Dziewczyna Piętaszek
![Wideo do filmu Dziewczyna Piętaszek — His Girl Friday (1940) Original Trailer [HD]](https://www.acmodasi.pl/amdb/images/posters/0/30/his-girl-friday-1940-Gc3RD.webp)
Krótki opis
Walter Burns prowadzi gazetę i jest gotów zrobić niemal wszystko, aby nie stracić swojej najlepszej reporterki. Problem polega na tym, że Hildy Johnson jest jednocześnie jego byłą żoną i właśnie postanowiła rzucić pracę, wyjść za mąż za agenta ubezpieczeniowego Bruce'a Baldwina i zaznać spokojniejszego życia. Walter, który wciąż żywi do niej uczucia i nie może znieść myśli o utracie utalentowanej dziennikarki, wciąż wymyśla powody, by opóźnić jej odejście. Kusi ją ostatnim zadaniem: relacją z ostatnich godzin skazanego na śmierć Earla Williamsa, w której uczestniczy prowadzący sprawę szeryf. Reporterski instynkt Hildy zaczyna wygrywać z planami o spokojnej przyszłości, a Walter wykorzystuje każdą okazję, by zatrzymać ją w redakcji.
Film z 1940 roku wyprodukowany przez Columbia Pictures został wyreżyserowany i sprodukowany przez Howarda Hawksa. Jest to piąty z dziewiętnastu filmów w jego chronologicznej filmografii, zrealizowany pomiędzy obrazami Only Angels Have Wings a Sergeant York. Scenariusz napisali Charles Lederer i Ben Hecht. W rolach głównych wystąpili Cary Grant jako Walter oraz Rosalind Russell jako Hildy, a także Ralph Bellamy jako Bruce, Gene Lockhart jako szeryf Hartwell, Porter Hall jako Murphy i Ernest Truex jako Bensinger; w napisach wymieniono łącznie 36 aktorów. Produkcja trwa 92 min i łączy w sobie elementy komedii, kryminału, dramatu oraz romansu.
W serwisie IMDb film uzyskał ocenę 7,8 na podstawie około 68 000 głosów, natomiast w TMDB oceniono go na 7,4 przy blisko tysiącu głosów. Recenzje krytyków, które dają średnią 9,3 na podstawie 107 opinii, plasują ten tytuł znacznie wyżej niż oceny widzów.
Co pozostało za kulisami
- Do nagrywania dźwięku (a w szczególności szybkiej wymiany dialogów) Hawks postanowił użyć nie jednego mikrofonu, który był podawany aktorom na wysięgniku, ale wielu mikrofonów. Ponieważ mikrofony nie były włączane jednocześnie, ich włączaniem po kolei zajmował się specjalny realizator dźwięku. W jednej scenie użyto jednocześnie do 35 mikrofonów.
- To ulubiona komedia filmowa Quentina Tarantino.
- Zdjęcia zakończono kilka dni później niż planowano. Opóźnienie było spowodowane trudnościami w kręceniu scen dialogowych, w których kwestie wypowiadano bardzo szybko i trzeba było je wypowiedzieć w określonym momencie, aby pasowały do obrazu. Na kręcenie sceny w restauracji, do której zapraszają Hildy i Bruce’a, poszły cztery dni. Pierwotnie na kręcenie tej sceny przeznaczono tylko dwa dni.
- Rosalind Russell (1907-1976) nie podobało się, że jej bohaterka ma mniej dobrych dialogów niż postać grana przez Cary’ego Granta (1904-1986), więc za pomocą brata zwróciła się o pomoc do autora sloganów reklamowych i tekstów, który nieco zmienił napisaną dla jej bohaterki kwestie. Nie zauważył tego ani Hawks, który pozwalał swoim aktorom improwizować, ani członkowie ekipy filmowej, ani inni aktorzy, z wyjątkiem Granta.
- Podczas kręcenia zdjęć dużo improwizowano, co poważnie utrudniało życie operatorowi Josephowi Walkerowi (1892-1985). Szczególnie trudno było kręcić tak, aby na ekranie Rosalind Russell wyglądała wspaniale, ponieważ Walker z góry dokładnie nie wiedział, w którym miejscu w której scenie ona będzie. Aktorka miała masywną żuchwę, co wymagało oświetlenia podczas kręcenia. Skończyło się na tym, że Walker rozwiązał ten problem, prosząc makijażystkę Russell, aby zacieniła żuchwę aktorki, dzięki czemu można ją było dalej kręcić bez problemów.
- Szacuje się, że w zwykłym filmie dialogi wypowiada się ze średnią prędkością 90 słów na minutę. W komediodramacie Howarda Hawksa (1896-1977) średnia prędkość sięga 240 słów na minutę.
- Swobodna ekranizacja sztuki Bena Hechta i Charlesa McArthur'a.
- Jednym z pierwszych filmów – a najwcześniejszym była komedia Gregory’ego La Cavy (1892-1952) „Drzwi na scenę” (1937) – w którym postacie wypowiadają swoje kwestie, zanim skończy wypowiedź inny bohater filmu. Zrobiono to, aby wszystko wyglądało i brzmiało bardziej realistycznie. Wcześniej aktorzy zawsze pozwalali swoim partnerom ze sceny dokończyć wypowiedź, a dopiero potem rozpoczynali własną.
- Pod koniec filmu Walter wspomina człowieka o imieniu Archie Leach, które jest prawdziwym imieniem i nazwiskiem Cary'ego Granta.
- Scena, w której Walter i Hildy ukrywają przestępcę w redakcji, w dziale wiadomości, była oparta na prawdziwym przypadku, kiedy redaktor gazety The New York Evening Graphic ukrył w dziale wiadomości zbiegłego przestępcę, przeprowadził z nim wywiad, napisał artykuł, poczekał, aż rozpocznie się sprzedaż tego numeru gazety, i dopiero potem przekazał przestępcę policji.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
