Tragedia Posejdona
Krótki opis
Transatlantyk Poseidon płynie ze Stanów Zjednoczonych do Europy, gdy podczas sylwestrowej zabawy na pokładzie uderza gigantyczna fala wywołana podwodnym trzęsieniem ziemi. Statek wywraca się do góry dnem, więżąc pasażerów w przedziałach, które powoli wypełniają się wodą. Niewielka grupa pod wodzą reverenda Scotta odmawia czekania na ratunek i postanawia wspiąć się w stronę kadłuba, mając nadzieję na wydostanie się na zewnątrz w pobliżu wałów śrubowych, podczas gdy inni spierają się o najbezpieczniejszą drogę ucieczki.
Reżyserem filmu był Ronald Neame; w jego filmografii obraz ten znajduje się pomiędzy „Opowieścią Wigilijną” a „Aktami Odessy”. Scenariusz napisali Wendell Mayes i Stirling Silliphant, a producentem był Irwin Allen. W rolę reverenda Scotta wcielił się Gene Hackman, a w obsadzie głównych ról znaleźli się także Ernest Borgnine, Stella Stevens, Shelley Winters, Jack Albertson i Red Buttons. W napisach wymieniono dwudziestu sześciu aktorów oraz osiemdziesięciu siedmiu członków ekipy.
Film zadebiutował w grudniu 1972 roku. Przy budżecie wynoszącym około 5 milionów dolarów, produkcja zarobiła na całym świecie w przybliżeniu 85 milionów dolarów, co jak na tamte czasy było bardzo dobrym wynikiem. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 7,1/10 na podstawie około 54 000 głosów, a w TMDB 7,2/10 z około tysiąca ocen. Średnia ocen krytyków wynosząca 7/10 (na podstawie 32 recenzji) jest zbliżona do not ocen widzów. Czas trwania filmu to 117 min.
Co pozostało za kulisami
- Paul Gallico (1897-1976) napisał powieść będącą pierwowzorem, będąc pod wrażeniem rejsu transatlantykiem „Queen Mary”. Pewnego razu podczas śniadania statek został uderzony przez ogromną falę, która wyrzuciła ludzi i meble na przeciwną stronę jadalni. Kolejnym źródłem inspiracji dla Gallico był incydent na pokładzie „Queen Mary”, który miał miejsce podczas II wojny światowej (1939-1945). Statek przewoził części armii amerykańskiej do Europy, kiedy został uderzony przez falę na Atlantyku Północnym. Gdyby statek przechylił się choć trochę bardziej, przewróciłby się, tak jak to zdarzyło się z „Posejdonem”.
- Sceny filmu kręcono po kolei, ponieważ było to wygodne, biorąc pod uwagę, że ubrania głównych bohaterów stawały się coraz bardziej brudne i podarte, a sami oni w trakcie akcji odnosili urazy – niektóre wynikające z fabuły, a niektóre – nie.
- Przygotowując się do roli byłej pływaczki i wielokrotnej laureatki nagród sportowych, Shelley Winters (1920-2006) trenowała z trenerem pływackiej reprezentacji olimpijskiej.
- Słynną scenę w pomieszczeniu w momencie, gdy statek przewraca się do góry dnem, kręcono w dwóch etapach. Najpierw specjalny plan filmowy za pomocą hydrauliki przechylono pod kątem 45 stopni. Następnie wyłączono kamery, a wszystko na planie zdjęciowym zamieniono miejscami (to, co początkowo znajdowało się na podłodze, przeniesiono na sufit i odwrotnie). Po tym na plan zdjęciowy wrócili aktorzy, a następnie przechylono go jeszcze bardziej.
- Dawniej sądzono, że fale zabójcze pojawiają się tylko raz na 10 000 lat, ale w 2004 roku badania zdjęć satelitarnych wykazały, że występują one znacznie częściej – po kilkaset co dziesięć lat.
- Po zakończeniu pokazu filmu w kinach firma ABC zapłaciła 1 milion dolarów za prawo do emisji filmu w telewizji. W tamtym czasie była to największa kwota w historii, zapłacona za prawa do telewizyjnej emisji jakiegokolwiek filmu.
- Znaczna część zdjęć „Posejdona” na zewnątrz przedstawiała zdjęcia makiety, zbudowanej na podstawie oryginalnych planów liniowca. Makieta jest wystawiona w Muzeum Morskim w porcie Los Angeles. Sam liniowiec stoi zacumowany w mieście Long Beach w pobliżu.
- Początek zdjęć dwa razy przesuwano ze względów finansowych.
- Scenę, w której bohater grany przez Gene Hackmana ratuje Robin, kręcono kamerą zamontowaną na szynach na planie zdjęciowym, który powoli przechylał się w ogromnym basenie. Kiedy plan zdjęciowy zanurzył się w połowie, miał przestać się przechylać, ale tak się nie stało z powodu jakiejś usterki technicznej i wkrótce cały zespół filmowy wraz z wyposażeniem znalazł się w wodzie. Kasetę z filmem pilnie wysłano do laboratorium na wywołanie, a tam okazało się, że film, na szczęście, nie został zamoczony.
- Zgodnie z oryginalnym scenariuszem zakładano, że bohater grany przez Gene Hackmana zleci pani Rosen zadanie, w trakcie którego utknie pod wodą, a on wyruszy ją ratować. Właśnie Hackman zwrócił uwagę, że jego bohater nigdy nie powierzyłby takiego zadania dziewczynie i zaproponował zamianę tej sytuacji na odwrotną. Reżyser się z nim zgodził, a wspólnie przekonali Shelley Winters.
- Początkowo planowano pokazać, jak w finale tonący statek otaczają szalupy ratunkowe, ale na kręcenie tej sceny nie starczyło pieniędzy. Na planie filmowym nakręcono tylko to, jak z kadłuba statku unosi się helikopter z sześcioma ocalałymi, przy czym kręcono tę scenę, skierowując kamerę prosto w górę, aby w obiektyw nie wpadły pobliskie budynki.
- Prototypem „Posejdona” jest prawdziwy brytyjski transatlantyk Queen Mary.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
