Jasudżirō Ozu (Yasujirō Ozu)

Yasujirō Ozu był japońskim reżyserem filmowym i scenarzystą. Karierę rozpoczął w erze kina niemego. Początkowo Ozu tworzył krótkie komedie, by w latach 30. zwrócić się ku poważniejszej tematyce. Małżeństwo i rodzina, a w szczególności relacje międzypokoleniowe, są głównymi motywami jego twórczości. Do jego najwyżej ocenianych filmów należą „Późna wiosna” (1949), „Tokijska opowieść” (1953), „Płynące chwasty” (1959) oraz „Jesienne popołudnie” (1962). Po śmierci jego renoma stale rosła i obecnie jest on powszechnie uważany za jednego z najbardziej wpływowych reżyserów na świecie. W plebiscycie magazynu Sight & Sound z 2012 roku „Tokijska opowieść” Ozua została uznana przez reżyserów z całego świata za najlepszy film wszech czasów.