Chłopcy z ferajny
Krótki opis
Chłopcy z ferajny opowiadają historię Henry’ego Hilla, chłopaka z Brooklynu o irlandzko-sycylijskich korzeniach, który jako nastolatek zostaje wciągnięty w świat lokalnej mafii. Pod opieką bossa Paula Ciceronie uczy się, że szacunek zyskuje się dzięki milczeniu i lojalności. Wraz z porywczym Tommy’m DeVito i wyrachowanym Jimmy’m Conwayem buduje życie pełne szybkich samochodów, drogich garniturów i łatwych pieniędzy. Jego żona Karen dowiaduje się o tym, czym zajmuje się mąż, dopiero po ślubie. W miarę jak zbrodnie gangu stają się coraz bardziej zuchwałe, rośnie również poziom przemocy, a świat, który Henry idealizował, okazuje się znacznie bardziej niebezpieczny, niż przypuszczał.
Reżyserem filmu jest Martin Scorsese, który współtworzył scenariusz z Nicholas Pileggim, adaptując jego książkę faktu o prawdziwym Henrym Hillu. Jest to szesnasty z trzydziestu ośmiu filmów wyreżyserowanych przez Scorsese w porządku chronologicznym, zrealizowany pomiędzy Nowojorskimi opowieściami a Przylątkiem strachu. Producentem obrazu dla studia Warner Bros. został Irwin Winkler. W rolach głównych wystąpili: Ray Liotta jako Henry, Robert De Niro jako Conway, Joe Pesci jako DeVito, Lorraine Bracco jako Karen oraz Paul Sorvino jako Cicero; w napisach końcowych wymieniono 144 osoby z obsady i 81 członków ekipy.
Film, który wszedł do kin we wrześniu 1990 roku, kosztował około 25 milionów dolarów i zarobił w światowym box office około 47 milionów dolarów, co stanowi umiarkowaną wielokrotność budżetu. Renoma produkcji wzrosła jednak znacznie bardziej niż jej początkowe wyniki finansowe. Na IMDb film posiada ocenę 8,7/10 przy 1 400 000 głosów, natomiast na TMDB oceniono go na 8,5/10 przy znacznie mniejszej liczbie głosujących. Ocena krytyków na poziomie 9,2/10 z 168 recenzji plasuje go powyżej wyników przyznanych przez widzów.
Co pozostało za kulisami
- Krążyły plotki, że prawdziwy Jimmy Conway (właściwie Jimmy Burke) był tak zachwycony tym, że zagra go De Niro, że zadzwonił do niego z więzienia i udzielił kilku cennych rad. Jednak Nicolas Pileggi stanowczo to zaprzeczał, twierdząc, że Conway i De Niro nigdy się ze sobą nie kontaktowali. Niemniej jednak, nie zaprzeczał, że w projekcie brały udział osoby, które dość dobrze znały prawdziwych bohaterów.
- Słowo „fuck” w filmie zostało użyte 246 razy; w większości przypadków używa go bohater grany przez Joe Peschi. Uwzględniając różne warianty, daje to 275 razy, czyli jedno przekleństwo co 28 sekund.
- Projekt musiał zostać odłożony na kilka lat z powodu zajętości Scorsese na planach innych zaplanowanych filmów. Po upływie tego czasu reżyser zaczął się zastanawiać, czy powinien wracać do filmów gangsterskich. Wtedy oddał ostateczną wersję scenariusza znanemu reżyserowi i scenarzyście Michaelowi Powellowi. W tym czasie Powell był żonaty z montażystką Thelmą Schoonmaker, jedną z muz samego Scorsese. Po zapoznaniu się ze scenariuszem małżonkowie przekonali reżysera o konieczności nakręcenia filmu.
- Scenarzystą Scorsese od początku chciał autora książki – Nicolasa Pileggiego. Pisarski nie znał się zbytnio na pisaniu scenariuszy, ale reżyser nauczył go podstaw tej sztuki.
- Scenę, w której jego bohater Tommy DeVitto wpada w szał pod ulubione pytanie: „Myślisz, że jestem śmieszny?”, Joe Peschi wymyślił i nakręcił sam na prośbę Scorsese.
- Po czterech latach przygotowań Scorsese wreszcie mógł przyznać samemu sobie, że jest gotowy do kręcenia. Pierwszą rzeczą, którą chciał zrobić, było zmienienie roboczego tytułu przyszłego filmu. Ponieważ „Smart Aleck” (dosł. „Cwaniak”) był już tytułem serialu telewizyjnego i komedii Briana De Palmy, Scorsese postanowił nazwać film „Chłopcami z sąsiedztwa”.
- We wczesnych wersjach scenariusza historia opowiadana była w sposób chronologiczny, ale później Scorsese wpadł na pomysł, że na początku filmu koniecznie trzeba wstawić scenę zabójstwa Billy’ego Battsa.
- Studio Warner Bros. odmówiło finansowania filmu, jeśli w jednej z głównych ról nie wystąpi żadna gwiazda Hollywood. Wtedy Scorsese przypomniał sobie o bliskim przyjacielu, Robercie De Niro, pokazał mu scenariusz i zapytał, kogo chciałby zobaczyć w roli Jimmy'ego Conwaya. De Niro przeczytał i odpowiedział: „Siebie samego”. Wkrótce Warner Bros. zgodziło się sfinansować film.
- Finałowy strzał Tommiego w kamerę jest uważany za swego rodzaju cytat z „Napadu na pociąg” (1903), gdzie po zakończeniu akcji bandyta również strzela z rewolweru, jakby w stronę widowni.
- Zdjęcia kręcono na wiosnę i latem 1989 roku częściowo w Queens, dzielnicy Nowego Jorku, częściowo na Long Island.
- W filmie w niewielkich rolach wystąpili ojciec i matka Martina Scorsese.
- Prawdziwy Henry Hill (Ray Liotta) w pewnym czasie przeprowadził się do Redmond, gdzie otworzył włoską restaurację. Jednak po premierze filmu wrócił. Jedna z jego córek pojawia się na scenie weselnej.
- Prawdziwy Hill powiedział, że twórcy filmu niemal w 99% oddali wizerunek prawdziwego Tommy'ego DeVitto, z jednym zastrzeżeniem – Tommy był ogromny, co bardzo kontrastuje z niewysokim Joe Peschim.
- Jak tylko reżyser zaczął czytać książkę Pileggiego, od razu zrozumiał, że ma ona wspaniały potencjał adaptacyjny. Scorsese był mile zaskoczony, odkrywając, że miejsca opisane w książce są mu doskonale znane, ponieważ dorastał w Małej Italii – dzielnicy Nowego Jorku. Zachwycony tym pomysłem, Scorsese zadzwonił osobiście do Pileggiego do jego biura w redakcji magazynu New York. Pisarz nie był w budynku, a reżyser poprosił jego sekretarkę, aby Pileggi koniecznie do niego oddzwonił. Po przybyciu do redakcji Pileggi nie zastał swojej sekretarki na miejscu, ale znalazł karteczkę, w której poinformowano go, że dzwonił do niego sam Scorsese. Pisarz nie uwierzył i wyrzucił ją do kosza, myśląc, że to kolejny żart od kolegi. Nie doczekawszy się telefonu, Scorsese dotarł do domu Pileggiego i powiedział mu, że szukał jego książki przez lata. Nie spodziewając się takiego wyznania, Pileggi powiedział, że czekał na spotkanie z nim przez całe życie, a jako reżysera adaptacji swojej powieści rozważał tylko jego.
- Po obejrzeniu filmu matka Joe Peschi zadzwoniła do syna i powiedziała, że film jest dobry, ale nie podoba jej się, że tak często przeklina.
- Robert De Niro pomógł Scorsese, sugerując Raya Liottę do roli Henry’ego Hilla. Liotta, jak się okazało, już przeczytał książkę Pileggiego i bardzo szybko wczuł się w rolę.
- Na rolę Karen Hill, żony Henry’ego, Scorsese rozważał Lorraine Bracco. Wtedy była zamężna z aktorem i bliskim przyjacielem Scorsese, Harveyem Keitelem i już wcześniej przesłuchiwała się do jednej z ról w czarnej komedii reżysera „Po godzinach”. Scorsese zaprosił ją i Raya Liottę do swojego mieszkania, gdzie odbyła się trzygodzinna rozmowa. Po jej zakończeniu reżyser zatwierdził ją na rolę Karen.
- Film został nakręcony na podstawie książki Nicolasa Pileggiego „Umorysty” (Wiseguy: Life in a Mafia Family, 1985).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
