El Mariachi
Krótki opis
Wędrowny muzyk przybywa do małego miasteczka na meksykańskiej granicy z nadzieją na znalezienie pracy i kontynuowanie rodzinnej tradycji gry na gitarze. Ma przy sobie niewiele poza instrumentem, który przechowuje w czarnym futerale. W tym samym czasie do miasta przybywa płatny zabójca, który w niemal identycznym futerale przenosi broń. Lokalni przestępcy mylą muzyka z mordercą i rozpoczynają na niego polowanie, co zmusza artystę do odłożenia gitary i chwycenia za broń, by przetrwać.
El Mariachi zadebiutował w 1993 roku i trwa 81 minut. Jest to meksykańsko-amerykańska produkcja z gatunku akcja, kryminał, thriller i western w reżyserii Roberta Rodrigueza, który odpowiadał również za scenariusz oraz produkcję filmu wraz z Carlosem Gallardo. W rolę tytułową wcielił się Carlos Gallardo, a w pozostałych głównych rolach wystąpili Consuelo Gómez jako Domino, Jaime de Hoyos jako Bigotón, Peter Marquardt jako Mauricio, Reinol Martinez jako Azul oraz Ramiro Gómez jako Cantinero. W napisach końcowych wymieniono 42 osoby z obsady.
Jest to pierwszy z 24 filmów wyreżyserowanych przez Rodrigueza; kolejnym w chronologicznym porządku był Roadracers z 1994 roku. Produkcja zarobiła na całym świecie około 2 milionów dolarów. W serwisie TMDB film otrzymał ocenę 6,7/10 na podstawie 1337 głosów, co wskazuje na ogólnie pozytywny, choć nie jednogłośny odbiór widzów.
Co pozostało za kulisami
- Aby zdobyć pieniądze na film, Robert Rodriguez zgodził się wziąć udział w badaniach nad nowym lekiem. Przez miesiąc przyjmował eksperymentalny preparat obniżający poziom cholesterolu. Prawie cały scenariusz filmu napisał podczas pobytu w laboratorium. Otrzymał za to 3000 dolarów. Pozostałe 4000 dolarów zarobił Peter Marquardt (Moko), który również przez pewien czas pracował jako „królik doświadczalny”. Większość budżetu filmu została wydana na taśmę filmową. Wydanie filmu na DVD kosztowało około miliona dolarów, z czego większość przeznaczono na reklamę i postprodukcję.
- Peter Marquardt nie mówił po hiszpańsku. Wszystkie swoje kwestie czytał z kartki.
- Prawie cała broń pokazana w filmie to pistolety na wodę. Jednak w kilku ujęciach pojawia się prawdziwa broń, która została wypożyczona od policji miejskiej. W scenie, w której ludzie Moko wyciągają Muzyka z dżipa, a do nich podchodzi Moko, w tle można zauważyć śpiącego na ławce człowieka. Jest to policjant, który tego dnia miał czuwać nad przestrzeganiem zasad bezpieczeństwa w obchodzeniu się z bronią palną.
- Według Rodrigueza wielu aktorów grających role drugoplanowe to przypadkowi przechodnie, którym Robert zaproponował występ w filmie.
- Pierwotnie film miał zostać wydany bezpośrednio na wideo.
- Dźwięk był nagrywany za pomocą mikrofonu na zwykły magnetofon kasetowy.
- Według Rodrigueza nakręcił ten film, aby „poćwiczyć”.
- Rodriguez pełnił funkcje reżysera, scenarzysty, operatora, producenta, osoby odpowiedzialnej za efekty specjalne i tak dalej. Jedyną rzeczą, której nie robił, było granie, ponieważ wtedy nie miałby kto kręcić.
- W swojej książce „Buntownik bez ekipy” (Rebel Without a Crew) Rodriguez wyjaśnia, że wiele specyficznych imion bandytów z filmu było pomyślane jako żart: są to ksywki postaci z dzieciństwa, którymi nadal są nazywani, ponieważ nikt z nich tak naprawdę nie dorósł. Po hiszpańsku „La Palma” oznacza „palmę”, „Azul” – „niebieski”, „Pepino” – „ogórek”, a „Moco” – „kila/gluta”.
- Specjalnie na potrzeby amerykańskiej premiery wideo przygotowano dubbingowaną wersję „Muzyka”. Według Roberta Rodrigueza dubbing kosztował więcej niż nakręcenie całego filmu.
- Melodia grana na syntezatorze jest parodią kompozycji muzycznych, które zazwyczaj brzmią w niskobudżetowych hiszpańskich filmach akcji wydawanych bezpośrednio na kasetach wideo.
- Zdanie Muzyka o darmowym kokosie zostało dodane do filmu po tym, jak okazało się, że zapomniano nakręcić scenę, w której płacił on za kokosa.
- Podczas kręcenia większości scen plenerowych Rodriguez zawsze znajdował się w niewielkiej odległości od Muzyka. Przechodnie nie widzieli reżysera, a zwracali uwagę jedynie na człowieka spacerującego ulicą z karabinem. Zgodnie z przepisami, podczas kręcenia filmu na ulicach miasta ekipa filmowa powinna o tym uprzedzić. Rodriguez nie złamał tej zasady, wywieszając ogłoszenia o prowadzonych zdjęciach. Były one jednak napisane po angielsku, przez co żaden z przypadkowych przechodniów nie był w stanie zrozumieć ich treści.
- W role właściciela hotelu i barmana wcielili się lokalni prezenterzy wiadomości, znani z krytycznego podejścia do wszystkiego, co dzieje się w mieście. Rodriguez zaproponował im małe role, aby przeciągnąć ich na swoją stronę.
- Podczas oglądania niektórych scen może się wydawać, że Rodriguez kręcił je wielokrotnie i z kilku kamer. Jednak Robert zastosował pewien trik: za każdym razem, gdy któryś z aktorów zepsuł daną scenę, Rodriguez przerywał zdjęcia i zmieniał kąt kamery, zamiast nagrywać całą scenę od nowa.
- Większość scen miejskich została nakręcona w obrębie dwóch kwartałów.
- Przy premierze filmu w USA celowo nie przetłumaczono tytułu na język angielski, uznawszy, że nikt nie pójdzie oglądać filmu akcji pod tytułem „Gitarysta” (The Guitar Player).
- Scenariusz filmu został napisany w języku angielskim, a następnie Carlos Gallardo (Muzyk) przetłumaczył go na język hiszpański.
- Pierwotnie budżet filmu miał wynieść 9000 dolarów, ale Rodriguez zamknął się w kwocie 7000, głównie dlatego, że każdą scenę kręcił z jednego dubla.
- Aby zarejestrować dialogi i dźwięk, aktorzy najpierw zagrywali sceny do kamery, a następnie powtarzali to samo już do mikrofonu. W dużym stopniu taka metoda nagrywania dźwięku okazała się skuteczna, z wyjątkiem niektórych scen, w których można zauważyć brak synchronizacji obrazu i dźwięku.
- Budżet produkcyjny filmu wyniósł 7000 dolarów, jednak Rodriguez obliczył, że jeśli nie brać pod uwagę kosztów taśmy filmowej, jej wywoływania oraz korzystania z aparatury projekcyjnej, film kosztował zaledwie 600 dolarów.
- W pierwszej tercji filmu Azul upiera się, że zabił tylko sześciu ludzi Moko, podczas gdy ten ostatni oskarża go o zabójstwo dziesięciu osób (czterech z nich zabił Muzykant). W rzeczywistości Azul jest odpowiedzialny za śmierć siedmiu osób (trzech w początkowej scenie filmu, czterech w barze), a Muzykant zabił trzech (dwóch w jeepie, jednego przy samochodzie).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
