Gigi
Kraj
Budżet
$3 319 355
Opłaty
$13 200 000
Reżyser
Aktorzy
Leslie Caron, Moryc Czewalier, Ludwik Żurdan, Hermione Gingold, Eva Gabor, Jacques Bergerac, Isabel Jeans, John Abbott, Corinne Marchand, Marie-Hélène Arnaud
Wszyscy aktorzy i role (10)
Wszyscy aktorzy i role (10)
Scenariusz
Producent
Operator
Kompozytor
Artysta
Casting
Instalacja
Krótki opis
Paryż, 1890 r. Gigi jest sierotą. Wychowująca ją babka nie szczędzi starań, by trzpiotowaty podlotek nabrał ogłady i manier pozwalających na brylowanie w najwytworniejszych paryskich salonach. Chce, by dziewczyna została bogatą kurtyzaną. Gigi rzeczywiście przeistacza się w pełną uroku młodą damę. Zamożny i przystojny Gaston Lachaille chce uczynić z niej swoją kochankę. Niespodziewanie mężczyzna zakochuje się w Gigi i postanawia się z nią ożenić.
Co pozostało za kulisami
- Do sceny w restauracji „Le Bois” kostiumograf Cecil Beaton (1904-1980) musiał stworzyć ponad 150 kostiumów odpowiednich dla epoki, a do sceny w restauracji „Maxim’s” – 20 szykownych wieczorowych sukien dla pań. W Paryżu było napięcie z kostiumami, jednak kiedy ekipa filmowa przeniosła się do Hollywood, na magazynach filmowych znaleziono wszystko, czego potrzebowano zarówno pod względem ubrań, jak i mebli.
- Dzień po zdobyciu dziewięciu Oscarów, telefonistkom w firmie filmowej MGM nakazano odbierać telefony słowami: „Dzień dobry, Em-Dży-Em”.
- Początkowo, po zakończeniu prac nad filmem, scenarzysta Alan Jay Lerner (1918-1986) i kompozytor Frederick Loewe (1901-1988) byli rozczarowani. Lerner uważał tempo filmu za zbyt powolne i był zdania, że film można, a nawet trzeba skrócić o dwadzieścia minut. Zasugerował wprowadzenie odpowiednich zmian, ale oznaczałoby to dodatkowe koszty w wysokości 300 000 dolarów, a producent Arthur Freed (1894-1973) stanowczo odmówił. Zespół kompozytorów zaproponował wykupienie 10% udziałów w filmie za 300 000 dolarów, a następnie zaoferował kolejne 3 miliony dolarów – aby film w ogóle nie wszedł do kin. To zrobiło takie wrażenie na kierownictwie studia MGM, że zgodzili się na proponowane zmiany, co wymagało jedenastu dni przepracowania wielu scen, a budżet projektu przekroczono o 400 000 dolarów. Jakkolwiek by na to nie patrzeć, testowe projekcje pokazały zmianę w odbiorze filmu – z obojętnego i życzliwego (przed wszystkimi tymi zmianami) na znacznie cieplejszy (po zmianach), i Lerner uznał, że teraz praca nad filmem jest naprawdę zakończona.
- Przy zdjęciach w Paryżu trzeba było się pospieszyć, dopóki pogoda była dobra, więc aktorzy byli zmuszeni po prostu otwierać usta przy akompaniamencie fortepianu, ponieważ piosenki jeszcze nie zostały nagrane.
- We wszystkich scenach z Leslie Caron kot reagował z jakąś nerwową agresją, ale reżyser Vincente Minnelli nalegał na kręcenie z tym konkretnym zwierzęciem, więc kota trzeba było uspokoić środkami nasennymi.
- Kiedy Alan Jay Lerner spotkał się w Paryżu z Leslie Caron, aby omówić pracę nad przyszłym filmem, zwrócił uwagę, że Caron, Francuzka z pochodzenia, tak bardzo zaadaptowała się do kultury angielskiej, że nawet rozmawia zupełnie bez akcentu.
- Podczas zdjęć plenerowych twórcy filmu często zwracali uwagę na surowość przedstawicieli lokalnych władz i ich żądania, aby po zakończeniu zdjęć wszystko zostało przywrócone do pierwotnego stanu. Arturowi Friedowi to tak dokuczało, że raz, kiedy podczas kręcenia scen w restauracji „Maxim’s” z sufitu sali jadalnej spadło lustro i oczywiście się rozbiło, przestraszył się, zakładając, że teraz administracja restauracji wystawi filmowcom nie do udźwignięcia rachunek na tysiące dolarów. Administrator, prawda, go uspokoił, stwierdzając, że lustra z sufitu spadają regularnie z powodu tego, że miłośnicy szampana nieustannie trafiają w nie korkami, dodając, że specjalnie na takie okazje w restauracji trzymają zapas luster.
Podobne filmy
8.5/10
8.3/10
8.3/10
8.3/10
7.7/10
7.7/10
7.6/10
7.6/10
7.4/10
7.4/10
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
