Jean-Paul Belmondo (Jean-Paul Belmondo)

Jean-Paul Belmondo (ur. 9 kwietnia 1933 r. – zm. 6 września 2021 r.) był francuskim aktorem, początkowo kojarzonym z Nową Falą lat 60.

Urodzony w Neuilly-sur-Seine w departamencie Hauts-de-Seine, na zachód od Paryża, Belmondo nie radził sobie najlepiej w szkole, ale rozwinął pasję do boksu i piłki nożnej. Debiutował w boksie amatorskim 10 maja 1949 roku w Paryżu, gdzie znokautował Rene DesMarais w pierwszej rundzie. Kariera bokserska Belmondo była krótka, lecz nieprzegrana – w latach 1949–1950 odniósł trzy zwycięstwa z rzędu przez nokaut w pierwszej rundzie.

Przełomową rolą była kreacja w filmie „Do utraty tchu” (1960) w reżyserii Jean-Luca Godarda, co uczyniło go jedną z głównych postaci francuskiej Nowej Fali. Później wystąpił w filozoficznym filmie Jean-Pierre'a Melville'a „Ksiądz Leon Morin” (1961), w kryminale noir Melville'a „Informator” (Le Doulos, 1963) oraz ponownie u Godarda w filmie „Pierrot szalony” (1965). Dzięki produkcji „Ten człowiek z Rio” (1965) przeszedł do komercyjnego nurtu głównego, grając głównie w komediach i filmach akcji, choć wystąpił w roli tytułowej w arcydziele Alaina Resnais „Stavisky” (1974), którą niektórzy krytycy uznają za najlepszą rolę w jego karierze.

Do połowy lat 80., kiedy przestał być jedną z największych gwiazd francuskiego box office'u, typowymi postaciami granymi przez Belmondo byli albo śmiałowie i poszukiwacze przygód, albo bardziej cyniczni bohaterowie. Z wiekiem Belmondo wolał skupić się na pracy teatralnej, w której odnosił sukcesy. W 2001 roku przeszedł udar mózgu i od tego czasu nie pojawiał się na scenie ani na ekranie aż do 2009 roku, kiedy wystąpił w filmie „Un homme et son chien” (Człowiek i jego pies), który był jego ostatnim występem.

Belmondo zmarł 6 września 2021 roku w swoim domu w Paryżu w wieku 88 lat, po okresie problemów zdrowotnych.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Jean-Paul Belmondo”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.