Wygrane marzenia
Krótki opis
Violet Sanford to dwudziestojednoletnia dziewczyna z talentem do pisania piosenek, jednak trema powstrzymuje ją przed ich wykonywaniem. Wbrew woli opiekuńczego ojca opuszcza rodzinne miasto w New Jersey i wyjeżdża do Nowego Jorku z nadzieją na przebicie się w branży muzycznej. Zamiast tego podejmuje pracę jako barmańska w Coyote Ugly – manhattańskim lokalu, w którym grupa pewnych siebie młodych kobiet tańczy na barze i flirtuje z gośćmi, czyniąc miejsce jednym z najgłośniejszych punktów na mapie miasta. Właścicielka baru, Lil, rządzi tam twardą ręką. Gdy nowa praca przynosi Violet niespodziewaną uwagę, jej ambicje związane z pisaniem piosenek zaczynają oddalać się, a ona sama musi zdecydować, czy nadal chce dążyć do kariery, po którą przyjechała.
Film to komedia, dramat, obraz muzyczny i romans w reżyserii Davida McNally'ego, napisany przez Gina Wendkos i wyprodukowany przez Jerry’ego Bruckheimera oraz Chada Omana. Był to pierwszy pełnometrażowy film McNally'ego; kolejnym był Kangur Jack z 2003 roku. W rolę Violet wciela się Piper Perabo, a obok niej występują Maria Bello jako Lil, Bridget Moynahan jako Rachel, Tyra Banks jako Zoe, Izabella Miko jako Cammie oraz John Goodman jako Bill. Przy udziale 46 aktorów i 63 członków ekipy była to znacząca produkcja, której budżet wyniósł 45 milionów dolarów. Film zarobił 114 milionów dolarów w światowym box office, ponad dwukrotnie przekraczając koszty produkcji.
Odbiór widzów jest umiarkowany: na IMDb film uzyskał ocenę 5,8/10 przy 128 000 głosów, a na TMDB 6,3/10 przy 2 331 głosach. Ocena krytyków filmowych na poziomie 4,2/10 na podstawie 102 recenzji wskazuje, że opinie profesjonalistów są wyraźnie niższe niż oceny widzów.
Co pozostało za kulisami
- Z filmu wycięto kompletną scenę seksu Piper Perabo i Adama Garcii.
- Podstawą dla filmu posłużył autobiograficzny artykuł Elizabeth Gilbert „Muza salonu Coyote Ugly” („The Muse of the Coyote Ugly Saloon”) dla magazynu GQ, opublikowany w 1997 roku i opowiadający o czasach, gdy pracowała w pierwszym barze tanecznym „Coyote Ugly” w East Village.
- Bridget Moynahan (która grała Rachel) okazała się wyższa, niż spodziewali się twórcy scenografii. Bar nad ladą musiał zostać podwyższony, aby nie doznała urazu podczas scen tanecznych.
- Podczas testowych projekcji okazało się, że publiczność wolałaby więcej scen z postacią graną przez Johna Goodmana (wcielał się w Billa), więc nowe sceny z jego udziałem trzeba było dopisać, a następnie nakręcić.
- Do roli głównej bohaterki rozważano Jessicę Simpson. Aktorka nawet kilkakrotnie brała udział w castingu, ale ostatecznie zrezygnowała z projektu, nie chcąc grać w scenach erotycznych, na których obecności w fabule twórcy filmu stanowczo nalegali. Co ciekawe, znaczną część scen erotycznych z filmu wycięto podczas montażu.
- Podczas kręcenia zdjęć Melanie Lynskey (grająca Glorię) wielokrotnie stawała się obiektem drwin z powodu wyglądu i usłyszała wiele rad dotyczących konieczności schudnięcia. Musiała nosić bieliznę korygującą marki Spanx i wysłuchiwać opinii na ten temat kostiumografów i wizażystów.
- Do roli Violet, którą ostatecznie zagrała Piper Perabo, próbowała dostać się January Jones. Były to drugie przesłuchanie w jej życiu, a później w wywiadzie opowiadała, że dosłownie przeraziła ją niespodziewana prośba, która padła podczas castingu. Już skończyła z wszystkimi kwestiami swojej bohaterki, gdy producent Jerry Bruckheimer nagle kazał jej zatańczyć na stole. Jones powiedziono, że ma pokazać taniec przy rurze, ale rury nie było tam, gdzie odbywały się przesłuchania. Jones zrobiła się purpurowa, a następnie poinformowała swojego agenta, że nie będzie grać w tym projekcie.
- Pierwszy bar „Brzydki Kojot” otwarto 27 stycznia 1993 roku w Nowym Jorku, po tym jak absolwentka Uniwersytetu Nowojorskiego, Liliana Lovell, zrezygnowała ze stażu na Wall Street na rzecz pracy jako barwoman. Ten bar posłużył również jako miejsce kręcenia filmu.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
