Umberto D.

Name: Umberto D.
Genre: Dramat
Released: 1952-01-20
Duration: 1 h 31 min
Rating: 7.2
Cast: Carlo Battisti, Napoleone the Dog, Maria Pia Casilio, Lina Gennari, Elena Rea

Umberto D. (1952)

Chronometraż: 1:31 (91 min)

—
brak ocen

7.9/10
745

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 2

Zdjęcie 26

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Umberto D. — Umberto D. (1952) ORIGINAL TRAILER

3:45

Zdjęcie 26

Data premiery

1952-01-20

Kraj

Włochy

Produkcja

Rizzoli Film, Produzioni De Sica, Amato Film

Genre

Dramat

Budżet

Opłaty

$71 461

Witryna internetowa

Reżyser

Vittorio De Sica

Aktorzy

Carlo Battisti, Napoleone the Dog, Maria Pia Casilio, Lina Gennari, Elena Rea, Memmo Carotenuto, Ileana Simova, Lamberto Maggiorani, Pasquale Campagnola, Riccardo Ferri
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Giuseppe Amato, Angelo Rizzoli, Vittorio De Sica

Operator

G.R. Aldo

Kompozytor

Alessandro Cicognini

Artysta

Virgilio Marchi

Casting

Instalacja

Eraldo Da Roma
Cały zespół (20)

Krótki opis

Umberto Domenico Ferrari (Carlo Battisti) jest emerytowanym urzędnikiem państwowym. Z powodu dewaluującej się państwowej emerytury ma duży problem z zapłaceniem czynszu za wynajem pokoju. Właścicielka mieszkania (Lina Gennari) próbuje to wykorzystać i pozbyć się go. Umberto stara się na różne sposoby zdobyć pieniądze potrzebne na spłatę długów. Jedynymi przyjaciółmi staruszka są ciężarna służąca (Maria-Pia Casilio) i piesek Flick.

Co pozostało za kulisami

Film był debiutem dla wielu członków obsady aktorskiej, w tym dla wykonawców głównych ról, Carlo Battistiego (1882-1977) i Marii-Pii Casilio (1935-2012).
To jedyny film, w którym zagrał Carlo Battisti, który nie był aktorem, ale wykładał językoznawstwo na Uniwersytecie Florentyńskim.
W filmie zagrali dwa psy. U wyszkolonego psa głowa jest czarna, a prawa strona biała. Drugi pies (z białą mordą i czarną plamą na prawej stronie) pojawił się w dwóch scenach – kiedy po rozpędzeniu demonstracji Umberto ukrywa się przed policją i kiedy wyciąga Flayka z jeziora.
Maria-Pia Casilio, która grała służącą, nie miała wykształcenia aktorskiego. Została zatwierdzona na tę rolę, kiedy razem z przyjaciółką wpatrywała się w prawdziwe aktorki, które przyszły, jak dziś się mówi, na casting. Reżyser Vittorio De Sica (1901-1974) zauważył ją gdzieś na galerii i od razu postanowił, że służącą powinna grać tylko ona. Później Casilio wystąpiła jeszcze w trzech jego filmach. Grała do końca lat 90-tych.
W 1999 roku film, odrestaurowany przez firmę Mediaset (największą w Italii prywatną firmę medialną i telekomunikacyjną), był ponownie wyświetlany w kinach w Nowym Jorku, Rzymie i Mediolanie.