Barry Fitzgerald (Barry Fitzgerald)

Brat aktora Arthura Shieldsa, z którym wystąpił w kilku filmach, przede wszystkim w „Cichym człowieku” (1952) w reżyserii Johna Forda. Jeden z nielicznych aktorów charakterystycznych, którym udało się osiągnąć status gwiazdy.

Fitzgerald był jedynym aktorem w historii nominowanym do Oscara zarówno w kategorii Najlepszy Aktor, jak i Najlepszy Aktor Wspierający w tym samym roku za tę samą rolę. Wyróżnienie to otrzymał za film „Idę w swoją stronę” (1944). Po tej podwójnej nominacji Akademia natychmiast zmieniła regulamin, aby zapobiec powtórzeniu się takiej sytuacji; zasady te pozostają niezmienione do dziś.

Barry Fitzgerald, jeden z najwybitniejszych aktorów charakterystycznych Hollywood i mistrz kradzieży każdej sceny, urodził się jako William Joseph Shields w 1888 roku w Dublinie w Irlandii. Wykształcony z myślą o pracy w bankowości, ten niewielki Irlandczyk o nieodparty akcencie uległ aktorstwu w latach 20. XX wieku i dołączył do światowej sławy dublińskiej trupy Abbey Players. Następnie wystąpił w produkcji Teatru Abbey sztuki Seana O'Casey’a „Juno i paw”, w której wcielił się ponownie w swoim filmowym debiucie u Alfreda Hitchcocka w 1930 roku. W 1935 roku został namówiony na wyjazd do USA przez Johna Forda, aby wystąpić w ekranizacji innego arcydzieła O'Casey’a, „Pługa i gwiazd” (1936). Fitzgerald osiedlił się w Hollywood i stworzył wybitne kreacje w takich filmach jak „Długa podróż do domu” (1940), „Jak zielona była moja dolina” (1941), „Tylko samotne serce” (1944), „I nie zostalo nikogo” (1945), „Dwa lata przed masztem” (1946) oraz w roli, z której prawdopodobnie jest zapamiętany najlepiej, w „Cichym człowieku” (1952). Zdobył Oscara dla Najlepszego Aktora Wspierającego za rolę surowego, starzejącego się ojca Fitzgibbona w filmie „Idę w swoją stronę” (1944). Za tę samą rolę został również nominowany do Oscara w kategorii Najlepszy Aktor, pozostając jedynym aktorem, którego kiedykolwiek tak uhonorowano. Barry Fitzgerald zmarł w 1961 roku w ukochanym Dublinie.