Chłopcy z ferajny
Trzy dekady z życia w mafii
Kraj
Produkcja
Genre
Budżet
$25 000 000
Opłaty
$46 836 394
Witryna internetowa
Reżyser
Aktorzy
Scenariusz
Producent
Irwin Winkler, Barbara De Fina
Operator
Kompozytor
Artysta
Kristi Zea
Casting
Ellen Lewis
Instalacja
Krótki opis
W filmie "Chłopcy z ferajny" w formie epizodów opowiedziana zostaje autentyczna historia kariery nowojorskiego mafiozo, Henry'ego Hilla (Ray Liotta), który w ciągu 30 lat, od popełniającego małe przestępstwa gangstera, dochodzi do kierowniczego stanowiska w mafijnej hierarchii. Na podstawie relacji jednego z wtajemniczonych w sprawy mafii, film pokazuje kompleksowy obraz życia pojedynczego mafiozo, które nacechowane jest dążeniem do władzy, śmiertelnym strachem i męskimi rytuałami.
Co pozostało za kulisami
- Film został nakręcony na podstawie książki Nicolasa Pileggiego „Szwindlarz” (Wiseguy: Life in a Mafia Family, 1985).
- W filmie w niewielkich rolach wystąpili ojciec i matka Martina Scorsese.
- Krążyły plotki, że prawdziwy Jimmy Conway (właściwie Jimmy Burke) był tak zachwycony tym, że ma go zagrać De Niro, że zadzwonił do niego z więzienia i udzielił kilku cennych rad. Jednak Nicholas Pileggi stanowczo to zaprzeczał, twierdząc, że Conway i De Niro nigdy ze sobą nie rozmawiali. Niemniej jednak nie zaprzeczał, że w projekcie brały udział osoby, które dość dobrze znały prawdziwych bohaterów.
- Prawdziwy Hill mówił, że twórcy filmu niemal w 99% oddali wizerunek prawdziwego Tommy’ego DeVitto, z wyjątkiem jednego „ale” – Tommy był olbrzymem, co bardzo kontrastuje z niewysokim Joe Peschim.
- Prawdziwy Henry Hill (Ray Liotta) w pewnym czasie przeprowadził się do Redmond, gdzie otworzył włoską restaurację. Jednak po premierze filmu wrócił. Jedna z jego córek pojawia się na scenie weselnej.
- Po obejrzeniu filmu matka Joe Peschi zadzwoniła do syna i powiedziała, że film jest dobry, ale nie podoba jej się, że tak często przeklina.
- Słowo „fuck” w filmie zostało użyte 246 razy; w większości przypadków używa go bohater grany przez Joe Peschi. Uwzględniając różne warianty, wychodzi 275 razy, czyli jedno przekleństwo co 28 sekund.
- Scenę, w której jego bohater Tommy DeVitto wpada w szał pod ulubione pytanie: „Myślisz, że jestem śmieszny?”, Joe Peschi wymyślił i nakręcił sam na prośbę Scorsese.
- Firma Warner Bros. odmówiła finansowania filmu, jeśli w jednej z głównych ról nie wystąpi żadna gwiazda Hollywood. Wtedy Scorsese przypomniał sobie o bliskim przyjacielu Robercie De Niro, pokazał mu scenariusz i zapytał, kogo widzi w roli Jimmy’ego Conwaya. De Niro przeczytał i odpowiedział: „Sam siebie”. Wkrótce Warner Bros. zgodził się sfinansować film.
- Jak tylko reżyser zaczął czytać książkę Pileggiego, od razu zrozumiał, że ma ona wspaniały potencjał adaptacyjny. Scorsese był mile zaskoczony, odkrywając, że miejsca opisane w książce są mu doskonale znane, ponieważ dorastał w Małej Italii – dzielnicy Nowego Jorku. Zachwycony tym pomysłem, Scorsese zadzwonił osobiście do Pileggiego do jego biura w redakcji magazynu New York. Pisarz nie był w budynku, a reżyser poprosił jego sekretarkę, aby Pileggi koniecznie do niego oddzwonił. Po przybyciu do redakcji Pileggi nie zastał swojej sekretarki na miejscu, ale znalazł karteczkę, w której poinformowano go, że dzwonił do niego sam Scorsese. Pisarz nie uwierzył i wyrzucił ją do kosza, myśląc, że to kolejny żart od kolegi. Nie doczekawszy się telefonu, Scorsese dotarł do domu Pileggiego i powiedział mu, że szukał jego książki przez lata. Nie spodziewając się takiego wyznania, Pileggi powiedział, że czekał na spotkanie z nim przez całe życie, a jako reżysera adaptacji swojej powieści rozważał tylko jego.
- Scenarzystą Scorsese od początku chciał autora książki – Nicolasa Pileggiego. Pisarski nie znał się zbytnio na pisaniu scenariuszy, ale reżyser nauczył go podstaw tej sztuki.
- Projekt musiał zostać odłożony na kilka lat z powodu zajętości Scorsese na planach innych zaplanowanych filmów. Po upływie tego czasu reżyser zaczął się zastanawiać, czy powinien wracać do filmów gangsterskich. Wtedy oddał ostateczną wersję scenariusza znanemu reżyserowi i scenarzyście Michaelowi Powellowi. W tym czasie Powell był żonaty z montażystką Thelmą Schoonmaker, jedną z muz samego Scorsese. Po zapoznaniu się ze scenariuszem małżonkowie przekonali reżysera o konieczności nakręcenia filmu.
- Po czterech latach przygotowań Scorsese wreszcie mógł przyznać samemu sobie, że jest gotowy do kręcenia zdjęć. Pierwszą rzeczą, jaką chciał zrobić, było zmienienie roboczego tytułu przyszłego filmu. Ponieważ „Szwindlarz” nosił już tytuł serialu telewizyjnego i komedii Briana De Palmy, Scorsese postanowił nazwać film „Dobrzy chłopcy”.
- Robert De Niro pomógł Scorsese, sugerując Raya Liottę do roli Henry’ego Hilla. Liotta, jak się okazało, już przeczytał książkę Pileggiego i bardzo szybko wczuł się w rolę.
- Do roli Karen Hill, żony Henry’ego, Scorsese chciał zaangażować Lorraine Bracco. Wtedy była zamężna z aktorem i bliskim przyjacielem Scorsese, Harveyem Keitelem, i już próbowała swoich sił w jednej z ról w czarnej komedii reżysera „Po godzinach”. Scorsese zaprosił ją i Raya Liottę do swojego mieszkania, gdzie odbyła się trzydniowa rozmowa. Po jej zakończeniu reżyser zatwierdził ją do roli Karen.
- Zdjęcia kręcono na wiosnę i latem 1989 roku częściowo w Queens, dzielnicy Nowego Jorku, częściowo na Long Island.
- Finałowy strzał Tommiego w kamerę jest traktowany jako swoisty cytat z „Wielkiego napadu na pociąg” (1903), gdzie po zakończeniu akcji bandyta również strzela z rewolweru w stronę widza.
- We wczesnych wersjach scenariusza historia opowiadana była w sposób chronologiczny, ale później Scorsese wpadł na pomysł, że na początku filmu koniecznie trzeba wstawić scenę zabójstwa Billy’ego Battsa.
- Film został nakręcony na podstawie książki Nicolasa Pileggiego „Umorysty” (Wiseguy: Life in a Mafia Family, 1985).
- Krążyły plotki, że prawdziwy Jimmy Conway (właściwie Jimmy Burke) był tak zachwycony tym, że zagra go De Niro, że zadzwonił do niego z więzienia i udzielił kilku cennych rad. Jednak Nicolas Pileggi stanowczo to zaprzeczał, twierdząc, że Conway i De Niro nigdy się ze sobą nie kontaktowali. Niemniej jednak, nie zaprzeczał, że w projekcie brały udział osoby, które dość dobrze znały prawdziwych bohaterów.
- Prawdziwy Hill powiedział, że twórcy filmu niemal w 99% oddali wizerunek prawdziwego Tommy'ego DeVitto, z jednym zastrzeżeniem – Tommy był ogromny, co bardzo kontrastuje z niewysokim Joe Peschim.
- Słowo „fuck” w filmie zostało użyte 246 razy; w większości przypadków używa go bohater grany przez Joe Peschi. Uwzględniając różne warianty, daje to 275 razy, czyli jedno przekleństwo co 28 sekund.
- Studio Warner Bros. odmówiło finansowania filmu, jeśli w jednej z głównych ról nie wystąpi żadna gwiazda Hollywood. Wtedy Scorsese przypomniał sobie o bliskim przyjacielu, Robercie De Niro, pokazał mu scenariusz i zapytał, kogo chciałby zobaczyć w roli Jimmy'ego Conwaya. De Niro przeczytał i odpowiedział: „Siebie samego”. Wkrótce Warner Bros. zgodziło się sfinansować film.
- Po czterech latach przygotowań Scorsese wreszcie mógł przyznać samemu sobie, że jest gotowy do kręcenia. Pierwszą rzeczą, którą chciał zrobić, było zmienienie roboczego tytułu przyszłego filmu. Ponieważ „Smart Aleck” (dosł. „Cwaniak”) był już tytułem serialu telewizyjnego i komedii Briana De Palmy, Scorsese postanowił nazwać film „Chłopcami z sąsiedztwa”.
- Na rolę Karen Hill, żony Henry’ego, Scorsese rozważał Lorraine Bracco. Wtedy była zamężna z aktorem i bliskim przyjacielem Scorsese, Harveyem Keitelem i już wcześniej przesłuchiwała się do jednej z ról w czarnej komedii reżysera „Po godzinach”. Scorsese zaprosił ją i Raya Liottę do swojego mieszkania, gdzie odbyła się trzygodzinna rozmowa. Po jej zakończeniu reżyser zatwierdził ją na rolę Karen.
- Finałowy strzał Tommiego w kamerę jest uważany za swego rodzaju cytat z „Napadu na pociąg” (1903), gdzie po zakończeniu akcji bandyta również strzela z rewolweru, jakby w stronę widowni.
Podobne filmy
9/10
8.5/10
8.3/10
8.1/10
8.1/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
7.9/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
