Wniebowstąpienie
Produkcja
Budżet
$0
Opłaty
$0
Reżyser
Aktorzy
Boris Plotnikov, Vladimir Gostyukhin, Anatoliy Solonitsyn, Lyudmila Polyakova, Viktoriya Goldentul, Sergei Yakovlev, Marija Winogradowa, Nikolaj Sektimenko, Leonid Yukhin, Aleksandr Zvenigorskiy
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Larisa Shepitko, Yuri Klepikov
Producent
Operator
Pavel Lebeshev
Kompozytor
Artysta
Yuri Raksha
Casting
Instalacja
Krótki opis
Dwóch radzieckich partyzantów opuszcza swoją głodującą grupę, by zdobyć zaopatrzenie z pobliskiej farmy. Niemcy dotarli tam jednak pierwsi, więc para musi wyruszyć w podróż w głąb okupowanego terytorium, wyprawę, która zaprowadzi ich również w głąb samych siebie.
Co pozostało za kulisami
- Film został nakręcony na podstawie opowiadania Wasila Bykowa "Sotnikow".
- W filmie swoje pierwsze duże role zagrali młodzi aktorzy Boris Płotnikow i Władimir Gostuchin.
- Film był bliski zakazowi i trafił na ekrany dopiero po interwencji pierwszego sekretarza KC Kompartii Białorusi, Piotra Maszerowa.
- Pierwszy radziecki film uhonorowany najwyższą nagrodą Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie Zachodnim – "Złoty Niedźwiedź".
- Ostatni ukończony film w reżyserskiej karierze Łarisy Szepitko. Trzy lata po premierze filmu Szepitko zginęła w wypadku samochodowym podczas kręcenia filmu „Pożegnanie z Materą”. W tym samym wypadku zginął również operator „Wspinaczki” – Władimir Czuchnow.
- Zdjęcia do filmu odbywały się w atmosferze silnego stresu. Trudności techniczne i organizacyjne doprowadziły do tego, że na plan zdjęciowy trzeba było wezwać pogotowie ratunkowe, aby udzielić pomocy medycznej reżyserce.
- Tytuł filmu wymyślił mąż Szepitko – Elem Klimow. Zgodnie z tradycją, która narodziła się między przyszłymi małżonkami już w 1963 roku, za pomysł otrzymał dziesięć rubli.
- Od momentu przeczytania opowiadania „Sotnikow” Łarisa Szepitko potrzebowała czterech lat, aby się przygotować, uzyskać zgodę przełożonych i rozpocząć zdjęcia do filmu.
- Szepitko postanowiła zaangażować nieznanych lub mało znanych aktorów, których poprzednie role nie przyćmiewałyby ich postaci w filmie. Z tego powodu odmówiła Andriejowi Miagkowowi, który bardzo chciał zagrać w filmie. Ten sam los spotkał również Nikołaja Gubienko. Nie przeszedł selekcji także Władimir Wysocki, który pragnął zagrać Rybaka.
- Od samego początku poszukiwań aktorów do roli Sotnikowa, Łarisa Szepitko zleciła asystentowi ds. aktorów, Emmie Baskakowej, trzymać w umyśle obraz Chrystusa, choć nie wolno było o tym mówić na głos. Boris Płotnikow, w tamtym czasie 25-letni aktor Swierdłowskiego TYUZ-u, okazał się, zdaniem reżyserki, najlepszym kandydatem do tej roli, ale urzędnicy Goskino dopatrzyli się w zamysłach Szepitko intencji „wpuszczenia Jezusa na radziecki ekran”. Płotnikowa, w którego repertuarze do tej pory dominowały role zwierząt bajkowych, nawet trzeba było wystylizować, aby wzmocnić heroiczny wizerunek, żeby rada artystyczna zatwierdziła go do roli. Aktor przeszedł łącznie siedem prób, z powodu których musiał wielokrotnie latać ze Swierdłowska do Moskwy.
- Do roli Rybaka reżyserka obejrzała dwudziestu kandydatów. Dwudziestym pierwszym został młody Władimir Gostyuchin.
- Zdjęcia, które rozpoczęły się 6 stycznia 1974 roku, w dniu urodzin Łarisy Szepitko (według innych źródeł – zdjęcia rozpoczęły się 5 stycznia), odbywały się w okolicach miasta Murom. Najpierw kręcono sceny plenerowe – wśród pól, lasów i wąwozów – mimo czterdziestostopniowych mrozów. Według słów Borisa Płotnikowa, mróz i dziewiczy śnieg były obowiązkowymi warunkami, które postawił Wasil Bykow. To podejście zostało zaakceptowane przez Szepitko, która wyraziła się, że aktorzy muszą „poczuć zimę wszystkimi komórkami”, aby bardziej wiarygodnie wejść w rolę. Proces filmowy został zaplanowany tak, że odtwórcy głównych ról zaczęli od najprostszych pod względem psychologicznym i aktorskim epizodów, co pozwoliło im stopniowo wczuwać się w swoje postacie.
- Długo przed „Wzniesieniem” Szepitko przebyła zapalenie wątroby. Co więcej, nie dochodziła do pełni zdrowia i skutki choroby negatywnie wpływały na jej samopoczucie podczas zdjęć do „Wzniesienia”. Oprócz tego, silny ból powodowała jej niedawna kontuzja kręgosłupa. Ale Szepitko i tak wstawała na dwa-trzy godziny przed grupą filmową, aby dojść do siebie, po czym pracowała na granicy swoich możliwości przez cały dzień. Dzięki takiemu oddaniu, zdjęcia przebiegały bez przerwy i zostały zakończone miesiąc przed planowanym terminem.
- Wasil Bykow bardzo cenił Łarisę Szepitko i kiedyś nawet wyznał, że gdyby spotkał ją wcześniej, to może napisałby „Sotnikowa” inaczej.
- Gostuchin wspominał, że tak bardzo wcielił się w Rybaka, że nawet sztuczny siniak nie zszedł z jego twarzy przez trzy tygodnie. Po zdjęciach filmu aktor długo próbował do siebie wrócić, ponownie starając się stać sobą, a nie swoją postacią, i nawet odmówił udziału w kolejnym filmie Łarisy Szepitko, pomimo jej nalegania.
- Film został nakręcony na podstawie opowiadania Wasila Bykowa „Sotnikow”.
- Pierwszy radziecki film nagrodzony najwyższym wyróżnieniem na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie Zachodnim – „Złoty Niedźwiedź”.
- Ostatni ukończony film w reżyserskiej karierze Łarisy Szepitko. Trzy lata po premierze filmu Szepitko zginęła w wypadku samochodowym podczas kręcenia filmu „Pożegnanie z Materą”. W tym samym wypadku zginął również operator filmu „Wzgórze” – Władimir Czuchnow.
- Zdjęcia do filmu odbywały się w atmosferze silnego stresu. Trudności techniczne i organizacyjne doprowadziły do tego, że na plan zdjęciowy trzeba było wezwać pogotowie ratunkowe, aby udzielić pomocy medycznej reżyserce.
- Od momentu przeczytania opowiadania „Sotnikow” Łarisie Szepitko minęły cztery lata, zanim przygotowała się, uzyskała zgodę przełożonych i rozpoczęła zdjęcia do filmu.
- Od samego początku poszukiwań aktora do roli Sotnikowa Łarisa Szepitko zleciła asystentce ds. obsady, Emmie Baskakowej, aby miała w pamięci obraz Chrystusa, choć nie można było o tym mówić na głos. Boris Płotnikow, wówczas 25-letni aktor Swierdłowskiego TЮZa, okazał się, zdaniem reżyserki, najlepszym kandydatem do tej roli, ale urzędnicy Goskino uznali w pomyśle Szepitko zamiar „wpuszczenia Jezusa na radziecki ekran”. Płotnikowa, w którego repertuarze do tej pory dominowały role zwierząt bajkowych, nawet trzeba było wystylizować, aby wzmocnić heroiczny wizerunek, aby komisja artystyczna zatwierdziła go do roli. Aktor przeszedł łącznie siedem prób, na które musiał ciągle podróżować z Swierdłowska do Moskwy.
- Zdjęcia, rozpoczęte 6 stycznia 1974 roku, w dniu urodzin Łarysy Szepytko (według innych źródeł – zdjęcia rozpoczęły się 5 stycznia), odbywały się w okolicach miasta Murom. Pierwsze sceny kręcono w plenerze – wśród pól, lasów i jarów – mimo czterdziestostopniowych mrozów. Według Borisa Płotnikowa, mróz i dziewiczy śnieg były obowiązkowymi warunkami, które postawił Wasil Bykow. To podejście zostało zaakceptowane przez Szepytko, która wyraziła przekonanie, że aktorzy muszą „poczuć zimę wszystkimi komórkami”, aby bardziej wiarygodnie wejść w rolę. Proces filmowy został zaplanowany tak, aby odtwórcy głównych ról zaczęli od najprostszych pod względem psychologicznym i aktorskim epizodów, co pozwoliło im stopniowo wczuwać się w swoje postacie.
- Długo przed „Wzniesieniem” Szepytko przebyła zapalenie wątroby. Co więcej, nie dochodziła do pełni sił, a skutki choroby negatywnie wpływały na jej samopoczucie podczas zdjęć do „Wzniesienia”. Ponadto, silny ból powodowała jej niedawna kontuzja kręgosłupa. Mimo to, Szepytko i tak wstawała na dwa-trzy godziny przed ekipą filmową, aby dojść do siebie, a następnie pracowała na granicy swoich możliwości przez cały dzień. Dzięki takiemu poświęceniu, zdjęcia przebiegały bez przerwy i zostały ukończone miesiąc przed planowanym terminem.
- Wasil Bykow bardzo cenił Łarysę Szepytko i raz nawet wyznał, że gdyby ją poznał wcześniej, być może napisałby „Sotnikowa” inaczej.
Podobne filmy
8.4/10
8.2/10
8.1/10
8.1/10
7.8/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
7.5/10
7.5/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
