Drapieżne maleństwo
Krótki opis
David Huxley jest paleontologiem, który spędził lata na składaniu szkieletu brontozaura i właśnie przygotowuje się do ślubu ze swoją sekretarką. Na kilka dni przed uroczystością poznaje Susan Vance – zamożną i impulsywną młodą kobietę, która postanawia za wszelką cenę zatrzymać go przy sobie. Jej starania o zdobycie uwagi Davida wywołują lawinę niefortunnych zdarzeń, które dodatkowo potęguje Baby, oswojony leopard znajdujący się pod jej opieką. W miarę jak David zostaje wciągnięty w chaos stworzony przez Susan, cierpią na tym zarówno jego cenna kość, plany ślubne i nadzieje na finansowanie badań, jak i on sam oraz jego godność.
Reżyserem i producentem filmu był Howard Hawks, który pracował nad scenariuszem napisanym przez Dudleya Nicholsa i Hagar Wilde. Był to trzeci film w jego reżyserskiej karierze; poprzedzał go obraz Twentieth Century (1934), a kolejnym w kolejności był Only Angels Have Wings (1939). W rolach głównych wystąpili Katharine Hepburn jako Susan oraz Cary Grant jako David, a wsparli ich Charles Ruggles, Walter Catlett, Barry Fitzgerald i May Robson spośród 23 odnotowanych w napisach aktorów. Produkcja studia RKO Radio Pictures powstała przy budżecie wynoszącym około miliona dolarów i trwa 102 minuty.
Oceny filmu przetrwały próbę czasu. Recenzenci przyznali mu 9/10 na podstawie 69 opinii, natomiast na TMDB widzowie ocenili go na 7,5/10 przy 1 124 głosach. Taki rozkład jest nieco nietypowy, gdyż krytycy ocenili obraz wyżej niż szeroka publiczność, choć oba zestawienia potwierdzają niesłabnące uznanie dla tej komedii. Na IMDb film posiada ocenę 7,8/10 przy 70 000 głosów.
Co pozostało za kulisami
- Przed premierą filmu Cary Grant (1904-1986) martwił się, że nigdy nie zostanie gwiazdą ekranu, ponieważ w momencie kręcenia miał już 34 lata, a gwiazdami uważani byli młodsi Errol Flynn (1909-1959) i James Stewart (1908-1997).
- Scena, w której Susan ma zdarte ubranie, była zainspirowana sytuacją, która kiedyś przydarzyła się Cary’emu Grantowi. Opowiedział o tym reżyserowi Howardowi Hawksowi (1896-1977), który postanowił wstawić taką scenę do filmu.
- Katharine Hepburn nigdy wcześniej nie grała w komediach, więc jej nauczycielami w tej dziedzinie byli Howard Hawks i kilku doświadczonych aktorów wodewilowych, specjalnie do tego celu zatrudnionych.
- Bohaterka May Robson pyta Davida granego przez Cary’ego Granta, dlaczego jest w sukience damskiej, na co ten odpowiada: „Bo mi się chce” („Because I just went gay all of a sudden”). Wielu uważa, że to pierwsze użycie słowa „gay” w znaczeniu, które w przybliżeniu odpowiada współczesnemu. Wśród osób homoseksualnych to słowo zaczęło być używane w tym znaczeniu w latach 20. XX wieku, a nawet wcześniej, choć na szerszą skalę jako określenie homoseksualności weszło dopiero w latach 60. XX wieku. W oryginalnym scenariuszu tej repliki nie było, wymyślił ją w locie Cary Grant.
- Podczas kręcenia filmu wielokrotnie wykorzystywano technikę podzielonego ekranu i inne triki optyczne, aby zminimalizować liczbę przypadków, w których lampart znajdowałby się w pobliżu aktorów. Dotyczyło to szczególnie Cary’ego Granta, który bał się go bardziej niż Katharine Hepburn (ona wielokrotnie głaskała zwierzę, a treser nawet mówił, że gdyby chciała, sama zostałaby doskonałym treserem drapieżników).
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
