Tunnelkind

1969 rok. Praska Wiosna została zdławiona. Wzniesiono nowe instalacje z drutu kolczastego. Julia, mająca trzynaście lat, przeprowadziła się z matką do wioski w północnej Austrii, leżącej na granicy z Czechosłowacją. Julia nie mówiła od śmierci ojca. Jej izolacja pogłębia się w wiosce, gdzie jest obcą osobą. Sprowokowana do udowodnienia swojej odwagi przez grupę młodych mieszkańców, wchodzi na teren niczyj. Odkrywa zapomniony tunel, który prowadzi na plac budowy po czeskiej stronie granicy. Julia poznaje Rolanda, czterdziestopięcioletniego geodetę, po „drugiej stronie”. Między nimi rozwija się ambiwalentna relacja ojcowsko-córeczna. Roman jest jedynym, komu powierza sekret swoich przekroczeń granicy. Dzięki jego uczuciom do niej, odzyskuje zdolność mówienia. I zaczyna czuć się swobodnie w towarzystwie Aleksandra, który jest w jej wieku. Roman podejmuje nowe plany za namową Julii. Nie do przeskoczenia fortyfikacje graniczne pozostaną wrażliwe…