Pluje na twój grób
Kraj
Genre
Budżet
$80 000
Opłaty
$0
Witryna internetowa
Reżyser
Meir Zarchi
Aktorzy
Camille Keaton, Eron Tabor, Richard Pace, Anthony Nichols, Gunter Kleemann, Alexis Magnotti, Tammy Zarchi, Terry Zarchi, Traci Ferrante, William Tasgal
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Meir Zarchi
Producent
Meir Zarchi, Joseph Zbeda
Operator
Nouri Haviv
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Meir Zarchi
Cały zespół (11)
Cały zespół (11)
Krótki opis
Po brutalnym ataku, w wyniku którego młoda pisarka zostaje ciężko ranna i pozostawiona na śmierć przez czworo mężczyzn, metodycznie poluje na nich jednego po drugim, aby wymierzyć straszną zemstę.
Co pozostało za kulisami
- Czterech aktorów zatrudnionych w filmie poprosiło reżysera, aby pozwolił im zagrać nago, aby poradzić sobie z własnym zakłopotaniem i w geście solidarności z aktorką Camille Keaton, której bohaterka w większości scen jest pokazywana bez ubrania.
- Blizna po lewej stronie twarzy Jennifer jest prawdziwa. Pozostała po wypadku samochodowym, w który w młodości wpadła Camille Keaton. W scenach po zbiorowym gwałcie charakteryściści specjalnie podkreślali bliznę. W scenach początkowych i w zakończeniu ją retuszowano.
- Wszystkie zbliżenia były kręcone kamerą zamontowaną na zwykłym wózku sklepowym.
- Początkowo film miał premierę pod tytułem „Dzień Kobiety”, jednak dochody kasowe nie były imponujące. W 1981 roku dystrybutor ponownie wydał film pod tytułem „Pluję na wasze groby”, zapożyczając go z francuskiego dramatu z 1959 roku. Tym razem film zwrócił uwagę widzów. Na tym tle krytyk filmowy i prezenter telewizyjny Roger Ebert (1942-2013) z przyjacielem, krytykiem filmowym i dziennikarzem Gene Siskel (1946-1999), zorganizował nawet publiczną kampanię przeciwko filmom, w których prezentowane jest okrutne traktowanie kobiet.
- Budżet filmu nie przewidywał udziału kaskaderów i dublerów w zdjęciach, więc aktorzy musieli sami wykonywać wszystkie sztuczki.
- Film właściwie nie ma ścieżki dźwiękowej. Meir Zakri chciał dodać do materiału wideo muzykę, ale nie znalazł nic odpowiedniego.
- Film zasadniczo nie posiada ścieżki dźwiękowej. Meir Zarchi chciał dodać muzykę do materiału wideo, ale nie znalazł nic odpowiedniego.
- Scenę gwałtu kręcono w domu Nuriego Habiba, operatora filmowego i przyjaciela reżysera Meira Zarchiego.
- Scenarzysta Meir Zarchi opowiadał, że inspiracją do pracy nad tym filmem był pewien przypadek. Pewnego razu on i przyjaciel z córką tego przyjaciela przejeżdżali obok parku i zobaczyli, jak z krzaków wyczołguje się naga i cała we krwi dziewczyna. Podjęli ją, odwieźli córkę przyjaciela do domu i zaczęli się spierać, gdzie zawieźć dziewczynę – do szpitala czy na policję. Postanowili zawieźć ją najpierw na policję. Tam dyżurny oficer (który, według Zarchiego, po prostu hańbił zawód policjanta) nalegał, żeby przed wyjazdem do szpitala dziewczyna odpowiedziała na pytania o gwałcicieli, choć miała złamaną szczękę i mogła mówić tylko z trudem. W końcu Zarchi przerwał przesłuchanie i oświadczył, że zawiezie dziewczynę do lekarzy. Później dowiedział się, że dziewczyna została napadnięta, kiedy szła na randkę i postanowiła skrócić drogę przez park. Jej ojciec przysłał Zarchiemu list z podziękowaniami i propozycją nagrody, którą Zarchi odrzucił.
- Podczas kręcenia drugiej sceny gwałtu jeden z członków ekipy filmowej zrezygnował, stwierdzając, że nie wytrzyma już więcej przemocy. W połowie okresu zdjęciowego zrezygnowała charakteryzatorka, która sama w przeszłości padła ofiarą zbiorowego gwałtu (o fabule filmu wiedziała z góry, ale zgodziła się w niej pracować).
- Na plakacie filmu przedstawiona jest kobieta w podartych łachmanach, ściskająca w dłoni zakrwawiony nóż. Kobieta pokazana jest od tyłu, więc nie widać jej twarzy, ale do plakatu pozowała Demi Moore. Chodzi o to, że kiedy doszło do wydania plakatu, Charles Band uznał, że odtwórczyni roli głównej, Camille Keaton, jest zbyt szczupła i postanowił zatrudnić kogoś innego. W tamtym okresie produkował i kręcił film science fiction horror „Parazyt” (1982), w którym Moore brała udział, a ona z kolei, przed rozpoczęciem kariery filmowej, pozowała do magazynów erotycznych. Band wybrał Moore, ponieważ uważał, że ma bardzo piękne plecy, idealnie pasujące do plakatu, jaki sobie wyobrażał.
- Po nakręceniu jednej ze scen gwałtu, Camille Keaton, będąc w stanie podniecenia, szybko odeszła do kampera z wyposażeniem, tam mniej więcej doszła do siebie, a następnie wróciła i powiedziała reżyserowi i scenarzyście Meirowi Zarkiemu, że jeśli chce nakręcić jakiś konkretny finał tej sceny, to niech się rozbierze i pokaże, jaki dokładnie. Meir się rozebrał (spodnie bieliznę pozwolił jej zostawić), pokazał, czego od niej oczekuje, a Keaton zgodziła się zagrać właśnie tak, pod warunkiem, że scena zostanie nakręcona w jednym ujęciu.
- Podczas kręcenia sceny śmierci Matthew, odtwórca tej roli, Richard Paque, zaczął się dusić w pętli. Zarke początkowo pomyślał, że bardzo przekonująco gra, ale potem zdał sobie sprawę, że coś jest nie tak. Paque nie dusił się, to był po prostu atak paniki, ponieważ bał się wysokości.
- Do kręcenia sceny, w której główna bohaterka śrubą od łodzi zabija Stanleya (w tej roli Anthony Nichols), z łodzi usunięto zarówno śrubę, jak i cały silnik, a do zbiornika z atrapową krwią podłączono wąż ogrodowy. Kiedy Camille Keaton udawała, że ciągnie za sznur, przez wąż po prostu wdmuchiwano powietrze i w wodzie pojawiała się krew.
- Początkowo premiera filmu odbyła się pod tytułem „Day of the Woman”, jednak wyniki kasowe nie były imponujące. W 1981 roku dystrybutor wznowił dystrybucję filmu pod tytułem „Pluję na wasze groby”, pożyczając go z francuskiego dramatu z 1959 roku. Tym razem film zwrócił uwagę widzów. Na tym tle krytyk filmowy i prezenter telewizyjny Roger Ebert (1942-2013) ze swoim przyjacielem, krytykiem filmowym i dziennikarzem Gene Siskel (1946-1999), zorganizował nawet publiczną kampanię przeciwko filmom, w których prezentowane jest okrutne traktowanie kobiet.
- Na plakacie filmu przedstawiona jest kobieta w strzępach, ściskająca w dłoni zakrwawiony nóż. Kobieta jest pokazana od tyłu, więc twarzy nie widać, ale do plakatu pozowała Demi Moore. Chodzi o to, że kiedy sprawa dotarła do wydania plakatu, Charles Band uznał, że wcielająca się w rolę głównej bohaterki Camille Keaton jest zbyt szczupła i postanowił zatrudnić kogoś innego. W tamtym okresie produkował i kręcił film science fiction horror „Parazyt” (1982), w którym Moore brała udział, a ona z kolei, zanim zaczęła karierę filmową, pozowała do magazynów dla dorosłych. Band wybrał Moore, ponieważ uważał, że ma bardzo piękne plecy, idealnie pasujące do plakatu, jaki sobie wyobrażał.
Podobne filmy
8.3/10
8.2/10
8/10
7.6/10
7.5/10
7.5/10
7.4/10
7.2/10
7.2/10
7.2/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
