(Larisa Shepitko)

(Larisa Shepitko) - Director, Writer znana z pracy przy takich projektach: «The Ascent» (1977), «Wniebowstąpienie» (1977), «Wniebowstąpienie» (1977),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Łarysa Efimowna Szepitko (6 stycznia 1938, Artemiwsk, Ukraińska SRR – 2 czerwca 1979, obwód kaliniński) była ukraińską radziecką reżyserką filmową. Studiowała w Wszechzwiązkowym Państwowym Instytucie Kinematografii w Moskwie, pod kierunkiem Aleksandra Dowżenki. Była jego studentką przez 18 miesięcy, aż do jego śmierci w 1956 roku. Szepitko ukończyła WGIK w 1963 roku z nagradzanym filmem dyplomowym „Upal”, zrealizowanym, gdy miała 22 lata. Opowiada on historię nowo powstałej społeczności rolniczej w Azji Środkowej w połowie lat 50. XX wieku.

Kolejny film Szepitko, „Skrzydła”, dotyczy bohaterskiej kobiecej pilotki myśliwskiej z II wojny światowej. Pilotka, obecnie dyrektorka szkoły zawodowej, jest zdystansowana wobec swojej córki i nowego pokolenia. Film wzbudził wówczas spore kontrowersje w radzieckiej prasie, ponieważ filmy nie miały ukazywać konfliktów między dziećmi a rodzicami (Wronska, 1972, str. 39).

Trzecim filmem Szepitko był „Ty i ja” (1971). Był to jej jedyny film kolorowy. Został dobrze przyjęty na Festiwalu Filmowym w Wenecji, ale nie zyskał odpowiedniej popularności w Związku Radzieckim.

„Wzniesienie” (1976) był jej ostatnim filmem i tym, który wzbudził największe zainteresowanie na Zachodzie. W nim Szepitko powraca do cierpień II wojny światowej, opisując próby i trudności grupy partyzantów na Białorusi w surową zimę 1942 roku. Dwóch partyzantów zostaje schwytanych przez nazistów, a następnie przesłuchiwanych przez lokalnego kolaboranta, w którego wciela się Anatolij Sołonicyn, zanim jednego z nich stracono publicznie. Ta wizja męczeństwa Rosjan wiele zawdzięcza chrześcijańskiej ikonografii. „Wzniesienie” zdobyło Złotego Niedźwiedzia na 27. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 1977 roku.

Rosnąca międzynarodowa reputacja Szepitko doprowadziła do zaproszenia do jury na 28. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie w 1978 roku. Nie zdołała jednak ukończyć żadnych innych filmów. Szepitko zginęła w wypadku samochodowym wraz z czterema członkami ekipy filmowej w 1979 roku, podczas poszukiwania lokalizacji do planowanej adaptacji powieści „Pożegnanie z Matjorą” Walentina Rasputina. Jej mąż, Elem Klimow, również reżyser filmowy, dokończył dzieło za nią.

Powyższy opis pochodzi z artykułu Wikipedii o Łarisie Szepitko, udostępnionego na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów na Wikipedii.

Najważniejsze dzieła (Larisa Shepitko)

Cała filmografia (Larisa Shepitko)