Gasnący płomień
Krótki opis
Paula Alquist, młoda śpiewaczka, poznaje czarującego pianistę Gregory'ego Antona podczas podróży po Włoszech. Pobierają się, a on przekonuje ją, by osiedli w Londynie, w domu, który odziedziczyła po ciotce – śpiewaczce operowej zamordowanej tam przed laty. Paula próbowała zostawić tę śmierć za sobą, lecz mieszkanie w tym domu ją ożywia. Słyszy nocą odgłosy, zauważa, że światło gazowych lamp przygasa bez przyczyny, a jej mąż staje się zimny i zdystansowany, twierdząc, że jej pamięć i zmysły ją zawodzą.
George Cukor wyreżyserował ten amerykański film z 1944 roku, dziewiąty z siedemnastu długometrażowych obrazów, które nakręcił, następujący po A Woman's Face i poprzedzający Winged Victory. Metro-Goldwyn-Mayer wyprodukowało go przy budżecie dwóch milionów dolarów, według scenariusza Johna L. Balderstona, Waltera Reischa i Patricka Hamiltona, z Arthurem Hornblowem Jr. jako producentem. Ingrid Bergman gra Paulę naprzeciwko Charlesa Boyera w roli Gregory'ego, a obok nich występują Joseph Cotten jako Brian Cameron, May Whitty, Angela Lansbury i Barbara Everest; w obsadzie widnieje pięćdziesięciu sześciu aktorów.
Film klasyfikowany jest jako kryminał, dramat, tajemnica i thriller i trwa 114 minut. W serwisie IMDb ma 7,8 na 10 z około 38 000 głosów, natomiast w TMDB 7,5 z 592 głosów. Ocena krytyków, 8 na 10 na podstawie 86 recenzji, plasuje go nieco powyżej wyników publiczności, co świadczy o solidnej pozycji w krytyce obok szerokiej aprobaty widzów.
Co pozostało za kulisami
- Według scenariusza postać Charlesa Boye'a pod koniec filmu miała mówić bohaterce Ingrid Bergman, że zawsze ją kochał. Ten dialog scenarzyści dodali do tekstu, choć w sztuce go nie było. Scenarzysta i producent David O. Selznick po przeczytaniu scenariusza wypowiedział się jednym ze swoich słynnych elaboratów, skierowanych do kierownictwa wytwórni filmowej, w którym zażądał usunięcia tego dialogu.
- Z czasem Ingrid Bergman była bardzo zadowolona, że zagrała w tym filmie, ale początkowo nie chciała się na to zgodzić. Uważała się za silną i niezależną i obawiała się, że nie będzie w stanie przekonująco zagrać osoby nieśmiałej i o delikatnej psychice, ale z czasem uważała tę rolę za jeden z najwyższych osiągnięć w swojej karierze.
- Bergman czuła się bardzo niezręcznie podczas kręcenia scen miłosnych. Tak bardzo, że do końca kariery zaprzysięgła, że nie będzie kręcić scen miłosnych z partnerami, których poznała dopiero co.
- Od tytułu filmu pochodzi termin „gaslighting” – forma przemocy psychologicznej, która zmusza człowieka do kwestionowania adekwatności swojego postrzegania rzeczywistości.
- Podczas pracy nad filmem studio filmowe MGM zarządziło zniszczenie wszystkich istniejących kopii pierwszej ekranizacji „Gazowego Światła”. Wysiłki ostatecznie nie powiodły się, choć przez następne kilka dekad film był pokazywany dość rzadko.
- Zgodnie z dostarczonym przez MGM scenariuszem, postać Charlesa Boyera w finale filmu miała powiedzieć bohaterce Ingrid Bergman, że zawsze ją kochał. Ten dialog autorzy scenariusza wstawili do tekstu, choć początkowo w sztuce go nie było. Scenarzysta i producent David O. Selznick przeczytał scenariusz i natychmiast wypowiedział jeden ze swoich słynnych monologów, skierowanych do kierownictwa MGM, w którym zażądał usunięcia tego dialogu. I został usunięty.
- Bergman czuła się również bardzo niezręcznie podczas grania sceny miłosnej. Tak bardzo niezręcznie, że do końca kariery zrezygnowała z grania scen miłosnych z partnerami, których dopiero co poznała. Podobna sytuacja miała miejsce podczas kręcenia melodramatu Anatole Litvaka „Czy kochasz Brahmsa?”, w którym jej partnerem był Anthony Perkins. Bergman poprosiła Perkinsa, aby poćwiczyli w garderobie, aby przygotować się do pocałunków na kamerę i nie wyglądać na zbyt podekscytowaną i zarumienioną.
- Początkowo Ingrid Bergman nie chciała podjąć się roli. Uważała się za silną i niezależną i obawiała się, że nie zdoła przekonująco zagrać osoby nieśmiałej i o delikatnej psychice, dlatego później uznała tę rolę za jedno z najwyższych osiągnięć w swojej karierze.
- Ingrid Bergman i Charles Boyer poznali się w dniu kręcenia sceny, w której spotykają się na stacji kolejowej i całują. Boyer i Bergman byli wzrostem zbliżeni, i żeby wyglądać wyżej, on stawał na skrzynce, ale aktorka ciągle o nią potrącała i zrzucała, kiedy wbiegała w kadr. Ponadto, podczas kręcenia Boyer nosił buty na pięciocentymetrowej platformie.
- Bohaterka grana przez Angelę Lansbury w filmie pali papierosy. Zdjęcia rozpoczęły się, gdy Lansbury miała 17 lat, dlatego na planie zdjęciowym towarzyszył jej pracownik socjalny, który zabraniał jej palić do osiągnięcia pełnoletności. Scenę tę kręcono na samym końcu, już po ukończeniu przez Lansbury 18 lat, a jej urodziny obchodziła cała ekipa filmowa.
- Scenę, w której bohaterka Angelei Lansbury zapala papierosa, nakręcono na samym końcu. Zdjęcia rozpoczęto, gdy Lansbury miała 17 lat, dlatego na planie towarzyszył jej pracownik socjalny i zakazywał palić do osiągnięcia pełnoletności. Scenę tę nakręcono na samym końcu, po ukończeniu przez Lansbury 18 lat, a jej urodziny obchodziła cała ekipa filmowa.
- W momencie kręcenia Angela Lansbury miała 17 lat. Pracowała w sklepie w Los Angeles i kiedy poinformowała swojego szefa, że odchodzi, zaproponował jej pozostanie i obiecał podnieść jej wynagrodzenie do poziomu, który obiecano jej w nowym miejscu pracy. Uważał, że będzie to mniej więcej taka sama kwota, jaką zarabiała w sklepie (27 dolarów tygodniowo) i był zaskoczony, gdy dowiedział się, że będzie zarabiać 500 dolarów tygodniowo.
- Podczas kręcenia żona Charlesa Boyera, aktorka Pat Paterson, była w ciąży. Boyer i Paterson od dawna marzyli o dziecku, więc Boyer był wyraźnie zdenerwowany na planie zdjęciowym. W miarę zbliżania się terminu dzwonił do domu i pytał żonę, jak się czuje. Oczekiwano, że poród nastąpi już po zakończeniu zdjęć, ale dziecko urodziło się przedwcześnie, gdy Boyer był na planie. Kiedy poinformowano go o narodzinach syna, zapłakał. Zdjęcia przerwano i otworzono szampana.
- Przygotowując się do roli, Ingrid Bergman na radę reżysera George’a Cukora studiowała pacjentów szpitala psychiatrycznego.
- Film został nakręcony na podstawie tej samej sztuki Patricka Hamiltona, wystawianej w Ameryce pod tytułem „Ulica aniołów” (1938).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
