Kotka na gorącym, blaszanym dachu

Zamożny właściciel ziemski z Południa, Harvey Pollitt, znany wszystkim jako Big Daddy, zaprasza rodzinę do swojej posiadłości z okazji sześćdziesiąt piątych urodzin. Ani on, ani jego żona nie zostali poinformowani o tym, że Harvey umiera na raka; pozostali domownicy znają jednak diagnozę, a ich wizyta wiąże się z kwestią tego, kto odziedziczy jego majątek. Syn Gooper i jego żona Mae rywalizują o względy starca, podczas gdy ulubieniec ojca, Brick – były piłkarz – zatopił się w alkoholizmie. Żona Bricka, Maggie, desperacko stara się dotrzeć do męża i ratować ich małżeństwo, a w ciągu dnia na powierzchnię wypływają wszystkie nagromadzone w rodzinie urazy.

Richard Brooks wyreżyserował tę ekranizację sztuki Tennessee Williamsa z 1958 roku, opierając się na scenariuszu, który napisał wspólnie z Williamsem i Jamesem Poe. Był to trzeci film Brooksa w roli reżysera, po „Kiedy ostatni raz widziałem Paryż” i „Szkolnej dżungli”. W rolach Maggie i Bricka wystąpili Elizabeth Taylor i Paul Newman, a towarzyszą im Burl Ives jako Big Daddy, Judith Anderson jako Big Mama, Jack Carson jako Gooper oraz Madeleine Sherwood jako Mae.

Produkcja studia Metro-Goldwyn-Mayer i Avon Productions kosztowała około 3 milionów dolarów i zarobiła w światowe kasach około 18 milionów dolarów, co stanowiło wysoki zwrot z inwestycji. W serwisie IMDb film otrzymał ocenę 7,9/10 na podstawie około 57 000 głosów, a w TMDB 7,6/10 przy kilkuset głosach. Ocena krytyków na poziomie 7,8/10 z 37 recenzji plasuje obraz blisko not widowni.