Paris brûle-t-il?

Name: Paris brûle-t-il?
Genre: Wojna, Dramat, Historia
Released: 1966-10-26
Duration: 2 h 53 min
Rating: 6.8
Cast: Jean-Paul Belmondo, Charles Boyer, Leslie Caron, Jean-Pierre Cassel, George Chakiris

Paris brûle-t-il? (1966)

Chronometraż: 2:53 (173 min)

—
brak ocen

7.2/10
227

6.7/10
811

6.8/10
5600

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 7

Zdjęcie 24

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Paris brûle-t-il? — Paris brûle-t-il ? (1966) - Bande-annonce (French trailer)

7:58

Zdjęcie 24

Data premiery

1966-10-26

Kraj

Francja, Stany Zjednoczone

Produkcja

Paramount, Marianne Productions, Seven Arts Productions, Rastar Productions, Transcontinental Films

Genre

Wojna, Dramat, Historia

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

René Clément

Aktorzy

Jean-Paul Belmondo, Charles Boyer, Leslie Caron, Jean-Pierre Cassel, George Chakiris, Bruno Cremer, Claude Dauphin, Alain Delon, Kirk Douglas – Kirk Douglas, Pierre Dux
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Producent

Paul Graetz

Operator

Marcel Grignon

Kompozytor

Maurice Jarre

Artysta

Willy Holt

Casting

Instalacja

Robert Lawrence
Cały zespół (37)

Krótki opis

Pod koniec II wojny światowej generał Dietrich von Choltitz otrzymuje rozkaz spalenia Paryża, jeśli okaże się, że aliści zamierzają dokonać inwazji, lub jeśli nie będzie w stanie utrzymać nad miastem kontroli. Po wielu rozważaniach Choltitz decyduje się zignorować rozkazy, wprowadzając w gniew Niemców i dając nadzieję różnym grupom ruchu oporu na wyzwolenie miasta. Choltitz, wraz ze szwedzkim dyplomatą Raoulem Nordlingiem, pomaga przywódcy ruchu oporu zorganizować jego siły.

Co pozostało za kulisami

Francis Ford Coppola twierdził, że produkcja filmu była mocno utrudniana przez wymagania prezydenta Francji, Charles’a de Gaulle’a (1890-1970), który zagroził zakazem zdjęć w plenerach w Paryżu (a jak w takim filmie bez nich?). W szczególności Charles de Gaulle nalegał, aby twórcy filmu nie kładli aż takiego nacisku na rolę, jaką Francuska Partia Komunistyczna odegrała w wyzwoleniu kraju spod okupacji nazistowskiej. Według Coppoli, była to prawdziwa cenzura polityczna.
Jednym z powodów, dla których film został nakręcony w czerni i bieli, było to, że władze francuskie zakazały rozwieszania w Paryżu czerwono-czarnych flag nazistowskich, pozwalając jedynie na użycie szaro-czarnych płócien.
Na Polach Elizejskich listonosz spadł z roweru, gdy zobaczył statystów w niemieckich mundurach, którzy podczas przerwy obiadowej przechodzili przez ulicę. Wskakując na nogi, listonosz uciekł, krzycząc: „Oni znowu tu są! Wrócili!”
Orson Welles (1915-1985), który w filmie miał niewielką rolę, był niezwykle nieuprzejmy wobec reżysera René Clémenta (1913-1996) i, mimo że sam biegle mówił po francusku, odmawiał bezpośredniej komunikacji z Clémentem, preferując użycie Yves’a Boisseta jako tłumacza. Według Boisseta, Welles zazdrościł Clémentowi ogromnego budżetu, jakim dysponował na realizację filmu.
Podczas II wojny światowej ponad 60 000 samochodów we Francji zostało przebudowanych na zasilanie gazem, a w filmie pokazano kilka pojazdów z cylindrycznymi zbiornikami na gaz na dachach.
Cały film kręcono w Paryżu. Do zdjęć w samym mieście i pobliskich przedmieściach wykorzystano 180 lokacji.
Zgodnie z fabułą, każdy członek obsady aktorskiej mówił w swoim ojczystym języku. Początkowo film planowano jako wspólną produkcję francusko-niemiecko-brytyjską (i w niewielkim stopniu szwedzką). Jednak w formie wideo film wydano w pełni zdubbingowany tylko do jednego języka.