Gene Hackman (Gene Hackman)

Eugene Allen „Gene” Hackman (ur. 30 stycznia 1930) to emerytowany amerykański aktor i powieściopisarz.

Kandydowany do pięciu Oscarów, z czego dwa zdobył, Hackman otrzymał również trzy Złote Globy i dwie nagrody BAFTA w karierze trwającej cztery dekady. Pierwszą sławę zdobył w 1967 roku dzięki roli Bucka Barrowa w filmie „Bonnie i Clyde”. Do jego najważniejszych późniejszych filmów należą „Nigdy nie śpiewałem dla ojca” (1970); rola Jimmy’ego „Popeye’a” Doyle’a w „Francuskiej randce” (1971) oraz jej kontynuacji „Francuska randka II” (1975); „Przygoda Posejdona” (1972); „Rozmowa” (1974); „Most zbyt daleko” (1977); rola głównego złoczyńcy Lexa Luthora w filmach „Superman” (1978), „Superman II” (1980) i „Superman IV: Walka o pokój” (1987); „Pod ostrzałem” (1983); „Dwa razy w życiu” (1985); „Hoosiers” (1986); „Nie ma wyjścia” (1987); „Mississippi w ogniu” (1987); „Niezwyciężony” (1992); „Wyatt Earp” (1994); „Szybcy i martwi”, „Crimson Tide” i „Get Shorty” (wszystkie z 1995); „Wróg publiczny” (1998); „Królewscy Tenenbaumowie” (2001) oraz jego ostatnia rola filmowa przed przejściem na emeryturę w „Witamy w Mooseport” (2004).

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii