Tokijska opowieść

Tokijska opowieść opowiada o starszym małżeństwie, Shukichi i Tomi Hirayama, którzy wyruszają ze swojego małego nadmorskiego miasteczka do Tokio, aby odwiedzić dorosłe dzieci. Ich syn Koichi jest lekarzem, a córka Shige prowadzi salon fryzjerski; oboje są zbyt pochłonięci własnym zabieganym życiem, by poświęcić rodzicom wystarczająco dużo czasu. W sytuacji, gdy nikt inny nie może się nimi zaopiekować, jedynie Noriko – synowa i wdowa po synu, który zginął na wojnie – okazuje im prawdziwą serdeczność. Ostatecznie dzieci wysyłają rodziców do kurortu nadmorskiego, a podczas podróży powrotnej Tomi poważnie choruje.

Reżyserem filmu był Yasujirō Ozu, który współtworzył scenariusz wraz z Kōgo Nodą. Produkcja powstała dla studia Shochiku pod nadzorem producenta Takeshi Yamamoto. Film zadebiutował w listopadzie 1953 roku i trwa 137 minut. W chronologii twórczości Ozu jest to dziesiąty z szesnastu wyreżyserowanych przez niego obrazów, następujący po filmie Smak ryżu z zieloną herbatą i poprzedzający Zmierzch nad Tokio. W rolach rodziców wystąpili Chishū Ryū oraz Chieko Higashiyama, Noriko zagrała Setsuko Hara, a w postaciach Shige i Koichi pojawili się Haruko Sugimura i Sō Yamamura; w napisach końcowych wymieniono łącznie 27 aktorów.

Dzieło to jest powszechnie uważane za jedno z najwybitniejszych osiągnięć japońskiego kina. W serwisie IMDb film uzyskał ocenę 8,1 na podstawie około 77 000 głosów, a w TMDB również 8,1 przy około 1 264 głosach. Ocena krytyków na poziomie 9,7 z 52 recenzji jest znacznie wyższa niż noty widzów, co sugeruje jeszcze bardziej entuzjastyczny odbiór filmu wśród profesjonalistów niż wśród szerokiej publiczności.