Wielki błękit
Krótki opis
Jacques Mayol i Enzo Molinari dorastają razem na greckiej wyspie, obaj zafascynowani morzem i ryzykiem, jakie niesie ze sobą nurkowanie bez aparatury oddechowej. Po latach spotykają się jako dorośli mężczyźni i stają się rywalami w zawodach freedivingu, dążąc do osiągnięcia coraz większych głębokości, podczas gdy ich przyjaźń trwa mimo wzajemnej konkurencji. Jacques, którego ojciec zginął w morzu, posiada niezwykłą fizyczną odporność na warunki wodne, a jego więź z oceanem kształtuje każdą inną sferę życia, w tym relację z Johaną, Amerykanką, która podąża za nim na Sycylię.
Reżyserem filmu jest Luc Besson – jest to druga z dwudziestu pełnometrażowych produkcji w jego dorobku, następująca po filmie Metro i poprzedzająca Nikitę. Scenariusz Besson napisał wraz z Robertem Garlandem i Marilyn Goldin. W rolach głównych wystąpili Jean-Marc Barr jako Jacques i Jean Reno jako Enzo, a także Rosanna Arquette jako Johana, Paul Shenar jako dr Laurence, Sergio Castellitto jako Novelli oraz Jean Bouise jako wuj Louis. Producentem był Patrice Ledoux, a w napisach końcowych wymieniono 28 aktorów.
Koszty produkcji wyniosły około 80 milionów USD, natomiast światowe wpływy z kas kin wyniosły w przybliżeniu 4 miliony USD. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 7,5/10 na podstawie około 59 000 głosów, a w TMDB 7,4/10 z ponad 1 600 głosów. Średnia ocena krytyków wynosi 6,1/10 na podstawie 21 recenzji.
Co pozostało za kulisami
- Film jest poświęcony córce Luca Bessona, która poważnie zachorowała podczas jego pracy nad filmem.
- Oryginalna francuska wersja miała długość 132 minut. Początkowa amerykańska wersja trwała 119 minut i otrzymała kategorię „PG-13”. Po ponownym montażu została skrócona do 118 minut, uzyskując jeszcze łagodniejszą kategorię „PG”. Taki sam czas trwania miała wersja filmu wyświetlana w innych krajach Europy. Najpełniejsza wersja reżyserska trwała 168 minut i otrzymała w USA ostrą kategorię „R”.
- Luc Besson chciał pokazać w swoim filmie całe piękno nurkowania na wstrzymanym oddechu. A najbardziej spektakularnym elementem nurkowania na wstrzymanym oddechu jest samo погруżenie. Zapytał konsultującego go podczas zdjęć wielkiego nurka Enzo Maiorkę, jakie płetwy jego zdaniem są najpiękniejsze, ten odpowiedział, że wybór właściwie nie jest duży. W tamtym czasie najpiękniejsze płetwy były najlepsze. Były to pierwsze rozbieralne płetwy z długą, wydajną płetwą, posiadającą podłużne żebra, utrzymujące strumień wody na płetwie podczas wiosłowania. Do dziś te płetwy są najbardziej rozpoznawalnymi na świecie, model Elit od Hugue Dessault.
- „Głębia bez granic” stał się jednym z najbardziej kasowych francuskich filmów lat 80. Projekcje filmu trwały cały rok i obejrzało go 9,2 mln francuskich widzów.
- Szczególnie wyczerpujące okazały się zdjęcia podwodne – piętnaście погруżeń każdego dnia. Wszystkie sceny zostały tam nakręcone bez dublerów.
- Jacques Mayol ściśle współpracował z twórcami filmu, pełniąc rolę doradcy technicznego.
- Zdjęcia podwodne z delfinami kręcono na Wyspach Dziewiczych. Same delfiny zostały przetransportowane drogą powietrzną z delfinarium znajdującego się na wyspie Grassi Key u wybrzeży Florydy.
- W celu amerykańskiej dystrybucji film został poddany poważnemu montażowi. Został całkowicie zmieniony jego finał, a ścieżka dźwiękowa Erica Serry, która spotkała się z uznaniem krytyków, została zastąpiona wersją specjalnie napisaną dla amerykańskiej wersji przez Billa Conti.
- Rola w filmie była ostatnią dla znanego amerykańskiego aktora Paula Shenara. Zmarł on na AIDS w wieku 53 lat 11 października 1989 roku.
- Większość zdjęć do filmu odbyła się na archipelagu Cyklad w Grecji (wyspa Amorgos).
- Podstawą filmu było rzeczywiste rywalizacje i przyjaźń rekordzistów w nurkowaniu francuskiego Jacques'a Mayola (1927-2001) i Włocha Enzo Maiorki (1931-2016). Ten drugi w filmie otrzymał lekko zmienione imię Enzo Molinariasa. W przeciwieństwie do filmu, dzieliła ich czteroletnia różnica wieku i nigdy nie rywalizowali bezpośrednio.
- Jednym z operatorów zdjęć podwodnych jest sam Luc Besson.
- Reżyser Luc Besson pojawia się w epizodzie jako jeden z nurków.
- Luc Besson długo nie mógł znaleźć idealnego aktora do roli Jacques'a Mayola. Jego pierwotnym wyborem był Christopher Lambert, który wolał wystąpić w dramacie kryminalnym „Sycylijczyk” (1987) Michaela Cimino. Następnym w kolejności był Mickey Rourke, który odrzucił propozycję z powodu obawy przed głębokimi погружениями. Odmówili również Gérard Lanvin i Mel Gibson. W końcu kluczowa rola trafiła do zupełnie nieznanego w tamtym czasie Jeana-Marca Barra.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
