Gigi
Gigi (1958)
Budżet
$3 319 355
Opłaty
$13 200 000
Reżyser
Scenariusz
Colette
Autor
Producent
Aktorzy
Leslie Caron
Gigi
Moryc Czewalier
Honoré Lachaille
Ludwik Żurdan
Gaston Lachaille
Hermione Gingold
Madame Alvarez
Eva Gabor
Liane D'Exelmans
Jacques Bergerac
Sandomir
Isabel Jeans
Aunt Alicia
John Abbott
Manuel
Krótki opis
Paryż, 1890 r. Gigi jest sierotą. Wychowująca ją babka nie szczędzi starań, by trzpiotowaty podlotek nabrał ogłady i manier pozwalających na brylowanie w najwytworniejszych paryskich salonach. Chce, by dziewczyna została bogatą kurtyzaną. Gigi rzeczywiście przeistacza się w pełną uroku młodą damę. Zamożny i przystojny Gaston Lachaille chce uczynić z niej swoją kochankę. Niespodziewanie mężczyzna zakochuje się w Gigi i postanawia się z nią ożenić.
Co pozostało za kulisami
- Do sceny w restauracji „Le Bois” kostiumograf Cecil Beaton (1904-1980) musiał stworzyć ponad 150 kostiumów odpowiednich dla epoki, a do sceny w restauracji „Maxim’s” – 20 szykownych wieczorowych sukien dla pań. W Paryżu było napięcie z kostiumami, jednak kiedy ekipa filmowa przeniosła się do Hollywood, na magazynach filmowych znaleziono wszystko, czego potrzebowano zarówno pod względem ubrań, jak i mebli.
- Dzień po zdobyciu dziewięciu Oscarów, telefonistkom w firmie filmowej MGM nakazano odbierać telefony słowami: „Dzień dobry, Em-Dży-Em”.
- Początkowo, po zakończeniu prac nad filmem, scenarzysta Alan Jay Lerner (1918-1986) i kompozytor Frederick Loewe (1901-1988) byli rozczarowani. Lerner uważał tempo filmu za zbyt powolne i był zdania, że film można, a nawet trzeba skrócić o dwadzieścia minut. Zasugerował wprowadzenie odpowiednich zmian, ale oznaczałoby to dodatkowe koszty w wysokości 300 000 dolarów, a producent Arthur Freed (1894-1973) stanowczo odmówił. Zespół kompozytorów zaproponował wykupienie 10% udziałów w filmie za 300 000 dolarów, a następnie zaoferował kolejne 3 miliony dolarów – aby film w ogóle nie wszedł do kin. To zrobiło takie wrażenie na kierownictwie studia MGM, że zgodzili się na proponowane zmiany, co wymagało jedenastu dni przepracowania wielu scen, a budżet projektu przekroczono o 400 000 dolarów. Jakkolwiek by na to nie patrzeć, testowe projekcje pokazały zmianę w odbiorze filmu – z obojętnego i życzliwego (przed wszystkimi tymi zmianami) na znacznie cieplejszy (po zmianach), i Lerner uznał, że teraz praca nad filmem jest naprawdę zakończona.
- Przy zdjęciach w Paryżu trzeba było się pospieszyć, dopóki pogoda była dobra, więc aktorzy byli zmuszeni po prostu otwierać usta przy akompaniamencie fortepianu, ponieważ piosenki jeszcze nie zostały nagrane.
- We wszystkich scenach z Leslie Caron kot reagował z jakąś nerwową agresją, ale reżyser Vincente Minnelli nalegał na kręcenie z tym konkretnym zwierzęciem, więc kota trzeba było uspokoić środkami nasennymi.
- Kiedy Alan Jay Lerner spotkał się w Paryżu z Leslie Caron, aby omówić pracę nad przyszłym filmem, zwrócił uwagę, że Caron, Francuzka z pochodzenia, tak bardzo zaadaptowała się do kultury angielskiej, że nawet rozmawia zupełnie bez akcentu.
- Podczas zdjęć plenerowych twórcy filmu często zwracali uwagę na surowość przedstawicieli lokalnych władz i ich żądania, aby po zakończeniu zdjęć wszystko zostało przywrócone do pierwotnego stanu. Arturowi Friedowi to tak dokuczało, że raz, kiedy podczas kręcenia scen w restauracji „Maxim’s” z sufitu sali jadalnej spadło lustro i oczywiście się rozbiło, przestraszył się, zakładając, że teraz administracja restauracji wystawi filmowcom nie do udźwignięcia rachunek na tysiące dolarów. Administrator, prawda, go uspokoił, stwierdzając, że lustra z sufitu spadają regularnie z powodu tego, że miłośnicy szampana nieustannie trafiają w nie korkami, dodając, że specjalnie na takie okazje w restauracji trzymają zapas luster.
Auditions in India
Casting calls in USA
Castingi w Polsce
Кастинги в Україні
