Jack Carson (Jack Carson)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

John Elmer „Jack” Carson (27 października 1910 – 2 stycznia 1963) był urodzonym w Kanadzie amerykańskim aktorem filmowym, którego kariera przypadała na lata 30., 40. i 50. XX wieku. Choć głównie obsadzano go w rolach drugoplanowych, mających wprowadzić element komizmu, jego występy w takich filmach jak „Mildred Pierce” (1945) i „Kocienie na gorącym blaszanym dachu” (1958) ukazały również jego biegłość w rolach dramatycznych. Pracował dla studiów RKO i MGM (gdzie wystąpił u boku Myrny Loy i Williama Powella w filmie „Love Crazy”), lecz większość jego najbardziej pamiętnych kreacji powstała dla Warner Bros. Jego znakiem rozpoznawczym była postać dowcipnego mądrali, który zazwyczaj i nieuchronnie ponosił klęskę przez własną samozadowoloną pewność siebie. Carson zaczynał od ról epizodycznych w RKO Radio Pictures, m.in. w filmie „Bringing Up Baby” (1938) z Carym Grantem i Katharine Hepburn.

Jedną z jego pierwszych wyróżniających się ról była postać udającego pijanego agenta G-Man w dramacie akcji o tematyce antynazistowskiej pt. „Enemy Agent” wytwórni Universal Pictures, gdzie zagrał u boku Richarda Cromwella. Dzięki temu krótko potem otrzymał kontrakt w Warner Brothers. Tam został sparowany z Dennisem Morganem w szeregu filmów, co miało prawdopodobnie konkurować z popularną serią „Road to…” z Bingiem Crosbym i Bobem Hope’em produkowaną przez Paramount.

Większość jego pracy w Warner Brothers ograniczała się do lekkich komedii z Morganem, a później z Doris Day (która w swojej autobiografii wymieniła Carsona jako jednego ze swoich pierwszych mentorów w Hollywood). Krytycy są umumnya zgodni, że najlepszą rolą Carsona była postać wiecznie knującego Wally’ego Faya w filmie „Mildred Pierce” (1945), w którym wystąpił u boku Joan Crawford grającej główną rolę. Również w 1945 roku zagrał Harolda Piersona, drugiego męża Louise Randall (w tej roli Rosalind Russell), w filmie „Roughly Speaking”. Kolejną rolą, za którą zebrał uznanie, była postać publicysty Matta Libby’ego w „Narodziny gwiazdy” (1954). Jedną z jego ostatnich ról filmowych był starszy brat, „Gooper”, w „Kocieniu na gorącym blaszanym dachu” (1958).

Jego występy telewizyjne, które trwały do początku lat 60., obejmowały m.in. „The Martha Raye Show”, „The Guy Mitchell Show” oraz „The Polly Bergen Show” w 1957 roku; „Alcoa Theatre” i „Bonanzę” (sezon 1, odcinek 9: „Mr. Henry Comstock”) w 1959 roku; „Thriller” (odcinek „The Big Blackout”) w 1960 roku oraz „Strefę zmierzchu” (sezon 2, odcinek 14: „The Whole Truth”) w 1961 roku.

8 lutego 1960 roku Carson otrzymał dwie gwiazdy na Alei Slawy w Hollywood za wkład w rozwój telewizji i radia. Gwiazda za osiągnięcia telewizyjne znajduje się przy 1560 Vine Street, a radiowa przy 6361 Hollywood Boulevard.

W 1983 roku, po śmierci aktora, Jack Carson został wprowadzony do Wisconsin Performing Artists Hall of Fame wraz ze swoim filmowym kolegą, Dennisem Morganem, który również pochodził z Wisconsin.