Cinema Paradiso
Krótki opis
Salvatore Di Vita to odnoszący sukcesy reżyser mieszkający w Rzymie. Gdy dowiaduje się o śmierci Alfreda, projekcjonisty w kinie w jego rodzinnej sycylijskiej miejscowości, wspomnienia przenoszą go do powojennego dzieciństwa. Wówczas, znany jako Totò, spędzał większość czasu w parafialnym kinie, zafascynowany filmami oraz szorstkim, lecz hojnym mężczyzną z budki projekcyjnej. Z tej nieoczywistej przyjaźni zrodziła się jego miłość do X Muzy i późniejsza kariera, a powrót do rodzinnych stron zmusza go do zmierzenia się z losem samego starego teatru.
Reżyserem filmu był Giuseppe Tornatore, który współtworzył scenariusz wraz z Vanną Paoli. Był to jego drugi obraz po debiucie z 1986 roku pt. Kamorysta. W rolę Alfreda wcielił się Philippe Noiret, natomiast postać Totò w różnych okresach życia zagrało trzech aktorów: Salvatore Cascio (dziecko), Marco Leonardi (nastolatek) oraz Jacques Perrin (dorosły Salvatore). Producentami tej włosko-francuskiej koprodukcji byli Franco Cristaldi i Giovanna Romagnoli. Budżet filmu wyniósł około 5 milionów dolarów, a wpływy z biletów na całym świecie osiągnęły poziom blisko 12 milionów dolarów.
Film jest niezwykle ceniony przez widzów, co odzwierciedla ocena 8,5 w serwisie IMDb (na podstawie ponad 316 000 głosów) oraz 8,4 w TMDB (przy niemal 5 000 głosów). Ocena krytyków wynosząca 8,2 na podstawie 84 recenzji jest zbliżona do not z publiczności, co świadczy o powszechnej zgodności co do wysokiej rangi tego dzieła.
Co pozostało za kulisami
- Film kręcono na Sycylii w Bagherii, rodzinnym mieście reżysera i scenarzysty Giuseppe Tornatore. Tornatore czerpał inspirację do filmu z przeżyć z dzieciństwa, które miał tam.
- Pierwsza wersja filmu trwała 2 godziny 35 minut. W międzynarodowej dystrybucji film był wyświetlany przez 2 godziny 3 minuty. Po kilku latach pojawił się film o 20 minut dłuższy, w którym główny bohater, zakochany w kinie, nie tylko od dzieciństwa zapoznaje się z magicznym światem ekranu dzięki staremu projekcjonistowi, ale także doświadcza zwykłej, ludzkiej, cielesnej miłości prosto na podłodze kina „Paradiso”.
- W miejscu pracy projekcjonisty Alfredo, na ścianie wisi plakat filmu „Casablanca” (1942).
- Giuseppe Tornatore planował nakręcić film, który, jak sam powiedział, miałby być swego rodzaju nekrologiem dla tradycyjnych kin (takich jak ten przedstawiony w filmie) i całej branży filmowej. Film odniósł sukces, a Tornatore nigdy więcej publicznie nie nawiązywał do tego porównania.
- Pod koniec 1956 roku na terenie Włoch znajdowało się 17 000 kin – więcej niż w jakimkolwiek innym kraju europejskim.
- Zanim obsadził Salvatore Casio, Giuseppe Tornatore sfotografował ponad 300 sycylijskich chłopców.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
