Da Capo

Przeplatany scenami, które mają przyciągać uwagę swoją oszałamiającą kompozycją, ten biograficzny obraz fińskiego skrzypka Arto Arsiego nie jest tyle narracją o jego dzieciństwie i wczesnych latach, co artystyczną próbą ukazania tego, co działo się wówczas w jego psychice. Będąc jeszcze dzieckiem, cudowne dziecko skrzypiec zostało dosłownie sprzedane przez matkę mistrzowi, Siergiejowi Rippasowi (Tarmo Manni), i w surowy, przymusowy sposób kształcone w duchu nieustannego ćwiczenia i dopracowywania techniki. Jako dorosły Arsi znajduje sposób, by uciec od rygorów amerykajskiej trasy koncertowej i próbuje ukoić przepracowane wnętrze w alkoholu, jednorazowych romansach lub w inny sposób rozładować napięcie. Mocno naciągnięta sprężyna, zwijana od czasu, gdy został zmuszony do wyczerpujących treningów i sesji pracy – co ukazano poprzez symboliczne obrazy – w końcu puszcza w zdrowy sposób, uwalniając Arsiego i pozwalając mu iść naprzód, kierowanym po prostu miłością do muzyki.