Srebrna kula
Silver Bullet (1985)
Data premiery
Budżet
$7 000 000
Opłaty
$12 361 866
Reżyser
Scenariusz
Stiwen King
Autor
Kompozytor
Dżej Czattauej
Producent
Aktorzy
Gari Biuzi
Uncle Red
Everett McGill
Reverend Lowe
Tovah Feldshuh
Older Jane (głos)
Megan Follows
Jane Coslaw
Kori Hejm
Marty Coslaw
Terry O'Quinn
Sheriff Joe Haller
Robin Groves
Nan Coslaw
Leon Rasom
Bob Coslaw
Krótki opis
W małym amerykańskim miasteczku popełniane są straszne zbrodnie. Szeryf (Terry O'Quinn) jest bezsilny. Jedynie młody chłopiec (Corey Haim) poruszający się na wózku inwalidzkim zdaje sobie sprawę, że morderstwa to sprawka wilkołaka. Prosi o pomoc swojego wujka (Gary Busey) i siostrę (Megan Follows).
Co pozostało za kulisami
- Tarkers Mills, gdzie rozgrywa się akcja filmu, to fikcyjne miasteczko we wszechświecie Stephena Kinga. Graniczy z lokacjami z innych książek Kinga, które również zostały przeniesione na ekran, w tym między innymi Chester’s Mill z serialu „Pod kopułą” (2013-2015), Derry z filmu „To” (Tommy Lee Wallace, 1990) i Castle Rock z filmów „Potrzebne rzeczy” (Fraser Clarke Heston, 1993), „Cujo” (Lewis Teague, 1983) i „Cmentarz zwieżąt” (Mary Lambert, 1989).
- Według reżysera Daniela Attias, w wielu scenach Gary Busey improwizował (np. kiedy wujek Red wchodzi do sklepu z bronią). Attias stwierdził, że zapytał o opinię na ten temat scenarzystę Stephena Kinga, a ten nie sprzeciwił się improwizacjom.
- Gary Busey wykonał samodzielnie znaczną część kaskaderki. Bliżej finału filmu, w scenie, gdy zostaje odrzucony na meble, trzeba było użyć katapulty zasilanej sprężonym powietrzem. Podczas kręcenia sceny, w której bohater Buseya uderzył w lustro, aktor skaleczył się od odłamków (w szczególności jeden z nich wbił mu się w rękę, powodując krwawienie). A jego reakcja na wilkołaka, który przebija się przez ścianę, była szczera i wcale nie zagrana, ponieważ tę scenę nie ćwiczyli na próbach (ale nakręcili ją za jednym podejściem).
- W scenie snu wykorzystano 70 statystów, podzielonych na cztery grupy w zależności od stopnia charakteryzacji i odpowiednich kostiumów. Obejmowało to około dziesięciu w pełni wystylizowanych i ubranych aktorów, których wykorzystano do zbliżeń, oraz pozostałych, których filmowano z daleka i których charakteryzowano pobieżnie, tylko po to, aby wyglądali groźnie, a przede wszystkim – aby stworzyć u widza wrażenie, że pomieszczenie jest wypełnione po brzegi.
- Stephen King osobiście poprosił, aby wilkołak nie wyróżniał się zbytnio wyglądem, aby odróżniał się od ogromnych, kudłatych potworów, które zalały ekrany i strony książek między początkiem a połową lat 80. XX wieku. Skończyło się na tym, że stworzenie bardziej przypominało niedźwiedzia niż cokolwiek innego i nie miało w wyglądzie nic szczególnie charakterystycznego. Widząc, co powstało na prośbę Kinga w wykonaniu specjalisty od efektów specjalnych Carlo Rambaldiego (1925-2012), producent Dino De Laurentiis (1919-2010) zażądał przeróbki stworzenia, ale King i Rambaldi odmówili. De Laurentiisowi postawiono ultimatum (mógł albo zgodzić się na takie monstrum, albo całkowicie odwołać projekt) i ustąpił. Do pracy wewnątrz stworzonego przez Rambaldiego kostiumu zatrudniono tancerza współczesnego, jednak jego gra również nie spodobała się De Laurentiisowi i ostatecznie znaczną część scen w kostiumie wilkołaka zagrał Everett McGill, aktor grający rolę księdza.
- Dom głównych bohaterów zewnętrznie filmowano w Wilmington w stanie Karolina Północna, a dekoracje wnętrz – w pawilonach studia. W latach 90. XX wieku dom został nieznacznie przesunięty, aby zwolnić miejsce na centrum handlowe.
- Scenę z zapalaniem petard na moście filmowano w dwóch podejściach z różnicą kilku miesięcy. Jesienią 1984 roku okres zdjęciowy dobiegł końca, jednak wkrótce okazało się, że scenę na moście trzeba ponownie nakręcić. Ekipa filmowa wyruszyła na ponowne zdjęcia dopiero po czterech miesiącach po zakończeniu zdjęć i odkryła, że krzewy i drzewa otaczające miejsce kręcenia już prawie straciły liście. Trzeba było poświęcić dużo czasu i wysiłku, aby znaleźć ujęcia, z których to nie będzie widoczne.
- Marti i Jane oddają srebrny medalion i krzyż wujowi Redowi, aby ten przetopił je na srebrną kulę. Pojawia się tu subtelne nawiązanie do legendy o Bestii z Gévaudan, prawdopodobnie najbardziej znanej w historii legendy o wilkołakach, od której wywodzi się mit, że skuteczne przeciwko nim są jedynie srebrne kule. Według legendy, to monstrum przez trzy lata terroryzowało okolice miasta Gévaudan. Po zabiciu żony i dziecka jednego z lokalnych myśliwych, ten przetopił srebrny krzyż (była to rodzinna relikwia) na kulę i nakazał księdzu trzykrotnie ją poświęcić. Legenda ta stała się tak popularna, że jej elementy stały się częścią wielu dzieł fikcyjnych, w których mowa jest o wilkołakach.
- Wykonanie kostiumu wilkołaka zajęło trzy miesiące. Po podjęciu ostatecznych decyzji dotyczących wyglądu (wykorzystano trójwymiarowe makiety z gliny), cały kostium wykonano z pianki poliuretanowej i pokryto naturalnym futrem niedźwiedzia. Głową zdalnie (na odległość do dziewięciu metrów) sterowało sześć osób.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
