Martwe zło 2
Martwe Zło 2, czyli im straszniej tym fajniej.
Evil Dead II (1987)
Budżet
$3 500 000
Opłaty
$5 932 279
Reżyser
Scenariusz
Kompozytor
Dżozef LoDuca
Producent
Aktorzy
Brus Kampbel
Ash
Sarah Berry
Annie
Dan Hicks
Jake
Kassie DePaiva
Bobby Joe
Ted Raimi
Possessed Henrietta
Denise Bixler
Linda
Richard Domeier
Ed
John Peakes
Professor Knowby
Krótki opis
„Martwe zło 2” opowiada historię Asha Williamsa, który zabiera swoją dziewczynę Lindę do odosobnionej chatki w lesie. Znajdują tam magnetofon należący do archeologa, profesora Knowby’ego, który przetłumaczył fragmenty Księgi Umarłych. Odtworzenie nagrania uwalnia demoniczną siłę, która zmienia Lindę w potwora i więzi Asha w chacie. Bohater musi walczyć z opętanymi i znaleźć sposób na zdjęcie klątwy. Do miejsca zdarzeń przybywa Annie, córka profesora, wraz z towarzyszami w poszukiwaniu tłumaczeń ojca, a cała grupa wspólnie stawia czoła złu.
Reżyserem filmu był Sam Raimi, który współtworzył scenariusz wraz ze Scottem Spiegelm, a za produkcję odpowiadał Robert Tapert. Był to trzeci pełnometrażowy obraz Raimiego jako reżysera, po „Fali zbrodni” z 1985 roku i przed „Człowiekiem Ciemności” z 1990 roku. W rolę Asha wcielił się Bruce Campbell, a towarzyszą mu Sarah Berry jako Annie, Dan Hicks jako Jake, Kassie DePaiva jako Bobby Joe, Ted Raimi jako opętana Henrietta oraz Denise Bixler jako Linda.
Film zadebiutował w marcu 1987 roku przy budżecie wynoszącym 4 miliony USD, zarabiając w światowym box office około 6 milionów USD. Na przestrzeni dziesięcioleci renoma produkcji rosła: w serwisie IMDb otrzymała ocenę 7,7/10 na podstawie 195 000 głosów, a w TMDB 7,5/10 z 3 659 głosów. Ocena krytyków wynosząca 7,6/10 na podstawie 84 recenzji jest zbliżona do not widowni, co świadczy o szerokim konsensusie i braku wyraźnego podziału między opiniami recenzentów a widzów.
Co pozostało za kulisami
- Dźwięki podczas przemieszczania się złowieszczych martwych przez las były połączeniem głosu reżysera i scenarzysty Sama Raimi oraz nagrań głosu Orsona Wellesa, więc z formalnego punktu widzenia „Złośliwe martwe 2” stały się ostatnim filmem, w tworzeniu którego w jakimś charakterze brał udział Welles (jako reżyser, aktor i scenarzysta).
- Ponieważ leśna chata z pierwszej części spłonęła, do kręcenia sequela jej wnętrze zostało odtworzone na terenie szkoły w mieście Wadesboro, w stanie Karolina Północna. Co więcej, aby zapewnić operatorom wszystkie możliwe kąty, chatę „podniesiono” nad ziemię na 60 centymetrów.
- Po obejrzeniu w pełni zmontowanego filmu Dino De Laurentiis zdał sobie sprawę, że z pewnością otrzyma on kategorię „X”. Sam Raimi z kolei stwierdził, że jeśli film zostanie ponownie zmontowany pod kategorię „R”, to będzie trzeba go skrócić do zaledwie jednej godziny czasu projekcji. Ostatecznie De Laurentiis postanowił wydać film pod nazwą Rosebud Releasing Corporation. Ten fortel pozwolił mu uniknąć zgłaszania się do MPAA (Amerykańskiej Komisji Kinematograficznej) i film został wydany bez jej oceny.
- Pomysł „ożywionej” ręki został zaczerpnięty przez Sama Raimiego z krótkometrażówki Scotta Spiegela „Atak pomocnej dłoni” (1981), w której sam się zagrał.
- W epizodzie w piwnicy zagrał młodszy brat reżysera – Ted Raimi. Wciela się on w Henrittę, opanowaną przez demony.
- Aby uniknąć kategorii „X”, producenci nalegali na użycie różnych barwników przy tworzeniu sztucznej krwi, ale próba okazała się bezskuteczna i ostatecznie film wszedł do kin bez oficjalnej kategorii wiekowej.
- Henrietę, która stała się jedną z przerażających postaci nieumarłych, zagrał młodszy brat Sama Raimiego, Ted. Aby wcielić się w tę rolę, musiał założyć bardzo niewygodny kostium z lateksu, który pokrywał całe ciało. Zakładał również soczewki kontaktowe i sztuczne zęby, przez co z Teda widoczny był jedynie język, i to tylko wtedy, gdy otwierał usta. W Południowej Karolinie, gdzie odbywały się zdjęcia, panował nieznośny upał, więc praca w niewygodnym kostiumie (a do tego z uwzględnieniem wszystkich innych niuansów) była dla Teda Raimiego niezwykle trudna. W kostiumie natychmiast się przegrzewał i zaczynał obficie się pocić. Pod koniec dnia zdjęciowego kostium tak się rozgrzewał, że ekipa filmowa musiała go chłodzić wodą z plastikowych kubków. W samym filmie, w scenie, w której Henrietta atakuje Annie, w którą wciela się Sarah Berry, na jej uchu można zauważyć krople potu.
- W scenie walki z własną ręką Bruce Campbell (który grał Asha) improwizował od początku do końca. Jego gra tak spodobała się reżyserowi Samowi Raimiemu, że do filmu wstawiono pierwszy dubel tej sceny.
- Wielkim fanem filmu Sama Raimiego „Złośliwe martwice” (1981) był Stephen King. Pewnego razu podczas obiadu przekonał Dino De Laurentiisa (który w tamtym czasie zajmował się projektem „Maximum Overdrive” z 1986 roku, filmem science fiction, który sam King reżyserował na podstawie własnego scenariusza) do sfinansowania przez jego firmę De Laurentiis Entertainment Group kręcenia „Złośliwych martwic 2”.
- Pomysł „ożywionej” ręki został zaczerpnięty przez Sama Raimiego z krótkometrażowego filmu Scotta Spiegela „Atak pomocnej dłoni” (1979), w którym sam zagrał.
- Z filmu wycięto wiele scen ze względu na cenzurę, w szczególności scenę, w której „Zły” Ash zjada w lesie wiewiórkę.
- W jednej z nakręconych scen, w której Ash trzyma piłę łańcuchową, reżyser i scenarzysta Sam Raimi postanowił, że Ash powinien iść w kadrze w przeciwnym kierunku i po prostu odwrócił negatyw filmu.
- Sam Raimi zamierzał przenieść Asha do średniowiecza już na początku drugiej części, ale z powodu ograniczeń czasowych i budżetowych, pomysł ten został przesunięty do trzeciego filmu.
- Dym wydobywający się z piły łańcuchowej był w rzeczywistości dymem tytoniowym. Sam Raimi przymocował do piły gumowy wąż, który nie wchodził w kadr, a dym z papierosa był przez niego wydmuchiwany.
- Prototypem atrakcyjnej Bobby Joe (w filmie zagrała ją Cassie DePava) była Holly Hunter. Na początku lat 80. wraz z Samem Raimi, Joelem Coenem i Frances McDormand mieszkali w jednym domu. Pewnego razu Hunter szła na przesłuchanie, gdzie miała nadzieję dostać rolę prostytutki, więc wyglądała odpowiednio (z nietypowym makijażem i w krótkiej spódniczce). Raimi wypalił z tego powodu jakąś złośliwość, co ją rozzłościło. Później Raimi włożył wiele wysiłku w obsadzenie Hunter w rolę Bobby Joe, ale producenci zdecydowali, że do tej roli potrzebna jest osoba jeszcze bardziej „apetyczna”.
- Jedno z fajnych pomieszczeń szkoły, gdzie kręcono zdjęcia, zostało przekształcone w siłownię, a Bruce Campbell trenował tam pod okiem lokalnego kulturysty. Efekty tych treningów można zauważyć w scenie bliżej końca filmu, gdzie bohater Campbella jest pokazany w podartej koszuli.
- Scenę, w której Asha zalewa strumień krwi z ściany, kręcono w następujący sposób: Bruce Campbell położył się na podłodze, a na niego wylano sztuczną krew, a kamerę położono na boku, aby stworzyć wrażenie, że aktor stoi. Na Campbella wylano tyle sztucznej krwi, że wydawało mu się, że naprawdę tonie, a przez kolejne dwa tygodnie wydmuchiwał wyłącznie czerwone. Ponadto, ze względu na skład sztucznej krwi, na aktora zleciały wszystkie muchy w okolicy.
- Kolejnym dowodem na to, że ten film nie jest remakiem oryginału z 1981 roku, a kontynuacją, jest fakt, że scenariusz wymagał włączenia do filmu fragmentów z oryginalnego filmu oraz krótkiego streszczenia jego treści. Podczas kręcenia pierwszego filmu franczyzy Sam Raimi nie przewidywał powstania kontynuacji (w finale filmu Ash ginął, przynajmniej takie miało wrażenie), dlatego za niewielką sumę sprzedał prawa do dystrybucji filmu firmie New Line Cinema. Na szczęście, w umowie nie wspomniano o prawach autorskich do fabuły i postaci, ale kiedy doszło do kręcenia drugiego filmu, nie posiadał już praw do wykorzystania fragmentów z oryginalnego filmu. Dlatego początek filmu uzasadniał nadchodzące wydarzenia (drugiego filmu) bez odwoływania się do fabuły pierwszego.
- Grając martwych, aktorzy nosili nieprzezroczyste soczewki kontaktowe i w ogóle nic nie widzieli. Swoje ruchy (dokąd dokładnie iść i jak się poruszać) wielokrotnie ćwiczyli na próbach.
- Sam Raimi uczynił krew zieloną, aby przejść cenzurę.
- Wisząca rękawica należąca do Freddy’ego Kruegera jest widoczna w jednej ze scen w piwnicy. Jest to odpowiedź reżysera na wykorzystanie fragmentów z pierwszej części w filmie „Koszmar na ulicy Wiązów” (1984).
- Niektóre niespójności między finałem pierwszej części a początkiem sequela wynikają z faktu, że firma posiadająca prawa do pierwszej części nie zezwoliła reżyserowi na wykorzystanie kadrów z oryginału do stworzenia jego krótkiego wstępu w sequelu. W konsekwencji Raimi musiał ponownie nakręcić te fragmenty, mając do dyspozycji jedynie Asha i Lindę.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
