona od 17 do 23 grudnia 1959 roku. Anthony Perkins nie był obecny na jej planie.
Początkowo Alfred Hitchcock zamierzał, aby scena w prysznicu była całkowicie niemą. Jednak Bernard Herrmann i tak skomponował motyw muzyczny. Kiedy Hitchcock go usłyszał, zmienił swoją decyzję.
Jako krew w filmie użyto syropu czekoladowego „Bosco”.
Drugie imię Normana to Francis. Tak samo nazywa się świętego – patrona ptaków.
Numer rejestracyjny pierwszego samochodu Marion to ANL-709, drugiego – NFB-418.
W numerze rejestracyjnym samochodu Marion znajdują się litery NFB. Te same litery składają się na inicjały Normana Batesa – Norman Francis Bates.
Hobby Normana to taksydermia (wypychanie zwierząt).
Główna bohaterka nazywa się Marion. W „Ptakach” (1963) główną bohaterkę nazywa się Melanie. Tytuł kolejnego filmu Hitchcocka – to kombinacja liter z obu imion – „Marnie” (1964).
Budżet filmu wyniósł zaledwie 800 000 dolarów, a zyski – 40 000 000 dolarów. Alfred Hitchcock wykorzystał ekipę filmową ze swojego serialu telewizyjnego „Alfred Hitchcock Presents” (1955), aby zaoszczędzić czas i pieniądze.
W 1962 roku Alfred Hitchcock wymienił swoje prawa do filmu i do swojego serialu („Alfred Hitchcock Presents” (1955)) na znaczący udział w akcjach firmy MCA. Hitchcock stał się trzecim co do wielkości akcjonariuszem firmy.
W pierwszej wersji scenariusza pojawił się następujący dialog: Marion: „Zamierzam spędzić weekend w łóżku”. Tom Cassidy: „W łóżku? To jedyne miejsce wypoczynku, które jest lepsze od Las Vegas”. Scena ta została nakręcona przez Gusa Van Santa do „Psychozy” (1998), ale nie trafiła do ostatecznej wersji filmu.
Obraz, który Norman zdejmuje ze ściany, aby obserwować rozbierającą się Marion, to klasyczny obraz przedstawiający gwałt.
Uważa się, że „Psychoza” był pierwszym filmem, w którym pokazano spłukiwanie wody w toalecie.
Według niektórych plotek, film nie chciał zostać wypuszczony do kin, ponieważ cenzorzy stwierdzili, że podczas sceny w prysznicu rzekomo widać piersi Janet Leigh. Montażyści musieli obejrzeć klatka po klatce tę scenę, aby upewnić się, że zarzuty cenzorów są nieuzasadnione. Hitchcock nie wprowadził żadnych zmian (które i tak nie byłyby potrzebne).
Po premierze filmu Alfred Hitchcock otrzymał gniewny list od ojca dziewczyny, która odmawiała kąpieli po obejrzeniu „Zawrotów głowy” (1954), a po „Psychozie” – odmawiała brania prysznica. Odpowiedź Hitchcocka brzmiała: „Zanieś ją do pralni chemicznej”.
Alfred Hitchcock nakręcił ten film po tym, jak projekt z Audrey Hepburn „No Bail for the Judge” nie doszedł do skutku.
Alfreda Hitchcocka można dostrzec w filmie na siódmej minucie czasu ekranowego – mężczyzna w kovbojskim kapeluszu na zewnątrz biura Marion.
Zgodnie ze słowami Stevena Rebello, autora książki „Alfred Hitchcock i tworzenie „Psychozy”, Hitchcock był tak niezadowolony z niewyraźnej gry Johna Gavina, który wcielił się w Sama Loomisa, że na planie reżyser nazywał go skostniałym.
W powieści Roberta Blocha Norman Bates jest niskim, grubym i starszym mężczyzną, w filmie – młodym, atrakcyjnym i przystojnym. Pomysł zmiany wyglądu postaci należał do Alfreda Hitchcocka.
James P. Cavanaugh był pierwszym scenarzystą, któremu powierzono napisanie adaptacji powieści Roberta Blocha. Jednak twórcy filmu wybrali scenariusz Josepha Stefano. Cavanaugh napisał również co najmniej pięć odcinków do serialu „Alfred Hitchcock przedstawia” (1955), dwa z których wyreżyserował Hitchcock.
Początkowo Alfred Hitchcock i Joseph Stefano zamierzali użyć muzyki jazzowej jako tła muzycznego do filmu.
Podstawą powieści Roberta Blocha były prawdziwe fakty dotyczące Eda Geina, seryjnego mordercy. Na wizerunku tego mordercy częściowo opierają się również następujące filmy: „Szaleństwo” (1974), „Teksańska masakra piłą mechaniczną” (1974), „Milczenie owiec” (1990).
W czasie swojej choroby Alfred Hitchcock nie mógł być obecny na planie. Podczas jego nieobecności ekipa filmowa nakręciła scenę, w której Arbogast wchodzi po schodach. Kiedy Hitchcock zobaczył ten materiał, podziękował ekipie, ale dodał, że scenę i tak trzeba będzie nakręcić ponownie. Chodzi o to, że wersja ekipy filmowej została zrealizowana w taki sposób, że u widza mogło powstać wrażenie, że Arbogast wchodzi po schodach, aby dokonać morderstwa.
Materiał reklamowy do filmu zawierał zwiastun, w którym Alfred Hitchcock, jako przewodnik, przeprowadzał wycieczkę dla widzów po motelu i domu. Pod koniec rolki Hitchcock wchodzi do łazienki, odsuwa zasłonę prysznicową i widzimy zbliżenie krzyczącej z przerażenia kobiety. Jednak aktorką w łazience nie jest Janet Leigh, a Vera Miles.
Podczas kręcenia filmu Vera Miles nosiła perukę, ponieważ ogoliła głowę do roli w filmie „5 zdyskredytowanych kobiet” (1960).
W wydaniu kolekcjonerskim filmu, wydanym na DVD, Janet Leigh potwierdza, że w scenie pod prysznicem w niektórych momentach użyto specjalnej lalki.
Jedną z przyczyn, dla których Alfred Hitchcock podjął się kręcenia niskobudżetowego czarno-białego filmu, było to, że reżyser zmęczył się kręceniem wysokobudżetowych filmów z supergwiazdami w rolach głównych i chciał zrobić w pewnym stopniu eksperymentalne kino, w którym wykorzystane zostałyby techniki charakterystyczne dla telewizji.
Według magazynu Entertainment Weekly „Psychoza” zajęła jedenaste miejsce na liście „Najlepszych filmów wszech czasów”, a także zajęła pierwsze miejsce wśród filmów grozy, jakie kiedykolwiek powstały.
Zdjęcia scen z udziałem Janet Leigh zajęły trzy tygodnie, przy czym jeden z nich poświęcono na kręcenie sceny pod prysznicem.
Dekoracje domu kosztowały zaledwie 15 000 dolarów, ale mimo to stały się najdroższymi dekoracjami stworzonymi dla tego filmu.
W pierwszej wersji scenariusza bohaterkę, którą grała Janet Leigh, nazywano Mary Crane.
Bielizna, którą nosi Marion Crane (Janet Leigh), została kupiona w zwykłym sklepie.
W pierwszy dzień zdjęciowy cała ekipa filmowa obiecała reżyserowi, że nie będzie ujawniać informacji o fabule filmu. Hitchcock odebrał również z kopii scenariusza, wydanych aktorom, ostatnie strony, aby nikt nie mógł znać zakończenia filmu.
„Psychoza” to ostatni film, który Hitchcock nakręcił dla studia Paramount. W przyszłości Hitchcock kręcił filmy w studiu Universal.
Alfred Hitchcock był tak pod wrażeniem muzyki Bernarda Herrmanna, że podwoił honorarium kompozytora (honorarium Herrmanna wyniosło 34 501 dolarów). Później Hitchcock powiedział, że 33% efektu, jaki osiąga się oglądając film, przypisuje się muzyce.
W filmie znajduje się wiele odniesień do ptaków. Oto niektóre z nich: – film zaczyna się panoramą z lotu ptaka; – nazwisko głównej bohaterki – Crane (z angielskiego „crane” tłumaczy się jako „żuraw”); – różne wypchane ptaki można zobaczyć w motelu; – obrazy z ptakami można zauważyć w pokoju Marion w motelu; – Norman przypadkowo zrzuca ze ściany obraz z ptakiem; – Norman mówi Marion: „Jesz jak ptak”.
Zdjęcia filmu trwały 36 dni od grudnia 1959 do stycznia 1960 roku.
Norman Bates zajmuje drugie miejsce w rankingu złoczyńców według American Film Institute spośród 100 najlepszych bohaterów i złoczyńców według AFI po Hannibalu Lecterze i wyprzedzając Dartha Vadera. Jego fraza „Najlepszym przyjacielem chłopca jest jego mama” znalazła się również na 56. miejscu na liście najlepszych cytatów filmowych według instytutu. W 2008 roku magazyn „Empire” umieścił go na liście „100 największych bohaterów filmowych”. Norman Bates zajął również 4. miejsce na liście „Największych bohaterów filmowych wszech czasów” według magazynu „Premiere”. Strona „IGN” umieściła Normana Batesa na 22. miejscu na liście „25 najlepszych złoczyńców w horrorach”.
W różnym czasie krążyły uporczywe plotki, że podczas kręcenia sceny pod prysznicem, na żądanie reżysera, gorąca woda nagle zmieniała się w zimną w momencie rozpoczęcia morderstwa (Janet Leigh oczywiście o tym nic nie wiedziała). W rzeczywistości nic takiego się nie stało.
Do nagrania dźwięku noża wbijającego się w ludzkie ciało wykorzystano dźwięk noża przebijającego melon zimowy (kasabę).
W początkowej scenie filmu Marion Crane nosi biały biustonosz, ponieważ Alfred Hitchcock chciał pokazać ją „aniołkowatą”. Jednak po tym, jak ukradła pieniądze, następuje scena, w której Marion jest ubrana w czarny biustonosz, ponieważ popełniła przestępstwo. Podobnie, przed kradzieżą nosi białą torebkę damską; a po kradzieży – czarną.
Za każdym razem, gdy widzimy odbicie danej postaci w lustrze, ten bohater popełnia coś złego. Na przykład, kiedy Marion liczy skradzione pieniądze, patrzymy na jej odbicie w lustrze. Kiedy Sam i Lila rejestrują się pod fałszywymi nazwiskami, również patrzymy na ich odbicie w lustrze. W ten sposób reżyser chciał pokazać dwie strony ludzkiej osobowości.
Pomimo faktu, że cały film jest czarno-biały, kilku widzów twierdziło, że w scenie w prysznicu krew była czerwona. Oczywiście, takie twierdzenie nie może być prawdziwe, ponieważ po pierwsze film jest czarno-biały, a po drugie, jako krew użyto syropu czekoladowego.
Scena morderstwa w prysznicu trwa zaledwie 45 sekund, ale do jej nakręcenia wykorzystano około 70 różnych ujęć kamery.
Wynagrodzenie Anthony'ego Perkinsa wyniosło 40 000 dolarów. W filmie Marion kradnie dokładnie taką samą kwotę.
Po śmierci Marion w filmie ukazane są jej szeroko otwarte oczy z zwężonymi źrenicami. Okuliści zasypali Hitchcocka listami, w których wskazywali na ten błąd – ponieważ źrenice człowieka rozszerzają się po śmierci. Lekarze nalegali, aby zakrapiać oczy „zmarłej” aktorki belladonną, aby symulować efekt martwego oka. W kolejnych filmach Hitchcock nieustannie stosował się do tej rady.
Na samym początku filmu (scena w miejskim hotelu) koszula Sama zmienia położenie, mimo że on jej nie dotykał.
Kiedy Norman Bates sprząta w prysznicu, wielokrotnie zmienia się położenie spinaczy na drążku nad wanną.
Pod koniec filmu, kiedy pojawia się psychiatra, przy zmianie ujęcia nad kalendarzem nagle pojawia się biały kawałek papieru, którego wcześniej tam nie było.
Kiedy Sam i Lila przybywają do motelu, na bocznej ścianie widać cień dużego drzewa, ale kiedy do nich podchodzi Norman, cień znika.
Kiedy Norman wbiega do łazienki, zrzuca ramkę z ptakiem. Ramka spada stroną do góry. Później, kiedy Norman zacznie sprzątać, ramka okazuje się przewrócona.
Norman Bates wybiega z domu do biura w ulewnym deszczu, ale jego marynarka pozostaje sucha. Wilgoć pojawi się nieco później, gdy na sekundę wyjdzie, aby zabrać bagaż Marion.
Zasłona z prysznica, w którą Norman owija ciało Marion, jest całkowicie sucha, mimo że dziewczyna dopiero co brała prysznic.
Początkowo Alfred Hitchcock zamierzał, aby scena w prysznicu była całkowicie niemą. Jednak Bernard Herrmann i tak skomponował motyw muzyczny. Kiedy Hitchcock go usłyszał, zmienił swoją decyzję.
Alfred Hitchcock był tak pod wrażeniem muzyki Bernarda Herrmanna, że podwoił honorarium kompozytora (honorarium Herrmanna wyniosło 34 501 dolarów). Później Hitchcock powiedział, że 33% efektu, jaki osiąga się oglądając film, przypisuje muzyce.