親鸞 白い道

W XII wieku buddyzm był w Japonii wciąż religią stosunkowo nową. W tamtym czasie jedna ze szkół (Shingon) oferowała rozbudowane szkolenie w zakresie złożonych i bardzo wymagających praktyk, które miały w efekcie prowadzić do duchowego oczyszczenia i oświecenia. Różne szkoły Zen proponowały uczniom długą drogę, składającą się dosłownie z białej ściany i nieustannej medytacji. Jeszcze inna szkoła (Tendai) kładła nacisk na złożoną metafizykę i studiowanie systemów filozoficznych. W zasadzie wszystkie one były przeznaczone dla nielicznych, którzy mogli zrezygnować ze wszystkiego innego w swoim życiu i skupić się na wyzwoleniu, takich jak uczeni czy szlachcice. W tym dramacie historyczno-biograficznym jest to właśnie sytuacja, z którą zetknął się młody Shinran (1173–1263), gdy zaczął zgłębiać buddyzm jako alternatywę dla przemocy i nieustannych wojen domowych, które nękały wówczas Japonię.