Jean-Marc Barr (Jean-Marc Barr)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Jean-Marc Barr (ur. 27 września 1960 r. w Bitburg, Nadrenia-Palatynat, Niemcy) to francusko-amerykański aktor filmowy i reżyser. Jego matka jest Francuzką, natomiast ojciec, Amerykanin, służył w amerykańskich siłach powietrznych (US Air Force) podczas II wojny światowej. Jean-Marc Barr znany jest przede wszystkim jako aktor, ale jest również reżyserem, scenarzystą i producentem. Barr jest dwujęzyczny (francuski i angielski): po francusku mówi z nosowym, hybrydowym akcentem, przypominającym o jego amerykańskim wychowaniu – co objawia się lekkim amerykańskim akcentem i sporadycznymi anglicyzmami w wywiadach – natomiast po angielsku mówi z akcentem mid-atlantyckim.

Studiował filozofię na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, w Konserwatorium Paryskim oraz na Sorbonie. Następnie kształcił się w zakresie sztuki dramatycznej w Guildhall School of Music and Drama w Londynie. To właśnie w Londynie poznał swoją przyszłą żonę, pianistkę i kompozytorkę Irinę Dečermić.

Jean-Marc Barr rozpoczął pracę w teatrze we Francji w 1986 roku. Po kilku rolach telewizyjnych i filmowych, w szczególności w „Nadziei i chwale” (1987) Johna Boormana, otrzymał rolę w ogromnym sukcesie „Wielkiego Błękitu” (1988). Luc Besson obsadził go w roli francuskiego nurka Jacques'a Mayola, gdzie zagrał u boku Rosanny Arquette i Jeana Reno. „Wielki Błękit” był najpopularniejszym finansowo filmem we Francji w latach 80.

W 1991 roku wystąpił w filmie „Europa” w reżyserii Duńczyka Larsa von Triera, co zapoczątkowało długoletnią przyjaźń (jest ojcem chrzestnym dzieci von Triera) oraz znaczącą współpracę zawodową. Wystąpił w filmach von Triera: „Europa” (1991), „Załamane fale” (1996), „Tancerka” (2000), „Dogville” (2004) oraz „Manderlay” (2005). Również w 2005 roku zagrał we francuskim filmie „Crustacés et Coquillages”.

Współpraca z von Trierem skłoniła go do rozpoczęcia własnej działalności reżyserskiej. Zadebiutował w 1999 roku jako reżyser, scenarzysta i producent intymną historią miłosną „Lovers”. Film ten stał się pierwszą częścią trylogii; kolejnymi były dramat „Too Much Flesh” (2000) oraz komedia „Being Light” (2001), którą wyreżyserował wspólnie z Pascalem Arnoldem.

Może być również rozpoznawalny dzięki roli atrakcyjnego prawnika rozwodowego, Maitre Bertram, w filmie „Le Divorce” (2003) produkcji Merchant Ivory. W 2002 roku wystąpił jako Hugo w filmie „The Red Siren”. Pojawił się także jako główny bohater w teledysku do singla zespołu Blur z 1995 roku pt. „Charmless Man”.

Opis powyżej pochodzi z artykułu Jean-Marc Barr w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.