Через тернии к звёздам

Name: Через тернии к звёздам
Genre: Fikcja naukowa
Released: 1981-04-01
Duration: 2 h 28 min
Rating: 7.2
Cast: Yelena Metyolkina, Vadim Ledogorov, Uldis Lieldidzs, Yelena Fadeyeva, Vatslav Dvorzhetsky

Через тернии к звёздам (1981)

Chronometraż: 2:28 (148 min)

—
brak ocen

5.6/10
66

Oceń film:

Wszystko o filmie

Wideo 3

Zdjęcie 23

Aktorzy i postacie

Wideo do filmu Через тернии к звёздам — THROUGH THORNS UP TO THE STARS (Cherez Ternii K Zvyozdam) - Russian Sci-Fi - FilmDoo

1:01

Data premiery

1981-04-01

Kraj

Produkcja

Gorky Film Studios

Genre

Fikcja naukowa

Budżet

Opłaty

Witryna internetowa

Reżyser

Richard Viktorov

Aktorzy

Yelena Metyolkina, Vadim Ledogorov, Uldis Lieldidzs, Yelena Fadeyeva, Vatslav Dvorzhetsky, Nadezhda Sementsova, Aleksandr Lazarev, Aleksandr Michajłow, Boris Szczerbąkow, Igor Ledogorov
Wszyscy aktorzy i role (10)

Scenariusz

Richard Viktorov, Kir Bułyczow

Producent

Operator

Aleksandr Rybin

Kompozytor

Artysta

Konstantin Zagorsky

Casting

Instalacja

Lyubov Pushkina
Cały zespół (19)

Krótki opis

Statek kosmiczny odkrywa uszkodzony statek kosmiczny obcej cywilizacji. Wszyscy humanoidalni członkowie załogi są martwi, z wyjątkiem jednej kobiety. Po odzyskaniu przytomności nie pamięta nic o wypadku, który unieruchomił statek, i zostaje zabrana na Ziemię w celu badań.

Co pozostało za kulisami

Sceny umierającej planety Dessy kręcono w Tadżykistanie, w okolicach opuszczonej rafinerii ropy naftowej w pobliżu miasta Isfara.
W 2001 roku syn reżysera wydał zremiksowaną wersję filmu. Zmieniono niektóre efekty specjalne i nagrano całkowicie nową ścieżkę dźwiękową w formacie Dolby Digital. Czas trwania filmu został skrócony o 20 minut (według twórców zremiksowanej wersji usunięto wydłużone sceny, które spowalniały dynamikę filmu, oraz sceny zawierające radziecki ładunek ideologiczny).
Kompozytor Aleksiej Rybnikow, pisząc muzykę do filmu, wykorzystał melodie, które stworzył do opery «Junona i Awos». W nowej wersji, ze względu na ochronę praw autorskich, wszystkie one zostały zastąpione muzyką D. Rybnikowa, syna Aleksieja Lwowicza.
Pod koniec filmu planowano umieścić napis: «Wszystkie ujęcia umierającej planety Dessa zostały nakręcone na planecie Ziemia», jednak w pierwszej wersji redaktorzy usunęli ten fragment, uznając go za zbyt ostry. Napis ten pojawił się dopiero w finale odnowionej wersji filmu.
W 1989 roku w ramach amerykańskiego telewidzenia «Tajemniczy Teatr Roku 3000» ukazała się skrócona wersja filmu pod tytułem «Humanoid Woman».
Początkowo planowano pokazać kosmitkę całkowicie łysą, ale z powodu krytyki urzędników z Goskino, konieczne było zrobienie krótkich białych peruk dla wszystkich klonów.
Manekiny, które „wcieliły się” w rolę poległych na Gai klonów, wykonano z gipsowego odlewu Mietiołkiny, zalewając go płynnym styropianem.
Sceny z badaniem zniszczonego statku kosmicznego kręcono w dekoracjach ustawionych na dnie basenu hotelu „Jałta”.
W filmie miał być pokazany flajer – urządzenie, które spuszcza Nię i Siergieja Lebiediewa z orbity prosto do jego domu na lądowisko. Jednak na ten środek transportu nie wystarczyło budżetu, więc pokazano, jak Siergiej i Niia schodzą na lądowisko, a skąd – nie jest jasne. Również w scenie, gdy Stiepan Lebiediew prosi Nadieżdę o pozwolenie „pojeździć”, idzie za krzaki, gdzie widać zwykły samochód.
Niektóre sceny kosmiczne filmowano pod wodą, wykorzystując „hydro-nieważkość” do imitacji prawdziwej.
Robota Barmaleja pierwotnie planowano wykonać z metalu. Jednak pierwszą konstrukcję rekwizytor pospawał z żelaznych wiader, ignorując szkice reżysera, i Wiktorow ją odrzucił. Na drugą nie pozostało już ani czasu, ani środków, więc robota wykonano nadmuchiwanego.
W odcinku, w którym Niya rozbiera się na plaży, pierwotnie planowano pokazać, że bohaterka nie ma pępka. Funkcjonariusze partyjni uznali taką scenę za niedopuszczalną w radzieckiej sztuce filmowej. Aby zachować scenę, musiano wymyślić dialog o „moralnych normach mieszkańców Ziemi”.
Plateau „Południowy Krzyż” kręcono niedaleko Bachczysaraju, w jaskiniowym mieście Czufut-Kale.
W roli jednego z archeologów na plateau „Południowy Krzyż” wystąpił syn reżysera, Nikołaj Wiktorow, który później został reżyserem Nowej wersji „Cierni”.
Podziemne konstrukcje Dessy kręcono w piwnicach Solianki.
Na tablicy informacyjnej kosmodromu można zauważyć nazwę statku kosmicznego „Zoria” i jego cel podróży – Alfa Kasjopei. Ten statek kosmiczny najwyraźniej nazwano na cześć statku kosmicznego „Zoria” z innego filmu Richarda Wiktorowa: „Moskwa – Kasjopea”.
Pojazd terenowy, na którym mieszkańcy Ziemi badają Dessę, został zbudowany w studiu filmowym w Jałcie z wojskowego gąsienicowego transportera opancerzonego i części samolotu. Tam również kręcono biomasę, składającą się z pianki gaśniczej i mąki, a nurkowie pływający w tej mieszance tworzyli wizualny efekt żywego wrzenia masy.
Wspomnienie przez babcię Stepana, Marię Pawłownę, Plutona, gdzie „znaleziono jakichś Wędrowców” – jest nawiązaniem do „południowego” cyklu powieści Strugackich.